Fotografen / Africa Inside

Africa Inside

Ricardo Rengel

Ricardo Rengel

ZONDER TITEL

Rangel fotografeert straatscènes, landschappen, alledaagse bezigheden van mensen en nachtelijke taferelen in de cafés en restaurants in Mozambique. Uit zijn werk spreekt grote betrokkenheid met de mensen in de multiculturele samenleving van Mozambique. De foto's ademen een mededogen met de geportretteerden en een woede over onrechtvaardigheden. De publicatie van veel van zijn foto's werd verboden door de koloniale censuur en veel van zijn negatieven werden vernietigd door dienaren van het voormalige regime. Rangel werkte enige tijd voor verschillende kranten. In 1970 richtte hij samen met nog vier journalisten het geïllustreerde wekelijkse tijdschrift Tempo op. Dit was het eerste kleurentijdschrift van Mozambique. In 1981 werd hij directeur van het weekblad Domingo en drie jaar later vroeg men hem het Centro de Formaçao Fotográfica in Maputo op te zetten, een school voor fotografie. Hier is hij tot op de dag van vandaag directeur van. Vanaf 1983 exposeerde Rangel in Europese galerieën en in verschillende Europese en Afrikaanse musea.

Ricardo Rengel >>

  • ZONDER TITEL

    Rangel fotografeert straatscènes, landschappen, alledaagse bezigheden van mensen en nachtelijke taferelen in de cafés en restaurants in Mozambique. Uit zijn werk spreekt grote betrokkenheid met de mensen in de multiculturele samenleving van Mozambique. De foto's ademen een mededogen met de geportretteerden en een woede over onrechtvaardigheden. De publicatie van veel van zijn foto's werd verboden door de koloniale censuur en veel van zijn negatieven werden vernietigd door dienaren van het voormalige regime.

    Rangel werkte enige tijd voor verschillende kranten. In 1970 richtte hij samen met nog vier journalisten het geïllustreerde wekelijkse tijdschrift Tempo op. Dit was het eerste kleurentijdschrift van Mozambique. In 1981 werd hij directeur van het weekblad Domingo en drie jaar later vroeg men hem het Centro de Formaçao Fotográfica in Maputo op te zetten, een school voor fotografie. Hier is hij tot op de dag van vandaag directeur van. Vanaf 1983 exposeerde Rangel in Europese galerieën en in verschillende Europese en Afrikaanse musea.

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

Dorris Haron Kasco

Dorris Haron Kasco

LES FOUS D'ABIDJAN

Kasco fotografeerde de krankzinnigen in Abidjan. Hij bezocht hen eerst zonder camera en probeerde hun levenswijze en manier van denken te begrijpen. In Afrika denkt men vaak dat zij bezeten zijn door een demon of een godheid en uit sommige dorpen worden zij zelfs verdreven. Ze lopen dan naar de stad en worden aan hun lot overgelaten. Kasco fotografeerde ze in de goot, slapend op straat, schreeuwend en naakt ronddwalend. Sommigen weten dat ze gefotografeerd worden en schreeuwen naar de fotograaf of kijken afwezig in de camera. Anderen zijn verzonken in hun eigen wereld en lijken zich nergens van bewust. De foto's zijn confronterend; het is alsof je de wereld van deze mensen binnenstapt. Kasco ziet zijn foto's niet als kunst en het is niet zijn bedoeling om te moraliseren. Hij probeert de maatschappij waarin hij leeft enkel met een kritische blik te benaderen. Hij is geïnteresseerd in de solidariteit in het dagelijks leven van Afrika en vraagt zich af of je daarvan kunt spreken als je mensen op straat ziet die in andere delen van de wereld opgevangen zouden worden.

Dorris Haron Kasco >>

  • LES FOUS D'ABIDJAN

    Kasco fotografeerde de krankzinnigen in Abidjan. Hij bezocht hen eerst zonder camera en probeerde hun levenswijze en manier van denken te begrijpen. In Afrika denkt men vaak dat zij bezeten zijn door een demon of een godheid en uit sommige dorpen worden zij zelfs verdreven. Ze lopen dan naar de stad en worden aan hun lot overgelaten. Kasco fotografeerde ze in de goot, slapend op straat, schreeuwend en naakt ronddwalend. Sommigen weten dat ze gefotografeerd worden en schreeuwen naar de fotograaf of kijken afwezig in de camera. Anderen zijn verzonken in hun eigen wereld en lijken zich nergens van bewust. De foto's zijn confronterend; het is alsof je de wereld van deze mensen binnenstapt. Kasco ziet zijn foto's niet als kunst en het is niet zijn bedoeling om te moraliseren. Hij probeert de maatschappij waarin hij leeft enkel met een kritische blik te benaderen. Hij is geïnteresseerd in de solidariteit in het dagelijks leven van Afrika en vraagt zich af of je daarvan kunt spreken als je mensen op straat ziet die in andere delen van de wereld opgevangen zouden worden.

  • LES FOUS D'ABIDJAN

  • LES FOUS D'ABIDJAN

  • LES FOUS D'ABIDJAN

  • LES FOUS D'ABIDJAN

Alioune Bâ

Alioune Bâ

ZONDER TITEL

Handen en voeten staan centraal in het werk van Bâ (Mali, 1959). Hij is van mening dat lichaamsdelen kenmerkend zijn voor het leven van een individu; ze zeggen bijvoorbeeld iets over het werk dat zij of hij verricht. Het verschil tussen de voeten van een tuinman en van een rijke koopman is groot. Bâ fotografeert details uit het alledaagse leven in de Sahel. Een close-up van een gerimpelde oude hand, waarvan duim en wijsvinger een rozenkrans vasthouden, een persoon in kleermakerszit, met blote voeten en de handen gevouwen, een hand van een kind dat een kom vasthoudt, een close-up van een babyhandje, met henna beschilderde voetzolen. Bâ wil met zijn werk een positief beeld van Afrika geven omdat de tv en de kranten over het algemeen alleen de ellende laten zien. Hij werkt in het Musée National du Mali, waar hij verantwoordelijk is voor het fotografisch vastleggen van de collectie. Daarnaast gaat hij vaak op missie naar kleine dorpjes om de laatste resten van de cultuur van Mali vast te leggen voor de volgende generaties.

Alioune Bâ >>

  • ZONDER TITEL

    Handen en voeten staan centraal in het werk van Bâ (Mali, 1959). Hij is van mening dat lichaamsdelen kenmerkend zijn voor het leven van een individu; ze zeggen bijvoorbeeld iets over het werk dat zij of hij verricht. Het verschil tussen de voeten van een tuinman en van een rijke koopman is groot. Bâ fotografeert details uit het alledaagse leven in de Sahel. Een close-up van een gerimpelde oude hand, waarvan duim en wijsvinger een rozenkrans vasthouden, een persoon in kleermakerszit, met blote voeten en de handen gevouwen, een hand van een kind dat een kom vasthoudt, een close-up van een babyhandje, met henna beschilderde voetzolen. Bâ wil met zijn werk een positief beeld van Afrika geven omdat de tv en de kranten over het algemeen alleen de ellende laten zien.

    Hij werkt in het Musée National du Mali, waar hij verantwoordelijk is voor het fotografisch vastleggen van de collectie. Daarnaast gaat hij vaak op missie naar kleine dorpjes om de laatste resten van de cultuur van Mali vast te leggen voor de volgende generaties.

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

Amadou Traoré

Amadou Traoré

ZONDER TITEL

Sterke, rauwe en verwarrende beelden van het alledaagse leven. Momentopnames die als een film aan je voorbijtrekken. Een dagboek van de binnenkant van Afrika. Traoré (Mali, 1948) rijdt op zijn Vespa door de stad en legt de intimiteit van families vast. Met zijn camera volgt hij de dagelijkse taferelen van deze mensen. Een man en vrouw slapend in bed, een meisje dat zich opmaakt, een kind dat zich uitkleedt voor het slapen gaan. Daarnaast fotografeert hij de nachten in Bamako, de kroegen en de mensen op straat. Niets is geënsceneerd. De foto's moeten voor zich spreken. In een land waar de reportagefotografie de boventoon voert, vertegenwoordigt Traoré een nieuwe vorm van expressie, een persoonlijke, bijna muzikale manier van fotograferen.

Amadou Traoré >>

  • ZONDER TITEL

    Sterke, rauwe en verwarrende beelden van het alledaagse leven. Momentopnames die als een film aan je voorbijtrekken. Een dagboek van de binnenkant van Afrika. Traoré (Mali, 1948) rijdt op zijn Vespa door de stad en legt de intimiteit van families vast. Met zijn camera volgt hij de dagelijkse taferelen van deze mensen. Een man en vrouw slapend in bed, een meisje dat zich opmaakt, een kind dat zich uitkleedt voor het slapen gaan. Daarnaast fotografeert hij de nachten in Bamako, de kroegen en de mensen op straat. Niets is geënsceneerd. De foto's moeten voor zich spreken. In een land waar de reportagefotografie de boventoon voert, vertegenwoordigt Traoré een nieuwe vorm van expressie, een persoonlijke, bijna muzikale manier van fotograferen.

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

Moussa Sakho

Moussa Sakho

ZONDER TITEL

In de vroege jaren dertig werden de eerste fotostudio's in Afrika geopend. Men maakte familieportretten en fotografeerde belangrijke feesten. Dergelijke foto's kregen een speciale plek bij mensen in huis. Men besteedde veel aandacht aan de presentatie ervan. Voor het inlijsten liet men een lijstenmaker komen en de ingelijste foto's werden in een decor van gordijnen, bloemen en kussens gezet. Sakho (Senegal, 1949) wil terugkeren naar de wortels van de Afrikaanse fotografie. Hij maakt portretfoto's en gebruikt foto's uit de jaren twintig en dertig. Daaromheen creëert hij collages van allerlei gebruikte materialen en objecten, zoals hout, metaal, conservenblikjes en bierviltjes. Hij wil fotografie, beeldhouwkunst en schilderkunst met elkaar verenigen.

Moussa Sakho >>

  • ZONDER TITEL

    In de vroege jaren dertig werden de eerste fotostudio's in Afrika geopend. Men maakte familieportretten en fotografeerde belangrijke feesten. Dergelijke foto's kregen een speciale plek bij mensen in huis. Men besteedde veel aandacht aan de presentatie ervan. Voor het inlijsten liet men een lijstenmaker komen en de ingelijste foto's werden in een decor van gordijnen, bloemen en kussens gezet. Sakho (Senegal, 1949) wil terugkeren naar de wortels van de Afrikaanse fotografie. Hij maakt portretfoto's en gebruikt foto's uit de jaren twintig en dertig. Daaromheen creëert hij collages van allerlei gebruikte materialen en objecten, zoals hout, metaal, conservenblikjes en bierviltjes. Hij wil fotografie, beeldhouwkunst en schilderkunst met elkaar verenigen.

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

Philip Kwame Apagya

Philip Kwame Apagya

ZONDER TITEL

Een oude Ghanese traditie op het gebied van fotografie is het beschilderen van coulissen. Dit zijn grote doeken die als achtergrond voor foto's werden gebruikt. Hierop schilderde men gedrapeerde gordijnen, klassieke zuilen en trappen. In de jaren veertig braken kunstfotografen met deze traditionele achtergronden en ontwierpen alternatieven die meer aansloten bij de smaak van het publiek. Ze beschilderden de coulissen met allerlei aspecten van de modernisering van Ghana. Thema's uit het leven in de stad, dromerige beelden van huizen, straten, auto's, parken en vliegvelden die symbool stonden voor het moderne leven. Ook schilderde men interieurs waarin alles aanwezig was waar de persoon die ervoor poseerde over fantaseerde. Ook Apagya maakt gebruik van dergelijke coulissen. Ze zijn in felle kleuren beschilderd met een scène op een vliegveld, een gevel van een huis, een futuristisch stadslandschap, een rivierenlandschap, een kamermuur met een tv, een half geopende koelkast. Hij plaatst mensen in dit decor die zogenaamd net iets uit de koelkast pakken, tv kijken of rondwandelen in Manhattan. Zo ontstaan er vrolijke studioportretten. Hij ontwerpt de coulissen zelf en laat ze door een professioneel reclametekenaar uitvoeren. In 1982 opende hij P.K.'s Normal Photo Studio, waar hij nog steeds werkt.

Philip Kwame Apagya >>

  • ZONDER TITEL

    Een oude Ghanese traditie op het gebied van fotografie is het beschilderen van coulissen. Dit zijn grote doeken die als achtergrond voor foto's werden gebruikt. Hierop schilderde men gedrapeerde gordijnen, klassieke zuilen en trappen. In de jaren veertig braken kunstfotografen met deze traditionele achtergronden en ontwierpen alternatieven die meer aansloten bij de smaak van het publiek. Ze beschilderden de coulissen met allerlei aspecten van de modernisering van Ghana. Thema's uit het leven in de stad, dromerige beelden van huizen, straten, auto's, parken en vliegvelden die symbool stonden voor het moderne leven. Ook schilderde men interieurs waarin alles aanwezig was waar de persoon die ervoor poseerde over fantaseerde. Ook Apagya maakt gebruik van dergelijke coulissen. Ze zijn in felle kleuren beschilderd met een scène op een vliegveld, een gevel van een huis, een futuristisch stadslandschap, een rivierenlandschap, een kamermuur met een tv, een half geopende koelkast. Hij plaatst mensen in dit decor die zogenaamd net iets uit de koelkast pakken, tv kijken of rondwandelen in Manhattan. Zo ontstaan er vrolijke studioportretten. Hij ontwerpt de coulissen zelf en laat ze door een professioneel reclametekenaar uitvoeren. In 1982 opende hij P.K.'s Normal Photo Studio, waar hij nog steeds werkt.

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

Raymond Barthes

Raymond Barthes

ZONDER TITEL

Barthes maakt polaroids van het eiland Réunion, een Frans overzees departement waar hij sinds 1980 woont. De foto's zijn kleurrijk en van uiteenlopende aard. Hij legt het mysterie van de wereld om hem heen vast en transformeert het exotische tot fantasie door de foto's te bewerken met acrylverf, pen en ander materiaal dat hij voorhanden heeft. Het aantal professionele en rondtrekkende fotografen van Réunion nam toe toen het eiland een administratief departement van Frankrijk werd. In de jaren zestig waren er in bijna elke stad studio's en fotowinkels aanwezig. In de jaren zeventig verscheen er een nieuwe generatie persfotografen. Creatieve fotografie werd in praktijk gebracht door getalenteerde amateur-fotografen en in verschillende exposities tentoongesteld. De jaren tachtig en negentig werden gekenmerkt door een explosie van culturele en artistieke activiteiten. Er werden collecties samengesteld door instituten en instanties waaronder de Achives Départementales waarvoor Barthes vanaf 1980 officieel fotograaf is.

Raymond Barthes >>

  • ZONDER TITEL

    Barthes maakt polaroids van het eiland Réunion, een Frans overzees departement waar hij sinds 1980 woont. De foto's zijn kleurrijk en van uiteenlopende aard. Hij legt het mysterie van de wereld om hem heen vast en transformeert het exotische tot fantasie door de foto's te bewerken met acrylverf, pen en ander materiaal dat hij voorhanden heeft. Het aantal professionele en rondtrekkende fotografen van Réunion nam toe toen het eiland een administratief departement van Frankrijk werd. In de jaren zestig waren er in bijna elke stad studio's en fotowinkels aanwezig. In de jaren zeventig verscheen er een nieuwe generatie persfotografen. Creatieve fotografie werd in praktijk gebracht door getalenteerde amateur-fotografen en in verschillende exposities tentoongesteld. De jaren tachtig en negentig werden gekenmerkt door een explosie van culturele en artistieke activiteiten. Er werden collecties samengesteld door instituten en instanties waaronder de Achives Départementales waarvoor Barthes vanaf 1980 officieel fotograaf is.

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

  • ZONDER TITEL

Pierrot Men

Pierrot Men

MADAGASCAR

Met het verdwijnen van de Franse censuur op Madagaskar ontstond er op het eiland een tot dan toe ongekende vrijheid voor fotografen. Velen van hen, waaronder Men (Madagaskar, 1954), verlieten hun studio en begonnen met het maken van geëngageerd werk waarin de werkelijkheid van de samenleving op het eiland werd blootgelegd. Men ontwikkelde zich tot een man van tegenstellingen. Kenmerkend voor zijn werk zijn de sterke contrasten tussen licht en donker. Hij transformeert onderdelen van het gewone middels zijn fotografie tot poëtische beeldtaal. Tegenwoordig is hij eigenaar van drie fotostudio's in Fianarantsoa. Sinds 1985 wordt zijn werk op allerlei tentoonstellingen op de wereld geëxposeerd. In 1994 won hij de Mother Jones Award. Samen met de fotograaf John Lieberberg maakte hij een grote reportage over het zuidwesten van Madagaskar. In 1994 publiceerde hij samen met de fotograaf Bernard Descamps zijn eerste boek, 'Gens de Tana'. In 1997 begon hij aan een uitgebreide reportage over het dorp Saotanana.

Pierrot Men >>

  • MADAGASCAR

    Met het verdwijnen van de Franse censuur op Madagaskar ontstond er op het eiland een tot dan toe ongekende vrijheid voor fotografen. Velen van hen, waaronder Men (Madagaskar, 1954), verlieten hun studio en begonnen met het maken van geëngageerd werk waarin de werkelijkheid van de samenleving op het eiland werd blootgelegd. Men ontwikkelde zich tot een man van tegenstellingen. Kenmerkend voor zijn werk zijn de sterke contrasten tussen licht en donker. Hij transformeert onderdelen van het gewone middels zijn fotografie tot poëtische beeldtaal. Tegenwoordig is hij eigenaar van drie fotostudio's in Fianarantsoa. Sinds 1985 wordt zijn werk op allerlei tentoonstellingen op de wereld geëxposeerd.

    In 1994 won hij de Mother Jones Award. Samen met de fotograaf John Lieberberg maakte hij een grote reportage over het zuidwesten van Madagaskar. In 1994 publiceerde hij samen met de fotograaf Bernard Descamps zijn eerste boek, 'Gens de Tana'. In 1997 begon hij aan een uitgebreide reportage over het dorp Saotanana.

  • MADAGASCAR

  • MADAGASCAR

  • MADAGASCAR

Ousmane Ndiaye Dago

Ousmane Ndiaye Dago

Ousmane Ndiaye Dago >>

Samuel Fosso

Samuel Fosso

Samuel Fosso >>

J.D. Okhai Ojeikere

J.D. Okhai Ojeikere

J.D. Okhai Ojeikere >>

Depara

Depara

Depara >>

Erick Ahounou

Erick Ahounou

Erick Ahounou >>

Mamadou Konaté

Mamadou Konaté

Mamadou Konaté >>