Graham (1952) fotografeert Amerikanen in hun dagelijkse omgeving die bol staat van de clichés en uitingen van commercie. Vol trots laten zij zich fotograferen, verkleed als Elvis Presley, Marilyn Monroe, Ben Franklin of Scarlett O'Hara. Ze kijken vol vertrouwen in de camera en poseren precies zoals Graham dat wil. Hij fotografeert het verlangen van deze mensen om een imago te creëren. De foto's zijn pure kitsch en getuigen van de snelheid van de Amerikaanse geschiedenis. De fotograaf slaagt erin om de schoonheid van de geportretteerden en hun omgeving naar voren te halen. Hij verbeeldt de aantrekkelijkheid van verval en biedt de toeschouwer plaatjes van een vertederend streven naar geluk. Graham toont deze mensen respect door de zachtaardige en ironische geheimzinnigheden van hun overduidelijke slechte smaak en banaliteit bloot te leggen. Het vet, de rimpels en verdere lichamelijke gebreken wil Graham niet veroordelen, hij laat het zien zoals het is. Het is een openhartige getuigenis van het laat twintigste-eeuwse Amerikaanse leven.