Tijdens een verblijf in New York werd Eveline Mooibroek (1970) geconfronteerd met een extreem artificiële maatschappij. In haar werk staat de verbeelding van deze kunstmatige en dualistische wereld waarin kinderspeelgoed wordt gebruikt om de werkelijkheid te imiteren, centraal. Middels speelgoed worden kinderen in haar ogen voorgeprogrammeerd met heersende normen en waarden. In haar werk legt Mooibroek het accent op de gekunsteldheid van deze pogingen. In deze tentoonstelling presenteert ze een serie ongebruikelijke portretten, namelijk van poppenkoppen. Deze zijn gekapt en opgemaakt volgens het Westerse schoonheidsideaal.