Overzicht deelnemende fotografen

Rumanzi Canon

Rumanzi Canon

Posers and The Man, both work in progress sinds 2011

Kunstenaar Rumanzi Canon verzamelde foto’s van etalagepoppen – meest vrouwelijke, vaak beschadigd en bijna allemaal blank ogend en afkomstig uit kledingwinkels in Kampala. Daarnaast projecteerde Canon een grote diversiteit aan mannen, allen belichaamd door hem, op de lichtgevoelige plaat van zijn camera.

Musa Katuramu

Musa Katuramu

portretten, jaren veertig tot jaren zeventig

Musa Katuramu begon in de jaren dertig van de vorige eeuw met het maken van portretten van de mensen om hem heen, zowel in opdracht als op eigen initiatief. Hoe hij in het bezit van een camera kwam, is onduidelijk; wel duidelijk is dat zijn erfenis, goed beheerd door zijn zoon, van groot belang is. Zijn portretten geven een ongebruikelijk en ontroerend beeld van mensen die werden gefotografeerd door iemand die een van hen was. In een tijd en land waarin dat niet vanzelfsprekend was, gaven de mensen op zijn foto’s zich bloot door te laten zien hoe ze willen worden herinnerd.

William Kayamba

William Kayamba

Keep the Best of Your Life, jaren zeventig

Het fotoalbum van William Kayamba werd gemaakt in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Kayamba studeerde aan het Bishop Stuart College in de West-Oegandese stad Mbarara om leraar te worden. Hij maakte deel uit van de fotografieclub voor studenten, die bijna twee decennia eerder werd opgericht door Elly Rwakoma. Kayamba zegt dat hij het nog steeds leuk vindt om foto’s te maken, vooral om zijn werk te documenteren. Hij is ceramist en het hoofd van de faculteit beeldende kunst van de Christelijke Universiteit Oeganda. Het origineel van deze facsimile is van begin tot eind handgemaakt, met kaarten van filmsterren voor de covers en telefoonkabels om de pagina’s te binden.

Arthur Kisitu

Arthur Kisitu

The Portrait Home, 2014

Arthur Kisitu runt in Kampala een studio met de naam The Portrait Home. Het is geen gewone studio, maar een stuk jungle in een garagebox. In zijn studio combineert Kisitu zijn passies: fotografie, licht en dans. Hij creeërt speciale lichteffecten voor zijn opnames, nodigt vrienden uit om in de studio te dansen en maakt – uiteraard – portretten van mensen die ontsnappen aan de dagelijkse stedelijke beslommeringen die tien meter buiten de deur van de studio beginnen.

Edward Lule

Edward Lule

Self Portraits (door onbekende Oegandese studiofotografen, Edward Lule en Papa Shabani), vroege jaren zeventig tot 2015

In tegenstelling tot veel landgenoten van zijn generatie weet Edward Lule exact wanneer hij werd geboren. Op die dag werd namelijk een foto gemaakt, die hij nog steeds heeft. Lule werd beeldhouwer en maakte vooral beelden van hout. Een combinatie van de zelfportretten en houtsculpturen die hij sinds de vroege jaren zeventig maakte, tonen zijn gevoel voor mode en zijn kwaliteiten als kunstenaar. De eigentijdse foto’s werden op verzoek van Stultiens gemaakt door Papa Shabani.

Elly Rwakoma

Elly Rwakoma

studiowerk jaren zeventig en tachtig

Net als veel Oegandezen is Rwakoma Elly een man van tradities en hoge morele standaarden. Hij is opgeleid als leraar en verdiende zijn geld als sociaal werker, maar het meest trots is hij op zijn prestaties als fotograaf. Rwakoma was de presidentiële fotograaf, fotojournalist en voerde foto-opdrachten uit voor bedrijven en scholen. Zijn bijdrage aan deze tentoonstelling focust op beelden die hij maakte in zijn studio en donkere kamer in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw.

Papa Shabani

Papa Shabani

Le Studio Boda Boda, 2014

Papa Shabani experimenteert met geïmproviseerde fotostudio’s die hij bouwt waar zijn werk hem brengt. In 2015 maakte hij deel uit van een kunstevenement dat zich deels op locatie afspeelde met een stoet bodaboda’s (fietstaxi’s) die door de stad toerde. Om zich voor te bereiden op zijn eigenlijke werk, de rondreizende studio op een bodaboda, interviewde Shabani enkele bestuurders en vroeg ze hoe ze wilden worden gezien.

Andrea Stultiens

Andrea Stultiens

Kitgum Studios, 2006

Kitgum is een provinciestad in het noorden van Oeganda en ligt in het hart van de regio die decennialang werd geterroriseerd door Joseph Kony en zijn Verzetsleger van de Heer. Niet lang nadat Kony en zijn rebellenbeweging de regio verlieten, kwam in 2006 de eerste fotostudio terug in de stad. In 2011 waren er in Kitgum zes studio’s in bedrijf. Een bezoek aan al deze locaties werd een wereldreis.

Eiffel Chong

Eiffel Chong

Royal Malaysia Police (2012)

The late colonial state administrators used identity photographs to control people’s movements and to register criminals. This colonial legacy was adopted by the new independent nations and became the model of surveillance-oriented governments. In ROYAL MALAYSIA POLICE series (2012), Malaysian photographer Eiffel Chongcontests the foundational principle of this visual documentation regime by appropriating found identity photographs of police and criminals from an abandoned police station in Kuala Lumpur. His juxtaposition of police passport photographs and criminal mug shots demonstrate Sekula’s notion of  “the honorific and repressive functions” of photography. His selection of decaying photographs from an abandoned police station illustrates, literally and metaphorically, the institutional collapse of the state’s visual surveillance apparatus.

Supranav Dash

Supranav Dash

Marginal Trades (2011-2015)

In the MARGINAL TRADESseries, Indian photographer Supranav Dash transforms a 19th century ethno-photographic project into a 21st century social investigation. Between 1868 and 1875, the British administration published The People of India, an eight-volume ethnic survey and classification of British colonial subjects. One and a half centuries later, Dash systematically records the rapidly vanishing trades, businesses and professions in India out of the almost 500 types of ‘castes, costumes and occupations’ registered in these monumental publications. He turns what was once hailed as photography’s most significant contribution to social science into a simple social survey, which highlights the medium’s potential power in differentiating, ordering and controlling the others as well as contributing to social change.

Agan Harahap

Agan Harahap

Mardjlker Photo Studio (2015)

The Indonesian photographer Agan Harahapmerges the colonial past with the postcolonial present in his MARDJIKER PHOTO STUDIO,a fictional indigenous commercial studio operating in the colonial era. Working within the archive’s mnemonic function by using the language of appropriation and parody, MARDJIKER PHOTO STUDIOspecialised in inter-mixed portraits: Westerners dressed and posed like locals and vice versa. Harahap regularly shares works from the Mardjlker’s Studio through Facebook, Instagram and Twitter. Under the name of Sejarah_X, Harahap has almost ten thousand followers in total. This online interaction reveals different levels of knowledge of colonial history and material among followers: some are totally deceived by Harahap’s skilful hoaxes; others perceive his absurd scenarios as trivialising the colonial past. In this interactive process, Harahap interrupts the authority and integrity of the archive by asking viewers to think twice about what it is they see and to question the authorship and ownership of the colonial archive.

Samsul Alam Helal

Samsul Alam Helal

Love Studio (2012-2015)

In an industrial area in Dhaka, Samsul Alam Helal runs a commercial photo studio known as the Love Studio. The studio provides elaborate, painted backdrops and props for locals, who mostly work in the surrounding factories, to visit and symbolically create their dream portrait for posterity, away from their actual social status and reality. A truck driver becomes an action hero, twins turn into Greek goddesses, and a boy who works for a roadside tea stall was unable to let go of a dummy of the artist Shahnaj, which he hugged and kissed in the previous photo session. For Helal and his sitters, Love Studio becomes the catalyst of everyday life, a breathing space from the harsh reality. At the same time, the studio manifests the transformation of the portrait tradition in Bangladesh over the course of history, as the sitters turn themselves from objects of colonial control into subjects of their own hopes and dreams. 

Nepal Picture Library

Nepal Picture Library

Retelling Histories (2011-2015)

The Nepal Picture Library (NPL) Retelling Histories presentation showcases a collective endeavour in constructing a nation history through family photo studio portraits. Initiated and run by photo.circle (photocircle.com.np), this digital photo archive strives to document an inclusive history of the Nepali people by encouraging individuals and families to donate their photographs and stories to the archive. It hopes to contribute to the study of Nepali photography, generate knowledge, and raise questions about how we can explore issues of memory, identity, and history through images. Since its inception in 2011, the archive has collected over 50,000 photographs from different parts of Nepal.

Abednego Trianto

Abednego Trianto

Java Photo Studios (2015)

Indonesian photographer Abednego Trianto draws a mutual relationship between the photography industry and the colonial agroindustry in Java at the turn of the 20th century. His JAVA PHOTO STUDIOS visualises the geographical interconnection between commercial photo studios and sugar factories on the island and describes the socio-economic base of the colonial photographic industry. This linkage reveals the collaboration between commercial photographers and their clientele in formulating the portrait tradition in the colony, offering a subtle depiction of colonial exploitation and power relations. From this same photographic culture, Trianto continues his investigation into the typology of the Javanese aristocrat’s family portrait. In WHAT AM I GOING TO BE WHEN I GROW UP? RADEN AYU OF COURSE, he unpacks how the local portrait tradition maintained and formalised the gender inequality among local elites.

Dow Wasiksiri

Dow Wasiksiri

Street Fashion (2014-2015)

In the STREET FASHIONseries, Thai photographer Dow Wasiksirimimics the 19th century open-air photo booth, practised by amateur and itinerant photographers when they charted the unfamiliar colonial territories to classify unknown ‘racial types’. They utilised flat and neutral backdrops to highlight details of the sitter’s physical appearance as well as to isolate them from their immediate surroundings. Wasiksiri re-contextualises such practise by using colourful and patterned backdrops (which he sources from the local area) to embrace his subjects’ personas rather than to single them out of their context. Furthermore, he did not crop the portraits at the edges of the backdrop, allowing the sitters and helpers to exist side-by-side. His portraits are a raw presentation of his sitters’ everyday lives with its accompanying fluidity and triviality.

Liana Yang

Liana Yang

May It Be, with Purpose and Desire (2015)

Portrait and landscape were the two established genres of photographic representation from the colonies. ‘Types and views’ from faraway lands became the pictorial commonplace for curious Western audiences.  In the series MAY IT BE, WITH PURPOSE AND DESIRE,Singaporean photographer Liana Yang challenges the documentary realism claim of colonial photographs. She ‘blindfolds’ the deadpan portrayal of natives with photographs of volatile volcanoes to question the use and truth-values of these two photographic genres. Her riso prints highlight the contrast between the lack of expression in native portraits and the rich geological textures and activities in landscape photographs, a manifestation of colonial repression and exploitation.

<< Terug naar expositie