In de series 'Photograms' (2001) en 'Photographic Tapestries' (Fotografische Doeken, 2001) experimenteert Lissie Habié (Guatemala, 1954) met een combinatie van vroege fotografische technieken. Daarmee produceert ze semi-abstracte unica, die haar fotografie bevrijden van de aspecten die vaak aan het medium verbonden zijn, zoals reproduceerbaarheid, weergave van de werkelijkheid en bevriezing van tijd.

Met de stapeling van de hoofdzakelijk handmatige technieken wil Habié kunst en wetenschap integreren. Centraal in haar werk staan begrippen als chaos, complexiteit en beweging, en hun tegenpolen orde, eenvoud en stabiliteit.