Andersen (1965) gaat met zijn camera de straat op en laat zich verrassen door onverwachte situaties. Op zijn foto's staan de mensen die hij tegenkomt. Dit is volgens Andersen het uitgangspunt van zijn fotografie, de ontmoeting tussen anderen en hemzelf: "Heb je niets te doen, sta op, ga uit. Ontmoet mensen, ontmoet jezelf, zie de eenzaamheid onder ogen. Nooit is voor altijd. Vergeet jezelf, laat onverwachte situaties je verrassen, gooi jezelf in het diepe. Niet nadenken. Dans! Fotografeer! Vertrouw op je intuïtie, vergeet je zintuigen." Die toevallige situaties en ontmoetingen raken vaak zoek in de vergetelheid, de camera van Andersen legt ze vast voor altijd.