In de foto's van Koopmans speelt vervreemding een rol. Ze tonen elk een in zichzelf gekeerd persoon met een attribuut of object. Een geportretteerde heeft bijvoorbeeld drie stenen voor het gezicht hangen die de plek innemen van het hoofd. Of iemand gaat schuil achter een verticale balk, waarop op gezichtshoogte esdoornbladeren zijn vastgeprikt. Attribuut en lichaam versmelten tot een geheel. Hierdoor lijkt bijna een nieuw wezen te ontstaan. Andere constanten in het werk zijn de minieme scherptediepte en de frontaliteit. Koopmans daagt de beschouwer uit om als een detective of een archeoloog het mysterie van zijn foto's te ontrafelen.