10 | 30

foto: Sake Elzinga

PATTY WAGEMAN
Kunsthistorica Patty Wageman (Groningen, 1967) heeft al een lange museale carrière achter de rug. Van 2001 werkte ze bij het Groninger Museum, waar ze in 2005 zakelijk leider en plaatsvervangend directeur werd. In 2011 maakte ze de overstap naar de functie van zakelijk leider van museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, twee jaar later werd ze Hoofd Collectie & Onderzoek. Sinds 2014 is Wageman directeur van Museum De Buitenplaats in Eelde. Met haar komst kreeg het museum nieuwe impulsen, met tentoonstellingen en projecten die zich richten op (de grenzen van) figuratieve kunst van alle tijden en windstreken, met veel aandacht voor tekenkunst.

Wat is je relatie met Noorderlicht?
“De eerste keren dat ik kennismaakte was door de jaarlijkse tentoonstellingen in de Der Aa-kerk en later ook op verschillende locaties in Leeuwarden. Dit moet rond 1999 geweest zijn. Ik werkte toen als conservator fotografie voor de KLM Kunstcollectie en kwam in contact met Ton Broekhuis. Door het contact met hem en omdat ik bij het Groninger Museum ging werken ontstonden geleidelijk aan ook daadwerkelijke samenwerkingsverbanden. De grootste productie die Noorderlicht en het Groninger Museum gezamenlijk maakten was de dubbeltentoonstelling ‘Out of Nowhere’ en ‘Dislecsia’ in 2006,met Magnum-fotograaf Miquel Rio Branco. Het Groninger Museum liet toen zaalvullende installaties zien waarin fotografie en film de hoofdrol speelden, terwijl Noorderlicht haar fotografisch oeuvre toonde. Sinds die tijd is het contact met Noorderlicht gebleven en meer dan tien jaar later, in 2017, vond een deel van de fotomanifestatie ‘NUCLEUS’ van Noorderlicht plaats in Museum De Buitenplaats, waar ik nu directeur ben. Deze tentoonstelling werd samengesteld door Wim Melis. Samen bepaalden we welke fotografen het meest geschikt zouden zijn voor het museum. Het was een prachtige aanvulling op de grote locatie in Groningen. We hopen ook dit jaar de samenwerking voort te zetten, als de budgetten dit toelaten.”

Wat was je favoriete tentoonstelling?
“Dat is moeilijk te zeggen. Er zijn er zovele geweest. Wat betreft de manifestaties vond ik ‘Wonderland’, ‘Africa Inside’, ‘Mundos Creados’, ‘Nazar’, ‘Another Asia’ - met andere woorden de landenmanifestaties geweldig. Dat heeft te maken met de blik op een andere wereld, door fotografen die je soms helemaal niet kende en die een land van binnenuit fotograferen. Eigenlijk kan ik dus niet kiezen, want ook een andere visie op de wetenschap zoals in ‘NUCLEUS’ was echt goed.”

 Hoe zie je de toekomst voor Noorderlicht?
“Er is nu veel meer concurrentie op het gebied van de fotografie dan voorheen, als je kijkt naar fotomanifestaties. Grote instellingen als Foam, de fotobeurs ‘Unseen’ en het Foto Instituut Rotterdam zijn plekken waar mooie tentoonstellingen worden georganiseerd met een nadruk op de geschiedenis van de fotografie en de grote namen van nu. In het noorden ligt er naar mijn idee nog altijd een grote rol voor Noorderlicht als ‘fringe’-instelling, die opereert op de randen van de fotografie en een kritische blik blijft tonen op de maatschappij. Daarin kan het verder de grenzen van de fotografie opzoeken, hetgeen al gebeurt, en nieuwe visies tonen van wat de fotografie kan betekenen voor de maatschappij, de wetenschap en onze perceptie van de werkelijkheid. Daarnaast denk ik dat de Fotomanifestatie nog altijd een paradepaardje van Noorderlicht kan zijn en heel goed kan bestaan naast haar tentoonstellingen, die discussies oproepen of zaken aan de orde stellen waar anderen voor weglopen. Het is heel belangrijk om die te blijven maken, zoals bijvoorbeeld de tentoonstelling over de chaos in Venezuela in 2017. Een paar maanden later bereikte dit land ook de grote pers met alle problemen die het heeft en dat nu weer heel actueel is, terwijl Noorderlicht hier al visueel en kritisch aandacht aan schonk. Kortom, de combinatie van tentoonstellingen die ingaan op het werk van individuele fotografen en de maatschappelijk geëngageerde fotografie die discussie oproept is een belangrijke. Door samenwerking te zoeken met niet alleen de kunstinstellingen, maar ook de universiteit en maatschappelijk betrokken organisaties kan de rol van de fotografie als overkoepelende term voor nieuwe visies bij een breed publiek onder de aandacht worden gebracht. Noorderlicht kan dit en doet dit.”