Mancuso (1952) maakt foto's van mensen in actie. Hij gebruikt gezichten in zijn foto's omdat ze een taal spreken die iedereen verstaat. Van het gezicht zijn emoties af te lezen die universeel menselijk zijn. Hij fotografeert wat op zijn weg komt, wachtend op het specifieke moment waarop een mooi beeld ontstaat om het te vangen met zijn camera. De foto wordt niet voorbereid maar intuïtief gemaakt. "Soms, op die dagen wanneer het licht precies goed is." In de meeste gevallen laat de foto meer zien dan wat de fotograaf zich bewust ten doel had gesteld ten tijde van de opname. De beschouwer kan dingen zien, die Mancuso zelf nog niet waren opgevallen. "De foto komt gedeeltelijk uit het leven, gedeeltelijk uit de lucht." Elk werk is een immens gebied waar mythes, werkelijkheid, herinneringen en dromen elkaar ontmoeten en samensmelten.