Eduardo Masferré (Filipijnen, 1909-1995) wordt gezien als de aartsvader van de Filipijnse fotografie. Hij begon met fotograferen als missionaris op zijn geboorte-eiland Luzon. Vanaf 1934 legde hij zich toe op het documenteren van de Igorots, bergstammen met de reputatie van meedogenloze koppensnellers. Masferré wilde hun leven op Luzon vastleggen voordat dit werd ingehaald door de moderne tijd. Na de Tweede Wereldoorlog opende hij een fotostudio. Zijn gestaag groeiende familie onderhield hij met agrarische activiteiten, wat hem nog dichter bij het leven van de Igorots bracht. Masferré beoogde een compleet portret. A PHILIPPINE ARCADIA (1935-1955) toont niet alleen de trotse gezichten van de Igorots, maar ook hun manier van leven, hun arbeid en hun rijstvelden, die in opvallende terrassen tegen de bergen werden aangelegd. Erkenning voor zijn werk was er slechts buiten de Filipijnen. De Filipino's hadden aanvankelijk weinig op met de foto's die hen vooral tonen als een primitief volk. Pas in de jaren tachtig, met het ontstaan van een nationale bewustwording, vond het werk van Masferré in eigen land ingang. Er volgden exposities in Manilla en zijn boek over de Filipijnse stammen werd lesmateriaal op de nationale scholen. In 1989 kreeg hij, als enige Filipijnse fotograaf ooit, een expositie op het fotofestival van Arles. Een jaar later kocht het Amerikaanse National Museum of Natural History in Washington DC 120 van de Igorot-foto's.

Tegenwoordig wordt Eduardo Masferré vergeleken met de Amerikaan Edward S. Curtis, die aan het begin van de twintigste eeuw Noord-Amerikaanse Indianenstammen fotografeerde. Beide lieten een even elegant als nauwgezet oeuvre na dat zowel in historische als artistieke kring als uiterst waardevol wordt beschouwd.