Miek Bijleveld (1967) toont een selectie heliogravures die zij de afgelopen twaalf jaar gemaakt heeft. De fluweel-zwarte etsen van foto's variëren van symboolzwangere, geënsceneerde lijven tot massief versteende portretten van lichamen: vorm en expressie in naaktheid, vastgelegd in inkt op papier. Bijleveld toont de heliografie in al haar trots en glorie, maar ook in haar onstuimige grilligheid.