Overzicht deelnemende fotografen

Ad van Denderen

Ad van Denderen

ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

Al sinds de jaren zestig volgt Ad van Denderen van nabij de ontwikkeling van de relatie tussen Israëliërs en Palestijnen. In de loop der tijd heeft hij de twee volken steeds verder uit elkaar zien groeien.

In 2012 fotografeerde Van Denderen Baladia Stad, het National Urban Training Center van het Israëlische leger. In deze oefenstad worden soldaten getraind in het zo snel mogelijk innemen van Palestijnse steden. In contrast daarmee richt Van Denderen in zijn vervolgserie de camera op Rawabi, een nieuw te bouwen stad waar zo’n veertigduizend Palestijnen zullen worden gehuisvest. Rawabi verrijst zo’n tien kilometer ten noorden van Ramallah op de Westelijke Jordaanoever en zal qua technologie en infrastructuur volledig zijn toegesneden op de eisen van deze tijd.

Van Denderen combineert in zijn bijdrage aan Het Vervolg beide reeksen en vult deze aan met historisch archiefbeeld en eigen werk uit de periodes 1990-1995 en 2002-2003. Het resultaat is een genuanceerde, prangende weergave van het voortwoekerende conflict op de Westelijke Jordaanoever, met speciale aandacht voor de rol van architectuur.

Ad van Denderen (Nederland, 1943) studeerde grafische vormgeving in Utrecht, alvorens freelance fotograaf te worden. Hij publiceerde onder meer de fotoboeken Welkom in Suid-Afrika, Peace in the Holy Land, Go No Go, Occupation Soldier en So Blue, So Blue en won de Capi-Lux Alblas oeuvreprijs, de CARE-Award, de Visa d’Or, de Dick Scherpenzeelprijs en een oeuvreprijs van het Fonds BKVB. Hij fotografeerde Useful Photography #004, een uitgave over Palestijns martelaarschap. In zijn werk, dat wereldwijd is tentoongesteld, zoekt Van Denderen naar het intieme, persoonlijke verhaal achter grote thema's als immigratie, apartheid en oorlog.

Ad van Denderen wordt vertegenwoordigd door Agence VU' (Parijs) en Galerie West (Den Haag).

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

Pieter ten Hoopen

Pieter ten Hoopen

THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

In het jaar 1200 werd de stad Kitezh in het oosten van Rusland aangevallen door het Mongoolse leger. Net voordat de troepen Kitezh bereikten werd de stad onzichtbaar. Op de plek waar het eerder had gelegen was een meer ontstaan. Niemand weet wat er met de stad en de mensen is gebeurd – ze zijn simpelweg verdwenen.

Elk jaar, op midzomerdag, trekken duizenden Russen oostwaarts naar deze plek tussen de voormalige Kolchoz boerderijen. Op de langste dag, zo gaat het verhaal, zal de stad uit het water oprijzen. Mensen wandelen of kruipen rond het meer omdat dit geluk zou brengen; anderen hopen geheeld te worden. Kitezh is een begrip in Rusland. De mythische stad symboliseert een betere wereld zonder pijn en ontberingen.

Na de val van het communisme heeft Rusland gezocht naar een nieuwe identiteit, een nieuwe richting. Met name op het platteland kalfden voorzieningen en vanzelfsprekendheden af. Er was een vrije wereld naar westers model beloofd, maar de realiteit is dat het graan niet meer geoogst wordt en jongeren zo snel mogelijk de wijk nemen naar de stad. De achterblijvers zijn veelal bejaard en aan de drank. Velen sterven te jong.

In 2007 fotografeerde Pieter ten Hoopen Kitezh voor het eerst. Met die serie – klein, niet-documentair, vooral gericht op sfeer en op de mythe van de verdwenen stad – won hij zijn eerst World Press Photo Award. Als vervolg maakte Ten Hoopen een film waarin hij zich richt op het dagelijks leven van de lokale bevolking. De droom van Kitezh, de droom van een betere wereld waarin dingen in balans waren, is nog altijd de rode draad. Maar waar Ten Hoopen in 2007 slechts die droom volgde, gebruikt hij de verdwenen stad nu als symbool voor de huidige situatie in dit deel van Rusland.

Pieter ten Hoopen (Nederland, 1974) emigreerde in 1999 naar Zweden, waar hij fotojournalistiek studeerde aan de Nordens Fotoskola. Zij werk verscheen in grote Zweedse kranten en diverse internationale tijdschriften. Voor eigen projecten kreeg hij de Memorial Mario Giacomelli Prize, tweemaal een Picture of the Year USA en driemaal een World Press Photo Award. Voor zijn oorspronkelijke serie over Kitezh en voor zijn project over het plaatsje Hungry Horse in de Amerikaanse staat Montana. Ten Hoopen werd daarnaast driemaal uitgeroepen tot fotograaf van het jaar in Zweden. Hij is aangesloten bij Agence VU'.

 

Pieter ten Hoopen wordt vertegenwoordigd door Agence VU' (Parijs).

  • Pieter ten Hoopen

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2011)

  • Pieter ten Hoope

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

  • Pieter ten Hoope

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

  • Pieter ten Hoopen

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

  • Pieter ten Hoopen

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

Christian Kryl

Christian Kryl

TOP OF THE WORLD (2008-2013) / PERMISSION (2013)

Christian Kryl werkt al langere tijd aan het documenteren van plaatsen waar van oudsher de internationale jetset samenkomt en die via de media – met name de boulevardpers – een 'über-imago' hebben verworven. Via verschillende invalshoeken maakt hij zo een weinig gedocumenteerde sociale bovenklasse tot onderwerp.

In 2008 begon hij met TOP OF THE WORLD aan een serie over de Zwitserse wintersportplaats Sankt Moritz, waarbij hij de bezoekers fotografeerde die zich naar dat über-imago proberen te voegen in een poging zich iets van de uitstraling van Sankt Mortiz toe te eigenen. Dit is een plek waar je nog altijd bont kunt dragen zonder raar te worden aangekeken, aldus Kryl, die daarin een metafoor ziet voor de mores van de mensen die schuilgaan achter de onwerkelijke getallen van bonussen, bailouts en miljardenwinsten.

Voor Het Vervolg fotografeerde Kryl andermaal in Sankt Moritz en in Monaco, een plek waarvan het über-imago stevig is geworteld in de glamour van het midden van de vorige eeuw. In de serie PERMISSION, legt Kryl de focus op de hedendaagse surveillancecultuur, die in de microkosmos van Monaco bijzonder intensief is, teneinde de privacy en veiligheid van de bewoners te garanderen. In Monaco, 'een getto voor rijken die in flats wonen omdat ze geen belasting willen betalen', blijkt nauwelijks nog publieke ruimte te bestaan. Voor straatfotgrafie moeten liefst drie vergunningen worden aangevraagd – waarnaar Kryl door politie- en beveiligingsmensen continu werd gevraagd. Zelfportretten waarin dergelijke controles worden vastgelegd, vormen de nieuwe reeks.

Christian Kryl (West-Duitsland, 1979) studeerde in 2009 cum laude af aan de Koninklijke Academie van Beelden Kunsten in Den Haag. Zijn werk verscheen in onder meer NRC Next, Die Zeit, ZEITmagazin en Wired Magazine. De oorspronkelijke reeks TOP OF THE WORLD werd bekroond met de Prix Voies Off 2012 in Arles. Dat project werd bovendien genomineerd voor een Steenbergen Stipendium. Kryl woont in Amsterdam.

  • Christian Kryl

    PERMISSION (2013)

  • Christian Kryl

    PERMISSION (2013)

  • Christian Kryl

    TOP OF THE WORLD (2008-2013)

  • Christian Kryl

    TOP OF THE WORLD (2008-2013)

Kadir van Lohuizen

Kadir van Lohuizen

LIVING APART TOGETHER (1993 & 2013)

In 1993 volgde Kadir van Lohuizen, in opdracht van het Gemeentearchief Amsterdam, het leven van een familie van Marokkaanse komaf, woonachtig in Amsterdam-Oost. Vader Ali was net gepensioneerd na een werkzaam leven, dat in de jaren zestig was begonnen als gastarbeider bij Friki. Moeder Laila werkte in het buurthuis, de drie jongste kinderen zaten op school in Amsterdam en de andere drie kinderen woonden inmiddels weer in Marokko. Van Lohuizen ging met het gezin mee op vakantie en familiebezoek in Marokko. Hij zag een doorsnee-familie die probeerde deel uit te maken van de Nederlandse samenleving, maar onverminderd als ‘die Marokkanen’ werd gezien, terwijl het gezin in Marokko werd gezien als die rare mensen uit Nederland.

Nu, twintig jaar later, bezoekt Van Lohuizen deze familie opnieuw. Hebben ze hun plek in de Nederlandse samenleving gevonden of hebben ze op een andere manier hun identiteit vormgegeven? Hoe kijken ze aan tegen de verharding van de Nederlandse maatschappij en de opkomst van de PVV? Van Lohuizen stelt met zijn vervolg essentiële vragen, die direct raken aan het Nederlandse integratiebeleid. Wanneer ben je nu eigenlijk een Nederlander? Wanneer word je geaccepteerd?

Tegelijkertijd gaat deze serie niet alleen over de veranderingen in het leven van het gezin en de Nederlandse samenleving. Indirect laat het ook zien hoe de inmiddels gelauwerde fotograaf na decennia omzwervingen en een keur aan maatschappelijke onderwerpen is gegroeid en veranderd. Van Lohuizen keerde voor Het Vervolg in zekere zin terug naar Nederland en het begin van zijn carrière.

Kadir van Lohuizen (Nederland, 1963) begon zijn werkzame leven als zeeman en als oprichter van een opvanghuis voor daklozen en drugsverslaafden. Vanaf 1988 werkt hij als freelance fotojournalist. Voor tijdschriften en kranten versloeg hij vele conflicten, vooral in Afrika. Hij won onder meer de Zilveren Camera, de Dick Scherpenzeelprijs, twee World Press Photo Awards en de Kees Scherer Prijs voor beste fotoboek, en kreeg voor zijn werk in Tsjaad de PDN Annual Award en de Visa d’Or News. In 2011 reisde Van Lohuizen van Vuurland naar Alaska voor zijn project Via PanAm, dat zal resulteren in een app, een multimediatentoonstelling en zijn vijfde boek. Van Lohuizen is aangesloten bij het fotoagentschap NOOR, waarvan hij een van de oprichters is.

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (2013)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (1993)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (1993)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (2013)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (2013)

Andrea Stultiens

Andrea Stultiens

MUCH HAS CHANGED (1932-2013)

Tussen 1932 en midden jaren zestig maakte de chemicus Paul Julien (1901-2001) vele reizen door het Afrika ten zuiden van de Sahara. Hij had een grote belangstelling voor antropologie en een onstilbare reislust. Julien, in het dagelijks leven docent scheikunde, mat mensen, nam bloedmonsters, schreef verhalen, fotografeerde en filmde. Hij was toerist, ontdekkingsreiziger en onderzoeker ineen. Hij vertelde over zijn avonturen in lezingen, onder andere in de radioprogramma’s van de KRO, en publiceerde vier boeken met verhalen. Van alleen al de Nederlandse oplagen werden er honderdduizenden verkocht.

Sinds 2001 reist Andrea Stultiens ook regelmatig naar Afrika. De initiële cultuurshock leidde ertoe dat ze begon met het opzetten en uitvoeren van projecten. Dit resulteerde tot nu toe in drie publicaties, een aantal tentoonstellingen en het historische fotoplatform History In Progress Uganda. Steeds gaat het in haar projecten om de relatie tot de ander en de manier waarop fotografie die al dan niet zichtbaar kan maken.

In alle projecten van Stultiens speelt archiefmateriaal – teksten, foto’s, officiële documenten – een belangrijke rol. Voor Het Vervolg nam Stultiens het werk van Paul Julien én haar eigen fotografie in Afrika als uitgangspunt. Juliens werk, dat soms lijkt te getuigen van koloniale arrogantie en vooringenomenheid, en soms van twijfel over de betekenis van zijn waarnemingen, is door Stultiens in een historisch kader geplaatst. Ze zocht contact met historici in een aantal landen waar Julien werkte en fotografeerde zelf op basis van hun commentaren in Nigeria, Oeganda en Liberia. Het resultaat is werk waarin we ons van onze blik als buitenstaander bewust worden en worden uitgedaagd daarover na te denken, terwijl door deze werkwijze de foto’s soms iets prijsgeven wat ons bij oppervlakkige beschouwing zou ontgaan. Deze presentatie vormt het begin van een groter onderzoeksproject naar de waarde van het werk van Paul Julien in het Afrika van nu en voor de niet-Afrikaanse kijker.

Andrea Stultiens (Nederland, 1974) studeerde fotografische vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en fotografie aan Post-St. Joost in Breda. Ze haalde haar MA aan de Master Photographic Studies van de Leidse Universiteit. Ze is niet sec fotograaf, maar verzamelt verwant materiaal en reflecteert – via eigen en gevonden beelden en teksten – op de wijze waarop we onszelf en de ander in beeld brengen. Sinds 2007 werkt Stultiens voornamelijk in Afrika, in het bijzonder in Oeganda.  In 2011 initieerde ze het platform History In Progress Uganda dat historische foto's uit en over Oeganda verzamelt en deelt om ze te voorzien van verhalen, in een poging de geschiedschrijving van het land te nuanceren. Stultiens publiceerde verschillende fotoboeken en is als docent en onderzoeker verbonden aan Academie Minerva in Groningen.

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)
    foto: Paul Julien

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)
    foto: Paul Julien

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)

Lidwien van der Ven

Lidwien van der Ven

DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

Van de fotografen in Het Vervolg is Lidwien van de Ven de meest autonome kunstenaar. Haar werk beweegt zich op het snijvlak van de actualiteit en haar vrije interpretatie daarvan, en wordt meestal getoond in de vorm van monumentale installaties binnen een kunstcontext. Sinds eind jaren negentig houdt Van de Ven zich bezig met politiek en religie, waarbij ze zich vanaf 2000 steeds meer is gaan richten op actuele ontwikkelingen in de samenleving. Ze stelt filosofische vragen over het medium fotografie, over werkelijkheid in het internettijdperk, over zichtbaarheid en onzichtbaarheid en over de wijze waarop journalistiek tussen de realiteit en de representatie ervan bemiddelt.

Tot 2007 werkte Van de Ven langdurig in het Midden-Oosten. Daar was ze getuige van het tijdperk vóór 9/11, maar ook van de politieke en maatschappelijke impact van het beleid van de regering Bush in de nasleep van de aanslagen op de Twin Towers. Het resulteerde in 2007 in de installatie en serie ‘document’, die op Documenta 12 in Kassel werd gepresenteerd.

Voor Het Vervolg keerde Van de Ven, na jaren afwezigheid, terug naar het Midden-Oosten, in het bijzonder Caïro (Egypte). Sinds de revolutie van 2011 hebben ingrijpende veranderingen plaatsgevonden en zijn de ontwikkelingen nog altijd in volle gang. Daarnaast werkte ze in Jordanië in vluchtelingenkamp Zaatari aan de Syrische grens en in Istanbul, net na het uitbreken van het politiegeweld dat begon met de beoogde ontruiming van het Gezi Park. Voor Het Vervolg maakte Van de Ven een nieuwe installatie waarin ze beelden uit deze plekken samenbrengt.

In de installatie document (II) zijn vooral straatbeelden met graffiti te zien. Sinds het begin van de revolutie in 2011 heeft graffiti een prominente rol gespeeld bij de ontwikkelingen. Niet enkel als expressiemiddel, maar ook om te onderwijzen over wat gaande is. Als op een voortdurend veranderend canvas worden foto’s van digitale bronnen zoals mobieltjes, tv en internet, op de stadsmuren nageschilderd en van commentaar voorzien om mensen bewust te maken van wat er gebeurd is.

Daarnaast vroeg Van de Ven het Egyptische activistische collectief Kazeboon ('leugenaars') om een video ‘for foreigners’ te maken. Kazeboon maakt eenvoudige video’s van TV- en YouTube-materiaal die onwaarheden en tegenstrijdigheden van de autoriteiten zoals het leger of de Moslimbroeders op directe wijze tonen, met als doel de bevolking uitleg te geven, te doen twijfelen aan hun onwrikbare waarheden - zoals vertrouwen in het leger - en hen te forceren zelf na te denken. De video’s worden in Egypte getoond in de openbare ruimte, doorgaans op een wit laken met stroom van een lantaarnpaal.
Met de video voor Het Vervolg verdiept Kazeboon de turbulente actualiteit sinds het afzetten van Morsi door het leger, en stelt het bovendien de centrale vraag hoe deze ontwikkeling te zien in het licht van democratie.

Het werk van Van de Ven vormt, net zoals de graffiti en de video’s van Kazeboon, een reflectie op wat oorspronkelijk werd bedoeld met het woord ‘document’, afgeleid van het latijnse ‘docere’: om te tonen, te onderwijzen of bewijs te leveren.

Lidwien van de Ven (Nederland, 1963) woont en werkt in Rotterdam en Berlijn. Haar werk was onder meer te zien op de Busan Biënnale (Zuid-Korea, 2012), Documenta 12 (Duitsland, 2007) en tijdens de Sydney Biënnale (Australië, 2006). Voor haar fotografie en installaties ontving ze de prijs van de Raad voor de Kunst Amsterdam, de Charlotte Köhler Prijs, de Maria Austria Award en het Stipendium Culture France.

Lidwien van de Ven wordt vertegenwoordigd door Galerie Paul Andriesse (Amsterdam).

Noorderlicht dankt Galerie Paul Andriesse voor de genereuze bruikleen van de tentoonstelling 'document' van Lidwien van de Ven (2007).

  • Lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

  • lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

  • Lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

  • Lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

Xiaoxiao Xu

Xiaoxiao Xu

WENZHOU (2009) / DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

Xiaoxiao Xu verhuisde in 1999 als tiener van China naar Nederland. Fotografie bood haar een medicijn tegen het isolement dat ze ervoer, een middel om verhalen te vertellen en duidelijk te maken wat haar bezighield.

In 2009 fotografeerde Xu haar stad van herkomst. Wenzhou is een grote havenstad in de oostelijke provincie Zhejiang, met drie miljoen inwoners. Xu liet zich overweldigen door de combinatie van herinneringen en het hedendaagse. Ze kon zich met de stad vereenzelvigen, maar voelde zich tegelijkertijd een buitenstaander – net als in Nederland. Het resulteerde in WENZHOU, een serie die de stad toont als een persoonlijke en emotionele ervaring.

DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG is Xu’s vervolgproject. Ze trok naar de emigratiedorpen rond Wenzhou – een regio waar veel Nederlandse Chinezen vandaan komen en ook Xu’s geboortedorp ligt. De emigratiedorpen, ontdekte ze, zijn sinds haar vertrek erg veranderd. Er is geen landbouw meer en de rivier is gedempt om snelwegen te aan te kunnen leggen. Het rustige, verstilde dorp uit Xu’s herinnering bestaat nu uit betonnen hoogbouw en villa’s. Hoe hoger het huis, hoe groter het aanzien.

Xu legde contact met emigranten in Nederland, die veelal in de jaren zestig, zeventig en tachtig om economische redenen naar Europa waren gekomen. Zij voedden de droom van de gouden bergen door geld naar huis te sturen, zonder te vertellen over het harde werk en de lange werkdagen. Geïnspireerd door de droom van een beter leven zijn de meeste jonge mensen uit de emigratiedorpen weggetrokken. In China maakte Xu foto’s van de achterblijvers en hun omgeving. Tegelijk onderzocht ze de herinneringen uit haar jeugd. Honderd jaar nadat de eerste Chinezen voet zetten in Nederland, dook Xu andermaal in haar eigen geschiedenis. Het resultaat is tegelijk persoonlijk en universeel.

Xiaoxiao Xu (China, 1984) emigreerde op haar veertiende met haar ouders naar Nederland, waar ze in 2009 cum laude afstudeerde aan de Fotoacademie in Amsterdam. Ze werd tweemaal genomineerd voor de Joop Swart Masterclass van World Press Photo en won als jong talent zowel De Fotoprijs als de Photo Academy Award. Zoekend naar een balans tussen de twee culturen waarin ze opgeroeide, gebruikt ze fotografie als middel om haar eigen identiteit te onderzoeken.

  • Xiaoxiao Xu

    DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

  • Xiaoxiao Xu

    WENZHOU (2009)

  • Xiaoxiao Xu

    WENZHOU (2009)

  • Xiaoxiao Xu

    WENZHOU (2009) / DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

  • Xiaoxiao Xu

    DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

<< Terug naar expositie