Boonstra, die eerder opdrachten uitvoerde voor de Gemeente Groningen en het Groninger Natuurmuseum, over zijn nieuwe bloemenfoto's: "Ze zijn altijd vlakbij. In tuinen, in de natuur of tussen straattegels. Niemand weet wat die bloemen willen of wat ze bedoelen en zij zelf al helemaal niet. Ze worden rücksichtslos bewonderd en daarna even rücksichtslos weggedonderd. Dat is hun lot." Carla van de Puttelaar (1967) maakt close-ups van naakten waarin zij de nadruk legt op details als moedervlekjes, een schram of een blauwe plek. Afstandelijk door hun kleur, intiem door hun nabijheid, verkent Van de Puttelaar met haar foto's kwetsbaarheid, sensualiteit en emotie. Provily (1968) presenteert zelfportretten en een reeks foto's van modellen, opgenomen in een markant restaurant aan de Boulevard St.Germain. De foto's staan op zichzelf maar de combinatie suggereert een samenhang. Willem de Boer van Groningen sprokkelt in grote steden beelden bij elkaar die soms doen denken aan zorgvuldig geconstrueerde schilderijen, soms aan 'filmstills'. De aan het surrealisme grenzende werken zijn echter allerminst geënsceneerd.