Wat Gustavo Araujo (Panama, 1965) zich vooral uit zijn jeugd herinnert, zijn de familieweekendjes aan zee. Wat hem nog het meest is bijgebleven zijn de voorwerpen die uit zichzelf leken te bewegen. Windmolens, vlaggen en golven - nog steeds roepen ze een nostalgisch gevoel bij hem op. Fotografische sequenties van deze objecten combineert hij met beelden uit zijn persoonlijke omgeving. In deze billboardachtige overzichten spelen beweging, invalshoeken en het verstrijken van tijd een grote rol. Dit zijn filmische aspecten, maar Araujo biedt ons iets wat film niet kan: hij toont de beelden simultaan, zodat de beschouwer hieruit zijn eigen volgorde en eigen verhaal kan reconstrueren.

Araujo werkte aanvankelijk voor reclame- en modellenbureaus in Venezuela. Na een studie aan het New Yorkse International Centre of Photography (ICP) vestigde hij zich in 1998 in Panama als kunstfotograaf.