Hellen van Meene (1972) fotografeert vrouwelijke adolescenten in al hun kwetsbaarheid én kracht. De beelden tonen aan de ene kant het zelfbewuste, aan de andere kant het onzekere gevoel over de eigen identiteit van de meisjes. De wonderlijke japonnen en hemdjes waar de meisjes door de fotografe in worden gehuld, dragen ertoe bij dat hun kwetsbaarheid wordt versterkt. Hierdoor onstaat een vervreemdend effect, dat typerend is voor de levensfase van de gefotografeerde meisjes: wankelend tussen volwassenheid en kindertijd.