Vanuit een vreemd perspectief fotografeert Molenschot mensen die in gedachten zijn verzonken. De fotograaf probeert de kijker mee te nemen op reis door de wereld van zijn persoonlijke, meest intense belevenissen: "...in wezen leen ik van wat of wie ik fotografeer een kracht waarmee ik mijn herinneringen weer tot leven roep...". Het beeld dat hij dan maakt is een nieuwe vertaling van een stukje verleden. Daarmee spiegelt hij niet alleen die ander, maar ook zichzelf. "...het beeld moet zo uitdagend zijn, dat het vragen uitlokt, dat het een nieuw verhaal oproept. En dat mijn verhaal daarin dan mag verdwijnen...".