Fotografen / Fotomanifestatie 2013

The Sweet and Sour Story of Sugar - De Expositie

Alejandro Chaskielberg

Alejandro Chaskielberg

Bittersweet Suriname (Suriname)

Langs de oevers van de Suriname rivier en de Commewijne rivier liggen de overblijfselen van de ooit florerende Nederlands-Surinaamse suikerindustrie. Sinds de industrie in de jaren tachtig van de twintigste eeuw ophield te bestaan zijn fabrieken verlaten, machines werden gestolen of ontmanteld, plantages raakten overwoekerd door de jungle. De Argentijnse fotograaf Alejandro Chaskielberg reisde door Suriname op zoek naar de materiële en immateriële erfenis van een koloniaal landschap in staat van ontbinding.

Alejandro Chaskielberg >>

  • Bittersweet Suriname

  • Bittersweet Suriname

  • Bittersweet Suriname

  • Bittersweet Suriname

  • Bittersweet Suriname

Alejandro Chaskielberg

Alejandro Chaskielberg

Sugar Heritage (Nederland)

Nadat hij de overblijfselen van de Surinaamse suikerindustrie had gefotografeerd, arriveerde de Argentijnse fotograaf Alejandro Chaskielberg in Nederland met hetzelfde doel. Nederland had ooit tientallen suikerfabrieken. Dankzij jaren van saneren en de Europese liberalisering van de suikermarkt in 2006 bleven slechts twee fabrieken bieten verwerken. Chaskielberg bezocht in Nederland vijf suikerfabrieken in verschillende stadia van hun levenscyclus: van actief en productief tot verlaten en ontdaan van alles van waarde.

Alejandro Chaskielberg >>

  • Sugar Heritage

  • Sugar Heritage

  • Sugar Heritage

  • Sugar Heritage

  • Sugar Heritage

James Whitlow Delano

James Whitlow Delano

Looking back without Nostalgia (Suriname)

Hoewel de suikerindustrie nu volledig uit Suriname is verdwenen, is haar erfenis nog steeds terug te vinden in de gezichten van de lokale bevolking. In Suriname is suiker onlosmakelijk verbonden met migratie. De behoefte aan goedkope arbeidskrachten bracht in verschillende stadia van de koloniale geschiedenis verschillende groepen migranten naar Suriname. Sommige kwamen onvrijwillig, sommige werden overgehaald, andere zochten zelf een beter leven. De Amerikaanse fotograaf James Whitlow Delano bezocht een breed scala aan etnische groepen die een geschiedenis met de suikerindustrie hebben, waardoor de demografische geschiedenis van deze diverse natie wordt blootgelegd.

James Whitlow Delano >>

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

James Whitlow Delano

James Whitlow Delano

Looking back without Nostalgia (Nederland)

De etnisch diverse Surinaamse bevolking is het resultaat van gedwongen en vrijwillige arbeidsmigratie, bedacht om arbeidskrachten naar de plantage-economie te brengen. Na de dekolonisatie van Suriname in 1975 bereikte een andere golf migranten Nederland. De kwakkelende Surinaamse economie, de ineenstorting van de plantage-economie en de mogelijkheden om een nieuw leven in het land van de voormalige kolonisator op te bouwen, veroorzaakte een instroom van bijna driehonderdduizend Surinamers. James Whitlow Delano documenteerde de huidige staat van de Surinaamse gemeenschappen, waarbij hij laat zien hoe Suriname's suikerindustrie indirect het multiculturele karakter van Nederland heeft beïnvloed.

James Whitlow Delano >>

  • Looking back without Nostalgia

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

  • Looking back without nostalgia

Ed Kashi

The Emerald Desert (Brazilië)

Brazilië is sinds kort de grootste producent en exporteur van suiker. Ed Kashi volgde de productieketen van het centrum van de goedkope productie rond São Paulo naar de havens en fabrieken waar miljarden worden verdiend met het verwerken en verhandelen van suiker en het uit suikerriet verkregen bio-ethanol. Zijn werk verbeeldt een opmerkelijk hoog ontwikkelde industrie met veel aandacht voor energiebesparende technieken en beheer van het land. Maar dit succesverhaal heeft ook een andere kant: het creëerde een monocultuur van suikerrietvelden die zich over meerdere Provincies in Brazilië uitstrekt. Dit enorme productiegebied bedreigt de biodiversiteit en zet – dankzij de productie van energiegewassen op landbouwgrond – de fragiele voedselmarkt onder druk.

Ed Kashi >>

  • The Emerald Desert

  • The Emerald Desert

  • The Emerald Desert

  • The Emerald Desert

  • The Emerald Desert

Ed Kashi

Manufacturing Sweets (Nederland)

De Noord-Amerikaanse fotograaf Ed Kashi reisde naar Nederland om de zeer efficiënte fabrieksfaciliteiten vast te leggen waar suiker wordt gebruikt als ingrediënt om voedselproducten te zoeten en te conserveren. De steriele productiehallen onthullen een surreële kant van de moderne voedselindustrie die grotendeels onzichtbaar blijft, behalve voor degenen die er werken.

Ed Kashi >>

  • Manufacturing Sweets

  • Manufacturing Sweets

  • Manufacturing Sweets

  • Manufacturing Sweets

  • Manufacturing Sweets

Carl De Keyzer

Sugar Illustrated (Indonesië)

Door de gestage groei van het nationaal inkomen verandert Indonesië in hoog tempo. Op de restanten van van de Nederlandse koloniale structuren is een nieuwe maatschappij verrezen. Carl De Keyzer fotografeerde alles in het hedendaagse Indonesië dat betrekking heeft op suiker, van Belgische chocoladewinkels tot oude, vervallen suikerfabrieken. Zijn werk toont de dualiteit tussen productie en consumptie, tussen traditie en moderniteit en tussen de lokale en globale economie.

Carl De Keyzer >>

  • Sugar Illustrated

  • Sugar Illustrated

  • Sugar Illustrated

  • Sugar Illustrated

  • Sugar Illustrated

Carl De Keyzer

Guided by Sugar (België)

In Brussel informeren ongeveer achttienduizend lobbyisten de beleidsmakers van de EU over elk onderwerp dat interessant kan zijn voor bedrijven en non-profit organisaties. In de politieke arena van het Europees Parlement worden besluiten genomen over diverse onderwerpen die van vitaal belang zijn voor de Europese suikerindustrie. Of deze beslissingen nu gaan over suiker en de volksgezondheid, het openstellen van de Europese markt voor alternatieve zoetstoffen of handelsbeperkingen om de Europese boeren en industrie te beschermen, in Brussel is de inzet hoog. De Belgische fotograaf Carl De Keyzer geeft een kijkje in de formele en informele wereld van de suikerlobby.

Carl De Keyzer >>

  • Guided by Sugar

  • Guided by Sugar

  • Guided by Sugar

  • Guided by Sugar

  • Guided by Sugar

Tomasz Tomaszewski

Tomasz Tomaszewski

Sugar Towns (Indonesië)

De Javaanse suikerdorpen zijn oorspronkelijk door de Nederlanders gebouwd voor de productie van witte suiker die naar Europa en vervolgens naar andere afnemers kon worden verscheept. Na het vertrek van de Nederlanders zijn de fabrieken suiker blijven produceren, zij het onder minder gunstige omstandigheden. Tegenwoordig heeft de Indonesische suikerindustrie vele gezichten; sommige fabrieken zijn gemoderniseerd, andere roepen de herinnering op aan tijden dat de Nederlanders het nog voor het zeggen hadden. De Poolse fotograaf Tomasz Tomaszewski documenteerde de suikerdorpen in Java, waarbij hij begon tijdens Perayaan Buka Giling, het traditionele suikerfestival dat voorspoed over het productieseizoen moet brengen.

Tomasz Tomaszewski >>

  • Sugar Towns

  • Sugar Towns

  • Sugar Towns

  • Sugar Towns

  • Sugar Towns

Tomasz Tomaszewski

Tomasz Tomaszewski

Sugar Town (Nederland)

De suikerfabriek Vierverlaten in het dorp Hoogkerk is een van de twee fabrieken die de radicale beleidswijzigingen van de EU in 2006 hebben overleefd. Tijdens de bijna honderd jaar van haar bestaan is de fabriek onderdeel van het DNA van het dorp geworden. In Hoogkerk betekent suiker werk, wonen in de schaduw van de suikersilo's van de fabriek, het 24 uur per dag komen en gaan van vrachtwagens vol bieten en de zoete geur die de lucht elk oogstseizoen vult. In vergelijking met de laissez-faire van Indonesische suikerfabrieken had hun Nederlandse tegenhanger op een andere planeet kunnen staan: het is een geordende, steriele wereld, het domein van bijna totale automatisering.

Tomasz Tomaszewski >>

  • Sugar Town

  • Sugar Town

  • Sugar Town

  • Sugar Town

  • Sugar Town

Francesco Zizola

Francesco Zizola

Bitter Harvest (Brazilië)

Francesco Zizola onderzocht het leven en werk van de suikerrietkappers in het noordoosten van Brazilië. In de zeventiende eeuw heersten de Nederlanders kortstondig over deze regio. Restanten van de koloniale machtsstructuren zijn lokaal zichtbaar, ook zware lichamelijke arbeid is nog steeds een essentieel onderdeel van de suikerindustrie. Desondanks hebben er flinke verbeteringen plaatsgevonden. Dankzij de economische boom in Brazilië is een tekort aan goedkope arbeid ontstaan waardoor lonen stijgen. Daarnaast houdt de federale overheid scherper toezicht op het naleven van arbeidswetgeving.

Francesco Zizola >>

  • Bitter Harvest

  • Bitter Harvest

  • Bitter Harvest

  • Bitter Harvest

  • Bitter Harvest

Francesco Zizola

Francesco Zizola

The Last Beet of Sweetness (Nederland)

Francesco Zizola documenteerde de geïndustrialiseerde suikerbietenoogst in het noorden van Nederland. Nog maar een paar decennia geleden was de Nederlandse agrarische sector kleinschalig, arbeidsintensief en het domein van familiebedrijven. Het verschil met een modern boerenbedrijf dat suikerbieten verbouwd kan nauwelijks groter zijn: tegenwoordig is de bietenoogst kapitaalintensief, efficiënt en industrieel. Maar het voortdurende gevecht om meer efficiëntie biedt in een wereldwijde economie geen garanties op verdiensten. Om de internationale ratrace te overleven, moeten boeren door de politiek worden beschermd of produceren tegen de laagst mogelijke prijzen.

Francesco Zizola >>

  • The Last Beet of Sweetness

  • The Last Beet of Sweetness

  • The Last Beet of Sweetness

  • The Last Beet of Sweetness

  • The Last Beet of Sweetness

To Have and Have Not

Mari Bastashevski

STATE BUSINESS (2012-doorlopend)

In STATE BUSINESS richt fotograaf Mari Bastashevski zich op organisaties en individuen die door middel van handel profiteren van langdurige gewapende conflicten. Aan de hand van voorbeelden wordt getoond dat handel de conflicten voedt – in dit geval gaat het om schimmige wapenleveranties aan Armenië en Azerbeidzjan, die betrokken zijn bij het conflict in Nagorno-Karabach. In een samenspel van beeld, tekst en documenten worden onderliggende mechanismen blootgelegd en vragen gesteld over de economische en ethische aspecten van aan conflicten gerelateerde handel. Het gaat Bastashevski daarbij onder meer om het grijze gebied tussen legale en illegale handel, de cultuur van geheimhouding, perverse prikkels, de overlap tussen overheid en bedrijfsleven, en het wegredeneren van verantwoordelijkheid.

Mari Bastashevski >>

  • STATE BUSINESS

    (2012-doorlopend)

  • STATE BUSINESS (2012-doorlopend)

  • STATE BUSINESS (2012-doorlopend)

  • STATE BUSINESS (2012-doorlopend)

  • STATE BUSINESS (2012-doorlopend)

Nina Berman

HEDGE (Verenigde Staten, 2010 / 2013)

Aan alle aspecten van onze mondiale economie liggen complexe handelsprocessen ten grondslag, gebaseerd op kennis die in het bezit is van slechts enkele mensen en die wordt gecommuniceerd door middel van vertrouwelijke beeldtaal. Deze processen bepalen deels het besluitvormingsproces en zijn van invloed op de meeste basale menselijke behoeften: voedsel, onderdak, energie, water. Deze monetaire taal, met zijn hypnotiserende abstractie, kleur en vorm, blijft een raadsel voor de man in de straat, maar beïnvloedt wel zijn dagelijks leven. Alleen een kleine en rijke minderheid, de onderdanen van de Hedgefunds en de immense financiële systemen die ze vertegenwoordigen, is vertrouwd met de kracht en betekenis van deze taal.

Nina Berman >>

  • HEDGE (Verenigde Staten, 2013)

  • HEDGE (Verenigde Staten, 2013)

  • HEDGE (Verenigde Staten, 2013)

  • HEDGE (Verenigde Staten, 2013)

Carole Condé & Karl Beveridge

THE PLAGUE (2009) / SCENE OTHERWISE (2012)

PLAGUE verbindt de milieucrisis en de economische crisis in een vliegveldscène bevolkt door hedendaagse en historische figuren, representanten van een aantal grote financiële crises sinds 1500, alsook economen en biologen. SCENE OTHERWISE is bedoeld als contrapunt en is gebaseerd op het Occupy-kamp dat in oktober en november 2011 in Toronto was opgetrokken. In de collage worden de vraagstukken die de Occupy-beweging voeden, samengebracht en in een historische context geplaatst.

Carole Condé & Karl Beveridge >>

  • THE PLAGUE (2009)

  • SCENE OTHERWISE (2012)

Mathieu Bernard-Reymond

TRADES (2013)

Geïnspireerd door de val van de zakenbank Lehman Brothers als gevolg van de kredietcrisis, creëerde Mathieu Bernard-Reymond grafische weergaven van de data van financiële markten, onder meer van de laatste zeven dagen dat er aandelen Lehman Brothers werden verhandeld. TRADES toont de intensiteit van de financiële wereld, waarin terugkerende patronen zijn te zien, veroorzaakt door de algoritmen die het grootste deel van de – machinaal gemaakte – financiële beslissingen representeren. Daarnaast maakte Bernard-Reymond gebruik van historische tick by tack data – razendsnelle handel gericht op een hoog volume van kleine winstjes.

Mathieu Bernard-Reymond >>

  • TRADES (2013)

  • TRADES (2013)

  • TRADES (2013)

  • TRADES (2013)

Hin Chua

THEY CALLED ME A CORPORATE WHORE (2005-2007)

Tussen 2005 en 2007, aan de vooravond van de crisis, werkte Hin Chua voor een grote investeringsbank in het financiële district van Londen. Chua nam elke dag zijn camera mee naar zijn werk. Zowel voor, tijdens als na kantooruren – voor zover daar in de internationale financiële wereld überhaupt sprake van is – ging Chua op onderzoek in 'The City'. Het resulteerde is een grote hoeveelheid foto’s van een wereld die zich onaantastbaar waande en met open ogen op een muur afstevende.

Hin Chua >>

  • THEY CALLED ME A CORPORATE WHORE (2005-2007)

  • THEY CALLED ME A CORPORATE WHORE (2005-2007)

  • THEY CALLED ME A CORPORATE WHORE (2005-2007)

  • THEY CALLED ME A CORPORATE WHORE (2005-2007)

  • THEY CALLED ME A CORPORATE WHORE (2005-2007)

Wiktor Dabkowski

WONDERLAND (2012)

Veertigduizend Europese bureaucraten reizen heen en weer tussen Brussel, Luxemburg en Straatsburg, waar ze een niet te bevatten hoeveelheid papier en regelgeving produceren. Ze bewegen zich in een quasi-futuristische wereld van luxe, voorrecht en geheimzinnigheid. Deels uit irritatie, deels uit fascinatie, trok Wiktor Dabkowski naar het hart van de Europese macht, in een poging grip te krijgen op een cultuur van lobbyisten en wandelgangen. Hij raakte verzeild in een labyrint waarin slechts valt te navigeren met een kennis en vaardigheid die buitenstaanders ontberen.

Wiktor Dabkowski >>

  • WONDERLAND (2012)

  • WONDERLAND (2012)

  • WONDERLAND (2012)

  • WONDERLAND (2012)

  • WONDERLAND (2012)

Federico Estol

THE TREASURE ISLAND (2012)

Uit onderzoek van het IMF is gebleken dat ’s werelds financiële elite zo’n 32 biljoen (!) dollar heeft geparkeerd in belastingparadijzen. Het doel is dit geld verborgen te houden voor de belastingdiensten van de landen waarin de bedrijven en individuen opereren. Naar schatting verloopt zo’n tachtig procent van alle internationale financiële transacties via offshore banking. Zo is het mogelijk dat banken op de vrij nietszeggende Kaaimaneilanden – het onderwerp van THE TREASURE ISLAND – 2,1 biljoen dollar in de boeken hebben staan. De bittere ironie, zegt Federico Estol, is dat alle problemen van staatsschulden en begrotingstekorten kunnen worden opgelost als landen belasting zouden kunnen heffen op het verborgen geld van de elite.

Federico Estol >>

  • THE TREASURE ISLAND (2012)

  • THE TREASURE ISLAND (2012)

  • THE TREASURE ISLAND (2012)

  • THE TREASURE ISLAND (2012)

  • THE TREASURE ISLAND (2012)

Lauren Greenfield

THE QUEEN OF VERSAILLES (2012)

In haar gelauwerde documentaire THE QUEEN OF VERSAILLES volgt Lauren Greenfield een miljardairsfamilie die door de economische crisis onder grote druk komt te staan. Aan de vooravond van de crisis willen resort-mogul David Siegel en zijn jongere vrouw Jackie het grootste huis van Amerika bouwen. Maar het barsten van de vastgoedzeepbel raakt het imperium van de Siegels in het hart. De teloorgang vergt grote aanpassingen in levensstijl, karakter en wereldbeeld. Het onvermogen daartoe – vooral bij Jackie – leidt tot een tragedie van epische proporties. Greenfield legt het vast met een scherpe blik én compassie.

Lauren Greenfield >>

  • THE QUEEN OF VERSAILLES (2012)

  • THE QUEEN OF VERSAILLES (2012)

  • THE QUEEN OF VERSAILLES (2012)

  • THE QUEEN OF VERSAILLES (2012)

  • THE QUEEN OF VERSAILLES (2012)

Zoe Hatzyannaki

SECRETS & CRISES (2010-2013)

In de tweeluiken van SECRETS & CRISES toont Zoe Hatzyannaki steeds een gebouw in Athene waarin een publieke instelling is gehuisvest, naast een sterk vergroot detail van datzelfde beeld. De vage details suggereren dat er iets onduidelijks en verborgens, ja, zelfs iets duisters gaande is achter de deuren, ramen en muren. Uitvergroting zorgt zo niet voor meer duidelijkheid, maar onderstreept het gebrek aan transparantie. Daarmee raakt Hatzyannaki aan de dubieuze rol die de staat heeft gespeeld in de huidige Griekse malaise. Vanuit de frustratie en verwarring van de Grieken, angstig voor hun toekomst, wordt de rol van publieke organen serieus ter discussie gesteld.

Zoe Hatzyannaki >>

  • SECRETS & CRISES (2010-2013)

  • SECRETS & CRISES (2010-2013)

  • SECRETS & CRISES (2010-2013)

  • SECRETS & CRISES (2010-2013)

kennardphillips

PHOTOMONTAGES (2009, 2011) / STUDIES FOR A HEAD (2012)

In hun PHOTOMONTAGES geeft het kunstenaarsduo kennardphillipps vlijmscherp commentaar op de politieke en financiële elites, en de wijze waarop beide met elkaar zijn verstrengeld, ten koste van de meerderheid van de bevolking en het welzijn van de planeet. Beide kunstenaars zien hun werk niet als op zichzelf staand, maar als de visuele arm van een protestbeweging die zich afzet tegen de huidige politieke en economische orde.

Voor STUDIES FOR A HEAD werden portrettten van David Cameron, de voormalige pr-man die de Britse premier werd, afgedrukt op pagina’s van de Financial Times. Het papier is aan stukken gescheurd om het onderliggende verhaal van de armoede van velen en de rijkdom van enkelen bloot te leggen. Uit de gewelddadige beelden weerklinkt de wijze waarop de Conservatieve Partij met de verzorgingsstaat, gehandicapten, werklozen en armen omgaat. kennardphillips beantwoordt vernieling met vernieling.

kennardphillips >>

  • PHOTOMONTAGES (2009, 2011)

  • PHOTOMONTAGES (2009, 2011)

  • STUDIES FOR A HEAD (2012)

  • STUDIES FOR A HEAD (2012)

  • STUDIES FOR A HEAD (2012)

Christian Lutz

TROPICAL GIFT (2010) / PROTOKOLL (2007)

Vijfenzeventig procent van de inkomsten van de Nigeriaanse overheid komt voort uit de natuurlijke hulpbronnen die in de Nigerdelta worden gewonnen. Het is, vrij letterlijk, een smerig spelletje – sinds de late jaren vijftig zijn zo’n negen miljoen vaten ruwe olie in de delta terechtgekomen. De levensverwachting in de delta is veertig jaar en negentig procent van de Nigeriaanse bevolking leeft in bittere armoede. Christian Lutz toont met TROPICAL GIFT het schimmige oliespel met zijn verliezers en winnaars – voor zover daarvan sprake kan zijn in dit vervreemdende spel. In de naam van handel worden handen geschud, van expats en lokale olieboeren, en wordt de ziel en het land verraden voor snelle winst. 

In PROTOKOLL ontleedt Lutz op ironische wijze het milieu waarin politieke ambtsdragers en andere officials hun werk doen. Hij volgde drie jaar lang de ambtsreizen van een lid van de Zwitserse bondsraad, in een wereld vol strikt vastgelegde rituelen. Het werk toont hoe hiërarchie en het theater van de macht de politiek structureren.

Christian Lutz >>

  • TROPICAL GIFT (2010)

  • TROPICAL GIFT (2010)

  • TROPICAL GIFT (2010)

  • TROPICAL GIFT (2010)

  • TROPICAL GIFT (2010)

  • PROTOKOLL (2007)

  • PROTOKOLL (2007)

  • PROTOKOLL (2007)

  • PROTOKOLL (2007)

  • PROTOKOLL (2007)

Mark Peterson

ACTS OF CHARITY (1992-2004)

In Amerika, anders dan bijvoorbeeld in Europa, is liefdadigheid een individuele aangelegenheid, niet een geïnstitutionaliseerde. In een stad als New York werden tijdens de economische hoogtijdagen van de internethausse vrijwel non-stop banketten en feesten ten behoeve van goede doelen georganiseerd. Hoewel het er om de daklozen en de armen zou moeten gaan, bood het de gevers vooral de kans om gezien te worden, te eten, te drinken, contacten te leggen en plezier te maken. Het maakt liefdadigheid – dergelijke avonden bestaan ook in de krimpende economie nog – tot een dubbelzinnige bezigheid. Voor wie zijn deze avonden eigenlijk bedoeld?

Mark Peterson >>

  • ACTS OF CHARITY (1992-2004)

  • ACTS OF CHARITY (1992-2004)

  • ACTS OF CHARITY (1992-2004)

  • ACTS OF CHARITY (1992-2004)

  • ACTS OF CHARITY (1992-2004)

Louis Porter

THE ANATOMY OF BUSINESS (2012)

In 2008, de crisis was net begonnen, kwam Louis Porter in het bezit van het fotoarchief van een financiële krant uit de vroege jaren tachtig. Het archief bevatte vierduizend foto’s en andersoortig beeldmateriaal dat betrekking had op financiële instituties, zakenmensen en zakennieuws. Porter gebruikte het beeld als uitgangspunt voor een tweede serie, gemaakt op dezelfde plekken, maar dertig jaar later, in een veranderde financiële wereld. Het resultaat is een staalkaart van 'gebaren' en motieven die het hart vormen van de fotografische taal waarin de wereld van haute finance en internationale handel wordt gevangen.

Louis Porter >>

  • THE ANATOMY OF BUSINESS (2012)

  • THE ANATOMY OF BUSINESS (2012)

  • THE ANATOMY OF BUSINESS (2012)

  • THE ANATOMY OF BUSINESS (2012)

  • THE ANATOMY OF BUSINESS (2012)

Francisco Reina

THE ART OF POWER (2010)

We zijn geneigd te denken dat instituties worden gedreven door ratio en door de collectieve belangen van de maatschappij. Deze tijd, zegt Francisco Reina, heeft laten zien dat dit een illusie is, zeker in Spanje. Instituties, zowel in de publieke als private sector, zijn in toenemende mate in de greep geraakt van kleine, maar zeer machtige politieke en economische groeperingen, die nauwelijks met de maatschappij in contact staan. Reina heeft hun bolwerken digitaal gemanipuleerd om de ontoegankelijkheid en ondoorzichtigheid van de macht visueel tastbaar te maken.

Francisco Reina >>

  • THE ART OF POWER (2010)

  • THE ART OF POWER (2010)

  • THE ART OF POWER (2010)

  • THE ART OF POWER (2010)

  • THE ART OF POWER (2010)

Anna Skladmann

LITTLE ADULTS (2010)

In LITTLE ADULTS onderzoekt Anna Skladmann hoe het moet zijn om op te groeien als een bevoorrecht kind in Rusland – een land waar enorme sociaal-economische verschillen bestaan en een hele klasse van puissant rijken voortkwam uit de val van het communisme. Skladmann drong door in die wereld en legde, als een hofschilder, de kinderen vast op een manier die zowel de geschiedenis als de toekomst van Rusland weerspiegelt.

Anna Skladmann >>

  • LITTLE ADULTS (2010)

  • LITTLE ADULTS (2010)

  • LITTLE ADULTS (2010)

  • LITTLE ADULTS (2010)

  • LITTLE ADULTS (2010)

Will Steacy

DOWN THESE MEAN STREETS (2012)

Drie decennia deregulering en groeiende inkomensverschillen hebben in Amerika geleid tot een middenklasse die financieel vleugellam is. Het volledige DOWN THESE MEAN STREETS omvat een ruim vijftig meter lange collage waarin aan de hand van beelden, knipsels en tekst het verhaal van de deconstructie van de Amerikaanse droom wordt verteld, zoals gezien door de ogen van diegenen die achtergebleven zijn in het stof van de 'grote recessie'. DOWN THESE MEAN STREETS onderzoekt de jaren van de crisis binnen de bredere context van de eeuw die eraan vooraf ging: van de naoorlogse economische groei, de deregulering, privatisering en (niet-militaire) bezuinigingen tijdens en na Reagans presidentschap en de teloorgang van het idee van Amerikaanse onoverwinnelijkheid en de angstcultuur na de aanslagen op 11 september 2001.

Will Steacy >>

  • DOWN THESE MEAN STREETS (2012)

  • DOWN THESE MEAN STREETS (2012)

  • DOWN THESE MEAN STREETS (2012)

  • DOWN THESE MEAN STREETS (2012)

  • DOWN THESE MEAN STREETS (2012)

Jan Stradtmann

THE TAX DODGERS’ FOOTPATH (2012)

Decennialang wisten Duitsers belasting te ontduiken door hun geld te stallen op bankrekeningen in Oostenrijk en Zwitserland. Veel van die fondsen werden fysiek binnengebracht, langs de douanehuisjes die Jan Stradtmann heeft vastgelegd. Inmiddels heeft Duitsland met Zwitserland een belastingverdrag gesloten dat Zwitserse banken verplicht gegevens over vermeend clandestiene rekeningen aan de Duitse belastingdienst te overleggen. Bij douanecontroles is sinds het verdrag een toenemende hoeveelheid geld en documenten boven water gekomen – nerveuze belastingontduikers proberen hun contanten en papieren Duitsland binnen te smokkelen, teneinde andermaal de fiscus te snel af te zijn.

Jan Stradtmann >>

  • THE TAX DODGERS’ FOOTPATH (2012)

  • THE TAX DODGERS’ FOOTPATH (2012)

  • THE TAX DODGERS’ FOOTPATH (2012)

David Straight

BLAMEWORTHY (2012)

BLAMEWORTHY ontstond in reactie op een artikel dat in 2009 in TIME verscheen: ‘25 People to Blame for the Financial Crisis’. De selectie die TIME maakte, bevatte een eclectisch gezelschap van politici en CEO’s, maar wees ook met een beschuldigende vinger naar het publiek, dat gretig had meegedaan aan riskante financiële transacties, bijvoorbeeld in de vorm van onhoudbare hypotheken. Straight vergaarde van diverse websites lage resolutie portretten van de hoofdschuldigen, onderwierp ze aan een uniforme kadrering en maakte ze zo duister dat de gezichten nauwelijks nog door het zwart heen lijken te schemeren. De duisternis reflecteert de schimmige natuur van het handelen van de betrokkenen. Daarnaast dwingt het ons nauwkeuriger te kijken en, paradoxaal genoeg, de schuldigen duidelijker waar te nemen.

David Straight >>

  • BLAMEWORTHY (2012)

  • BLAMEWORTHY (2012)

  • BLAMEWORTHY (2012)

  • BLAMEWORTHY (2012)

  • BLAMEWORTHY (2012)

Devin Yalkin

THE $IGN OF TIMES (2011-2012)

In zijn visuele representatie van de huidige economische crisis in Amerika brengt Devin Yalkin de wereld van de politieke en financiële elite in botsing met die van activisten en demonstranten. Hoe verhouden zittingen van het Huis van Afgevaardigden en de Senaat in Washington zich tot grote groepen mensen die in de straten van New York opkomen voor idealen, rechtvaardigheid en menselijke waarden? In grimmig zwart-wit vangt Yalkin de chaotische, onoverzichtelijke en gespannen staat van het land.

Devin Yalkin >>

  • THE $IGN OF TIMES (2011-2012)

  • THE $IGN OF TIMES (2011-2012)

  • THE $IGN OF TIMES (2011-2012)

  • THE $IGN OF TIMES (2011-2012)

  • THE $IGN OF TIMES (2011-2012)

Luca Zanier

CORRIDORS OF POWER (2008-ongoing)

De economische, politieke en maatschappelijke macht is geconcentreerd in de handen van een relatief gering aantal mensen, dat opereert in een wereld die ver van de dagelijkse realiteit staat. De publieke rituelen die bij besluitvorming horen, vinden plaats in locaties die symbool zouden moeten staan voor de macht van het volk. Luca Zanier legde de zalen, in al hun pracht, vast op momenten dat ze verstoken zijn van menselijke activiteit.

Luca Zanier >>

  • CORRIDORS OF POWER (2008-ongoing)

  • CORRIDORS OF POWER (2008-ongoing)

  • CORRIDORS OF POWER (2008-ongoing)

  • CORRIDORS OF POWER (2008-ongoing)

  • CORRIDORS OF POWER (2008-ongoing)

Het Vervolg

Ad van Denderen

Ad van Denderen

ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

Al sinds de jaren zestig volgt Ad van Denderen van nabij de ontwikkeling van de relatie tussen Israëliërs en Palestijnen. In de loop der tijd heeft hij de twee volken steeds verder uit elkaar zien groeien.

In 2012 fotografeerde Van Denderen Baladia Stad, het National Urban Training Center van het Israëlische leger. In deze oefenstad worden soldaten getraind in het zo snel mogelijk innemen van Palestijnse steden. In contrast daarmee richt Van Denderen in zijn vervolgserie de camera op Rawabi, een nieuw te bouwen stad waar zo’n veertigduizend Palestijnen zullen worden gehuisvest. Rawabi verrijst zo’n tien kilometer ten noorden van Ramallah op de Westelijke Jordaanoever en zal qua technologie en infrastructuur volledig zijn toegesneden op de eisen van deze tijd.

Van Denderen combineert in zijn bijdrage aan Het Vervolg beide reeksen en vult deze aan met historisch archiefbeeld en eigen werk uit de periodes 1990-1995 en 2002-2003. Het resultaat is een genuanceerde, prangende weergave van het voortwoekerende conflict op de Westelijke Jordaanoever, met speciale aandacht voor de rol van architectuur.

Ad van Denderen (Nederland, 1943) studeerde grafische vormgeving in Utrecht, alvorens freelance fotograaf te worden. Hij publiceerde onder meer de fotoboeken Welkom in Suid-Afrika, Peace in the Holy Land, Go No Go, Occupation Soldier en So Blue, So Blue en won de Capi-Lux Alblas oeuvreprijs, de CARE-Award, de Visa d’Or, de Dick Scherpenzeelprijs en een oeuvreprijs van het Fonds BKVB. Hij fotografeerde Useful Photography #004, een uitgave over Palestijns martelaarschap. In zijn werk, dat wereldwijd is tentoongesteld, zoekt Van Denderen naar het intieme, persoonlijke verhaal achter grote thema's als immigratie, apartheid en oorlog.

Ad van Denderen wordt vertegenwoordigd door Agence VU' (Parijs) en Galerie West (Den Haag).

Ad van Denderen >>

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

  • Ad van Denderen

    ISRAËL BALADIA (2012) / WEST BANK RAWABI (2013)

Pieter ten Hoopen

Pieter ten Hoopen

THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

In het jaar 1200 werd de stad Kitezh in het oosten van Rusland aangevallen door het Mongoolse leger. Net voordat de troepen Kitezh bereikten werd de stad onzichtbaar. Op de plek waar het eerder had gelegen was een meer ontstaan. Niemand weet wat er met de stad en de mensen is gebeurd – ze zijn simpelweg verdwenen.

Elk jaar, op midzomerdag, trekken duizenden Russen oostwaarts naar deze plek tussen de voormalige Kolchoz boerderijen. Op de langste dag, zo gaat het verhaal, zal de stad uit het water oprijzen. Mensen wandelen of kruipen rond het meer omdat dit geluk zou brengen; anderen hopen geheeld te worden. Kitezh is een begrip in Rusland. De mythische stad symboliseert een betere wereld zonder pijn en ontberingen.

Na de val van het communisme heeft Rusland gezocht naar een nieuwe identiteit, een nieuwe richting. Met name op het platteland kalfden voorzieningen en vanzelfsprekendheden af. Er was een vrije wereld naar westers model beloofd, maar de realiteit is dat het graan niet meer geoogst wordt en jongeren zo snel mogelijk de wijk nemen naar de stad. De achterblijvers zijn veelal bejaard en aan de drank. Velen sterven te jong.

In 2007 fotografeerde Pieter ten Hoopen Kitezh voor het eerst. Met die serie – klein, niet-documentair, vooral gericht op sfeer en op de mythe van de verdwenen stad – won hij zijn eerst World Press Photo Award. Als vervolg maakte Ten Hoopen een film waarin hij zich richt op het dagelijks leven van de lokale bevolking. De droom van Kitezh, de droom van een betere wereld waarin dingen in balans waren, is nog altijd de rode draad. Maar waar Ten Hoopen in 2007 slechts die droom volgde, gebruikt hij de verdwenen stad nu als symbool voor de huidige situatie in dit deel van Rusland.

Pieter ten Hoopen (Nederland, 1974) emigreerde in 1999 naar Zweden, waar hij fotojournalistiek studeerde aan de Nordens Fotoskola. Zij werk verscheen in grote Zweedse kranten en diverse internationale tijdschriften. Voor eigen projecten kreeg hij de Memorial Mario Giacomelli Prize, tweemaal een Picture of the Year USA en driemaal een World Press Photo Award. Voor zijn oorspronkelijke serie over Kitezh en voor zijn project over het plaatsje Hungry Horse in de Amerikaanse staat Montana. Ten Hoopen werd daarnaast driemaal uitgeroepen tot fotograaf van het jaar in Zweden. Hij is aangesloten bij Agence VU'.

 

Pieter ten Hoopen wordt vertegenwoordigd door Agence VU' (Parijs).

Pieter ten Hoopen >>

  • Pieter ten Hoopen

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2011)

  • Pieter ten Hoope

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

  • Pieter ten Hoope

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

  • Pieter ten Hoopen

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

  • Pieter ten Hoopen

    THE INVISIBLE CITY (2007) / KITEZH - VLADIMIRSKOE (2013)

Christian Kryl

Christian Kryl

TOP OF THE WORLD (2008-2013) / PERMISSION (2013)

Christian Kryl werkt al langere tijd aan het documenteren van plaatsen waar van oudsher de internationale jetset samenkomt en die via de media – met name de boulevardpers – een 'über-imago' hebben verworven. Via verschillende invalshoeken maakt hij zo een weinig gedocumenteerde sociale bovenklasse tot onderwerp.

In 2008 begon hij met TOP OF THE WORLD aan een serie over de Zwitserse wintersportplaats Sankt Moritz, waarbij hij de bezoekers fotografeerde die zich naar dat über-imago proberen te voegen in een poging zich iets van de uitstraling van Sankt Mortiz toe te eigenen. Dit is een plek waar je nog altijd bont kunt dragen zonder raar te worden aangekeken, aldus Kryl, die daarin een metafoor ziet voor de mores van de mensen die schuilgaan achter de onwerkelijke getallen van bonussen, bailouts en miljardenwinsten.

Voor Het Vervolg fotografeerde Kryl andermaal in Sankt Moritz en in Monaco, een plek waarvan het über-imago stevig is geworteld in de glamour van het midden van de vorige eeuw. In de serie PERMISSION, legt Kryl de focus op de hedendaagse surveillancecultuur, die in de microkosmos van Monaco bijzonder intensief is, teneinde de privacy en veiligheid van de bewoners te garanderen. In Monaco, 'een getto voor rijken die in flats wonen omdat ze geen belasting willen betalen', blijkt nauwelijks nog publieke ruimte te bestaan. Voor straatfotgrafie moeten liefst drie vergunningen worden aangevraagd – waarnaar Kryl door politie- en beveiligingsmensen continu werd gevraagd. Zelfportretten waarin dergelijke controles worden vastgelegd, vormen de nieuwe reeks.

Christian Kryl (West-Duitsland, 1979) studeerde in 2009 cum laude af aan de Koninklijke Academie van Beelden Kunsten in Den Haag. Zijn werk verscheen in onder meer NRC Next, Die Zeit, ZEITmagazin en Wired Magazine. De oorspronkelijke reeks TOP OF THE WORLD werd bekroond met de Prix Voies Off 2012 in Arles. Dat project werd bovendien genomineerd voor een Steenbergen Stipendium. Kryl woont in Amsterdam.

Christian Kryl >>

  • Christian Kryl

    PERMISSION (2013)

  • Christian Kryl

    PERMISSION (2013)

  • Christian Kryl

    TOP OF THE WORLD (2008-2013)

  • Christian Kryl

    TOP OF THE WORLD (2008-2013)

Kadir van Lohuizen

Kadir van Lohuizen

LIVING APART TOGETHER (1993 & 2013)

In 1993 volgde Kadir van Lohuizen, in opdracht van het Gemeentearchief Amsterdam, het leven van een familie van Marokkaanse komaf, woonachtig in Amsterdam-Oost. Vader Ali was net gepensioneerd na een werkzaam leven, dat in de jaren zestig was begonnen als gastarbeider bij Friki. Moeder Laila werkte in het buurthuis, de drie jongste kinderen zaten op school in Amsterdam en de andere drie kinderen woonden inmiddels weer in Marokko. Van Lohuizen ging met het gezin mee op vakantie en familiebezoek in Marokko. Hij zag een doorsnee-familie die probeerde deel uit te maken van de Nederlandse samenleving, maar onverminderd als ‘die Marokkanen’ werd gezien, terwijl het gezin in Marokko werd gezien als die rare mensen uit Nederland.

Nu, twintig jaar later, bezoekt Van Lohuizen deze familie opnieuw. Hebben ze hun plek in de Nederlandse samenleving gevonden of hebben ze op een andere manier hun identiteit vormgegeven? Hoe kijken ze aan tegen de verharding van de Nederlandse maatschappij en de opkomst van de PVV? Van Lohuizen stelt met zijn vervolg essentiële vragen, die direct raken aan het Nederlandse integratiebeleid. Wanneer ben je nu eigenlijk een Nederlander? Wanneer word je geaccepteerd?

Tegelijkertijd gaat deze serie niet alleen over de veranderingen in het leven van het gezin en de Nederlandse samenleving. Indirect laat het ook zien hoe de inmiddels gelauwerde fotograaf na decennia omzwervingen en een keur aan maatschappelijke onderwerpen is gegroeid en veranderd. Van Lohuizen keerde voor Het Vervolg in zekere zin terug naar Nederland en het begin van zijn carrière.

Kadir van Lohuizen (Nederland, 1963) begon zijn werkzame leven als zeeman en als oprichter van een opvanghuis voor daklozen en drugsverslaafden. Vanaf 1988 werkt hij als freelance fotojournalist. Voor tijdschriften en kranten versloeg hij vele conflicten, vooral in Afrika. Hij won onder meer de Zilveren Camera, de Dick Scherpenzeelprijs, twee World Press Photo Awards en de Kees Scherer Prijs voor beste fotoboek, en kreeg voor zijn werk in Tsjaad de PDN Annual Award en de Visa d’Or News. In 2011 reisde Van Lohuizen van Vuurland naar Alaska voor zijn project Via PanAm, dat zal resulteren in een app, een multimediatentoonstelling en zijn vijfde boek. Van Lohuizen is aangesloten bij het fotoagentschap NOOR, waarvan hij een van de oprichters is.

Kadir van Lohuizen >>

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (2013)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (1993)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (1993)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (2013)

  • Kadir van Lohuizen

    LIVING APART TOGETHER (2013)

Andrea Stultiens

Andrea Stultiens

MUCH HAS CHANGED (1932-2013)

Tussen 1932 en midden jaren zestig maakte de chemicus Paul Julien (1901-2001) vele reizen door het Afrika ten zuiden van de Sahara. Hij had een grote belangstelling voor antropologie en een onstilbare reislust. Julien, in het dagelijks leven docent scheikunde, mat mensen, nam bloedmonsters, schreef verhalen, fotografeerde en filmde. Hij was toerist, ontdekkingsreiziger en onderzoeker ineen. Hij vertelde over zijn avonturen in lezingen, onder andere in de radioprogramma’s van de KRO, en publiceerde vier boeken met verhalen. Van alleen al de Nederlandse oplagen werden er honderdduizenden verkocht.

Sinds 2001 reist Andrea Stultiens ook regelmatig naar Afrika. De initiële cultuurshock leidde ertoe dat ze begon met het opzetten en uitvoeren van projecten. Dit resulteerde tot nu toe in drie publicaties, een aantal tentoonstellingen en het historische fotoplatform History In Progress Uganda. Steeds gaat het in haar projecten om de relatie tot de ander en de manier waarop fotografie die al dan niet zichtbaar kan maken.

In alle projecten van Stultiens speelt archiefmateriaal – teksten, foto’s, officiële documenten – een belangrijke rol. Voor Het Vervolg nam Stultiens het werk van Paul Julien én haar eigen fotografie in Afrika als uitgangspunt. Juliens werk, dat soms lijkt te getuigen van koloniale arrogantie en vooringenomenheid, en soms van twijfel over de betekenis van zijn waarnemingen, is door Stultiens in een historisch kader geplaatst. Ze zocht contact met historici in een aantal landen waar Julien werkte en fotografeerde zelf op basis van hun commentaren in Nigeria, Oeganda en Liberia. Het resultaat is werk waarin we ons van onze blik als buitenstaander bewust worden en worden uitgedaagd daarover na te denken, terwijl door deze werkwijze de foto’s soms iets prijsgeven wat ons bij oppervlakkige beschouwing zou ontgaan. Deze presentatie vormt het begin van een groter onderzoeksproject naar de waarde van het werk van Paul Julien in het Afrika van nu en voor de niet-Afrikaanse kijker.

Andrea Stultiens (Nederland, 1974) studeerde fotografische vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en fotografie aan Post-St. Joost in Breda. Ze haalde haar MA aan de Master Photographic Studies van de Leidse Universiteit. Ze is niet sec fotograaf, maar verzamelt verwant materiaal en reflecteert – via eigen en gevonden beelden en teksten – op de wijze waarop we onszelf en de ander in beeld brengen. Sinds 2007 werkt Stultiens voornamelijk in Afrika, in het bijzonder in Oeganda.  In 2011 initieerde ze het platform History In Progress Uganda dat historische foto's uit en over Oeganda verzamelt en deelt om ze te voorzien van verhalen, in een poging de geschiedschrijving van het land te nuanceren. Stultiens publiceerde verschillende fotoboeken en is als docent en onderzoeker verbonden aan Academie Minerva in Groningen.

Andrea Stultiens >>

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)
    foto: Paul Julien

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)
    foto: Paul Julien

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)

  • Andrea Stultiens

    MUCH HAS CHANGED (1932-2013)

Lidwien van der Ven

Lidwien van der Ven

DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

Van de fotografen in Het Vervolg is Lidwien van de Ven de meest autonome kunstenaar. Haar werk beweegt zich op het snijvlak van de actualiteit en haar vrije interpretatie daarvan, en wordt meestal getoond in de vorm van monumentale installaties binnen een kunstcontext. Sinds eind jaren negentig houdt Van de Ven zich bezig met politiek en religie, waarbij ze zich vanaf 2000 steeds meer is gaan richten op actuele ontwikkelingen in de samenleving. Ze stelt filosofische vragen over het medium fotografie, over werkelijkheid in het internettijdperk, over zichtbaarheid en onzichtbaarheid en over de wijze waarop journalistiek tussen de realiteit en de representatie ervan bemiddelt.

Tot 2007 werkte Van de Ven langdurig in het Midden-Oosten. Daar was ze getuige van het tijdperk vóór 9/11, maar ook van de politieke en maatschappelijke impact van het beleid van de regering Bush in de nasleep van de aanslagen op de Twin Towers. Het resulteerde in 2007 in de installatie en serie ‘document’, die op Documenta 12 in Kassel werd gepresenteerd.

Voor Het Vervolg keerde Van de Ven, na jaren afwezigheid, terug naar het Midden-Oosten, in het bijzonder Caïro (Egypte). Sinds de revolutie van 2011 hebben ingrijpende veranderingen plaatsgevonden en zijn de ontwikkelingen nog altijd in volle gang. Daarnaast werkte ze in Jordanië in vluchtelingenkamp Zaatari aan de Syrische grens en in Istanbul, net na het uitbreken van het politiegeweld dat begon met de beoogde ontruiming van het Gezi Park. Voor Het Vervolg maakte Van de Ven een nieuwe installatie waarin ze beelden uit deze plekken samenbrengt.

In de installatie document (II) zijn vooral straatbeelden met graffiti te zien. Sinds het begin van de revolutie in 2011 heeft graffiti een prominente rol gespeeld bij de ontwikkelingen. Niet enkel als expressiemiddel, maar ook om te onderwijzen over wat gaande is. Als op een voortdurend veranderend canvas worden foto’s van digitale bronnen zoals mobieltjes, tv en internet, op de stadsmuren nageschilderd en van commentaar voorzien om mensen bewust te maken van wat er gebeurd is.

Daarnaast vroeg Van de Ven het Egyptische activistische collectief Kazeboon ('leugenaars') om een video ‘for foreigners’ te maken. Kazeboon maakt eenvoudige video’s van TV- en YouTube-materiaal die onwaarheden en tegenstrijdigheden van de autoriteiten zoals het leger of de Moslimbroeders op directe wijze tonen, met als doel de bevolking uitleg te geven, te doen twijfelen aan hun onwrikbare waarheden - zoals vertrouwen in het leger - en hen te forceren zelf na te denken. De video’s worden in Egypte getoond in de openbare ruimte, doorgaans op een wit laken met stroom van een lantaarnpaal.
Met de video voor Het Vervolg verdiept Kazeboon de turbulente actualiteit sinds het afzetten van Morsi door het leger, en stelt het bovendien de centrale vraag hoe deze ontwikkeling te zien in het licht van democratie.

Het werk van Van de Ven vormt, net zoals de graffiti en de video’s van Kazeboon, een reflectie op wat oorspronkelijk werd bedoeld met het woord ‘document’, afgeleid van het latijnse ‘docere’: om te tonen, te onderwijzen of bewijs te leveren.

Lidwien van de Ven (Nederland, 1963) woont en werkt in Rotterdam en Berlijn. Haar werk was onder meer te zien op de Busan Biënnale (Zuid-Korea, 2012), Documenta 12 (Duitsland, 2007) en tijdens de Sydney Biënnale (Australië, 2006). Voor haar fotografie en installaties ontving ze de prijs van de Raad voor de Kunst Amsterdam, de Charlotte Köhler Prijs, de Maria Austria Award en het Stipendium Culture France.

Lidwien van de Ven wordt vertegenwoordigd door Galerie Paul Andriesse (Amsterdam).

Noorderlicht dankt Galerie Paul Andriesse voor de genereuze bruikleen van de tentoonstelling 'document' van Lidwien van de Ven (2007).

Lidwien van der Ven >>

  • Lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

  • lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

  • Lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

  • Lidwien van de Ven

    DOCUMENT (2007) / DOCUMENT (II) (2013)

Xiaoxiao Xu

Xiaoxiao Xu

WENZHOU (2009) / DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

Xiaoxiao Xu verhuisde in 1999 als tiener van China naar Nederland. Fotografie bood haar een medicijn tegen het isolement dat ze ervoer, een middel om verhalen te vertellen en duidelijk te maken wat haar bezighield.

In 2009 fotografeerde Xu haar stad van herkomst. Wenzhou is een grote havenstad in de oostelijke provincie Zhejiang, met drie miljoen inwoners. Xu liet zich overweldigen door de combinatie van herinneringen en het hedendaagse. Ze kon zich met de stad vereenzelvigen, maar voelde zich tegelijkertijd een buitenstaander – net als in Nederland. Het resulteerde in WENZHOU, een serie die de stad toont als een persoonlijke en emotionele ervaring.

DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG is Xu’s vervolgproject. Ze trok naar de emigratiedorpen rond Wenzhou – een regio waar veel Nederlandse Chinezen vandaan komen en ook Xu’s geboortedorp ligt. De emigratiedorpen, ontdekte ze, zijn sinds haar vertrek erg veranderd. Er is geen landbouw meer en de rivier is gedempt om snelwegen te aan te kunnen leggen. Het rustige, verstilde dorp uit Xu’s herinnering bestaat nu uit betonnen hoogbouw en villa’s. Hoe hoger het huis, hoe groter het aanzien.

Xu legde contact met emigranten in Nederland, die veelal in de jaren zestig, zeventig en tachtig om economische redenen naar Europa waren gekomen. Zij voedden de droom van de gouden bergen door geld naar huis te sturen, zonder te vertellen over het harde werk en de lange werkdagen. Geïnspireerd door de droom van een beter leven zijn de meeste jonge mensen uit de emigratiedorpen weggetrokken. In China maakte Xu foto’s van de achterblijvers en hun omgeving. Tegelijk onderzocht ze de herinneringen uit haar jeugd. Honderd jaar nadat de eerste Chinezen voet zetten in Nederland, dook Xu andermaal in haar eigen geschiedenis. Het resultaat is tegelijk persoonlijk en universeel.

Xiaoxiao Xu (China, 1984) emigreerde op haar veertiende met haar ouders naar Nederland, waar ze in 2009 cum laude afstudeerde aan de Fotoacademie in Amsterdam. Ze werd tweemaal genomineerd voor de Joop Swart Masterclass van World Press Photo en won als jong talent zowel De Fotoprijs als de Photo Academy Award. Zoekend naar een balans tussen de twee culturen waarin ze opgeroeide, gebruikt ze fotografie als middel om haar eigen identiteit te onderzoeken.

Xiaoxiao Xu >>

  • Xiaoxiao Xu

    DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

  • Xiaoxiao Xu

    WENZHOU (2009)

  • Xiaoxiao Xu

    WENZHOU (2009)

  • Xiaoxiao Xu

    WENZHOU (2009) / DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)

  • Xiaoxiao Xu

    DE WEG NAAR DE GOUDEN BERG (2013)