Begin juni brachten ruim veertig Terschellingers een voorstelling, geregisseerd door een internationale groep van zeven choreografen onder leiding van de Belgische Christine de Smedt. Een spel zonder woorden op het strand van Terschelling, bij paal 8, in een decor van ruimte, lucht en het steeds wisselende avondlicht. Zo ontstond een melancholieke voorstelling met kleine bewegingen en heldere opstellingen. Maar het licht had de hoofdrol: helder licht, hard licht, tegenlicht en theatraal licht. Willy van der Meer (1955) verzamelde er haar eigen beelden en verhalen. De foto's zijn afgedrukt als polymeergravures: foto's met de textuur van etsen en een warme huid.