Centraal in het werk van Pablo Ortiz Monasterio (1952) staat het verplaatsen in tijd en ruimte. Het verleden en het heden spelen hierbij een belangrijke rol. In deze serie wordt aan de hand daarvan het verleden van een toekomst gecreëerd. Ortiz Monasterio probeert in die toekomst een eenheid aan te brengen door symbolen uit verschillende perioden en uit verschillende culturen samen te brengen. Foto's hiervan worden als in een collage samengebracht en in een - eveneens vaak symbolische - vorm gegoten. In deze serie dienen de beelden enerzijds als documenten, anderzijds als monumenten. Er wordt getoond wat er nog niet is, tijd en ruimte worden samengebracht. Hij lijkt voor de toekomst een collectieve wereldgeschiedenis te willen vormen: sciencefiction archeologie.