Het werk van Fecht (1952) toont menselijke figuren tegen een zwarte achtergrond. Uit zijn foto's blijkt een fascinatie voor gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudingen. Fecht is van oorsprong beeldhouwer. Dit komt tot uiting in zijn fotografie, waar hij met behulp van lichtinval het lichaam kneedt als een stuk klei. Beeldhouwen met licht, noemt hij dit zelf. Gezichten, huid, rug en handen doemen op uit het duister. Ze herbergen de geheimen van het lichaam. Elk gebaar of lichaamsdeel draagt betekenis. Saved Skin bijvoorbeeld toont een glimlachende oude man met duidelijk zichtbaar het registratienummer uit een concentratiekamp op zijn arm. Een paradox die bij de beschouwer een gevoel van vervreemding oproept. De geportretteerde vertelde de fotograaf dat hij het kamp had overleefd door te lachen. Zijn huid was letterlijk gered, hoewel die de rest van zijn leven het spoor van het verleden zou dragen. Fecht laat in zijn foto's zien dat het lichaam een verhaal vertelt over het menselijk bestaan.