Een persoonlijke noodzaak om zich met de dood bezig te houden, vormde voor Bastienne Schmidt (1961) de aanleiding om een serie fotowerken te gaan maken met als onderwerp de manieren waarop de mens in verschillende delen van de wereld met het einde van het leven omgaat. Ze constateerde dat de inwoners van Zuidamerikaanse landen zich hier veel meer mee bezig houden dan Europeanen. In onze cultuur is de dood iets dat we weg zouden willen schuiven alsof het niet bestaat. In Latijns-Amerikaanse landen is het echter gewoon dat mensen leven met de dood, Vivir la Muerte. Schmidt fotografeerde verschillende rituelen rondom de dood die meer open en emotioneler zijn dan het Europese rouwproces. Rituelen zoals de Latijns-Amerikaanse geven het rouwende individu een plaats in het rouwproces en integreren daarmee het sterven in het leven. Voor Schmidt is De Hof van Eden dan ook niet het paradijs op aarde, maar eerder "een openheid in het totaal van het leven met al zijn plezier en verdriet".