Overzicht deelnemende fotografen

On Daido

On Daido

A Tribute to Daido Moriyama by Fotobookfestival Kassel

De Japanner Daido Moriyama is ongetwijfeld een van de belangrijkste hedendaagse fotografen. Maar wie is dit gereserveerde, aimabele fenomeen uit Tokyo eigenlijk? Welke enorme energie gaat er schuil achter zijn eenvoudige beelden? En hoe kan het dat zijn foto’s, hoezeer ze ook worden gereproduceerd, geroteerd of gespiegeld, er in slagen hun essentie te behouden? Het Fotobookfestival Kassel nodigde 31 fotografen en 21 schrijvers uit om in visuele en tekstuele statements een antwoord te formuleren. Het resultaat is het fotoboek On Daido, dat in gelimiteerde oplage verscheen en een veelzijdig beeld van deze grote vernieuwer in de fotografie toont. Tegelijkertijd overstijgt het een hommage aan één man en is het een eerbetoon aan de fotografie in brede zin. Deze presentatie is de eerste vertoning van het project in expositievorm, in een co-productie van Noorderlicht en het Fotobookfestival Kassel. 

Met werk van:  Morten Andersen, Jacob Aue Sobol, Machiel Botman, Krass Clement, Antoine D’Agata, John Gossage, Todd Hido, Takashi Homma, Osamu Kanemura, Rinko Kawauchi, Keizo Kitajima, Asako Narahashi, Katsumi Omori, Koji Onaka, Martin Parr, Anders Petersen, André Principe, Ken Schles, Joachim Schmidt, Oliver Sieber, Katja Stuke, Aya Takada, Ali Taptik, Stephen Gill, Mika Ninagawa, Alec Soth en Terri Weifenbach.

  • Mika Ninagawa

  • Ken Schles

  • Katsumi Omori

  • Terri Weifenbach

  • Stephen Gill

Martin Bogren

Martin Bogren

Hollow (2012-2015)

In zijn jeugd leerde de Zweedse fotograaf Martin Bogren de lange Zweedse winters en het gebrek aan daglicht te verdragen. Hij omschrijft het als een ‘toestand van wachten’. Bogrens serie HOLLOW schetst zijn persoonlijke, subjectieve beleving van deze periode, die plaatsheeft in een figuratief winterlandschap, ergens in het noorden van Europa. De winter vlakt menselijke emoties af en brengt mensen in een sluimertoestand, een vorm van eenzaamheid die het midden houdt tussen verlangen en wachten. Het is een comfortabele leegte, zegt Bogren, terwijl we wachten – op iets dat moet beginnen of juist moet eindigen.

Stéphane Charpentier

Stéphane Charpentier

Eclairages (2004-doorlopend)

De analoge zwart-witbeelden uit de serie ECLAIRAGES van de Franse fotograaf Stéphane Charpentier houden het midden tussen straatfotografie en een fotodagboek. Zijn existentialistische beelden vormen een pad naar een dubbelzinnige wereld, waaruit de fotograaf de zweem van onzekerheid rond voorwerpen en mensen probeert te distilleren. Met zijn oprechte beelden brengt Charpentier de wonden en gevoelens van angst van onze wereld aan de oppervlakte. Het is een uiterste poging om, vanuit fotografisch perspectief, het echte leven van een dubbelganger te voorzien.

Boris Eldagsen

Boris Eldagsen

How To Disappear Completely / The Poems (2008-doorlopend)

Liever dan verhalen, een plaats of een persoon te onderzoeken, kaapt en transformeert Boris Eldagsen de werkelijkheid. Eldagsen gebruikt de buitenwereld om een beeld te schetsen van het onbewuste. Zonder gebruik te maken van buitensporige effecten, combineert Eldagsen de technieken van straat- en geënsceneerde fotografie om beelden te creëren die het midden houden tussen schilderkunst, film en theater. Hij presenteert zijn foto’s in installaties die zijn afgestemd op de ruimte waarin ze worden vertoond. Zo creëert hij een fluïde realiteit, waarin bezoekers door de beelden naar een innerlijke ruimte kunnen lopen.

Ilias Georgiadis

Ilias Georgiadis

Over|State (2012 - doorlopend)

Met zijn work in progress OVER|STATE bevecht Ilias Georgiadis zijn demonen: eenzaamheid, strubbelingen in relaties, overmatig alcohol- en drugsgebruik en zelfdestructief gedrag in het algemeen. De afstand die we tot anderen houden, ziet hij als een levend organisme, gevoed door onze angsten, waarmee we in een zoektocht naar liefde en empathie strijden. Georgiadis gebruikt zijn camera om die instinctieve drang – zijn drang – naar afzondering en verlangen naar de zelfkant van de maatschappij te observeren. Zo hoopt hij een verbinding tussen licht en donker tot stand te brengen, zoals hij zich soms met zijn snijdende flits een weg baant door het duister.

Nicolas Janowski

Nicolas Janowski

The State of Things (2012-2013)

THE STATE OF THINGS is voor Nicolas Janowski de weerslag van een overgangsfase in zijn werk en leven. Hij wilde zich bevrijden van vooroordelen, angsten en vergissingen uit het verleden. Zijn camera fungeerde daarbij niet alleen als middel om zich uit te drukken, maar ook als vervoermiddel op zijn reis naar de verlossing van deze last om voortaan lichter door het leven te gaan. Waar hij in zijn documentaire projecten zo trouw mogelijk probeerde te zijn aan wat hij zag, probeerde hij in The State of Things niet over de beelden na te denken, maar ze met zijn hart te voelen. Het resulteert in beelden met een grote verhalende kracht die voortkomen uit de persoonlijke behoefte aan expressie.

Katrin Koenning

Katrin Koenning

Glow (2013-doorlopend)

Gezichten, lichaamsdelen en alledaagse voorwerpen die een tegen een donkere achtergrond een fel, spookachtig licht weerkaatsen – in GLOW focust de Katrin Koenning zich op dat wat normaal gesproken geen of slechts een kortstondige glans heeft. In haar zwart-witfoto’s is vaak niet te zien waardoor het licht wordt weerkaatst. Dit spel met licht onderstreept de vergankelijkheid van de wereld om ons heen en de manieren waarop we daarnaar kunnen kijken. “We zien alleen maar wat we willen zien”, aldus Koenning. “Als we onze kijk op de wereld bevrijden, zowel fysiek als in overdrachtelijke zin, verandert alles.”

Helio Léon

Helio Léon

The Purple Room (2012)

De grens tussen het leven, droom en verbeelding is voor Helio Léon dun. Hij blijft situaties tegenkomen waarin hij wordt herinnerd aan mensen en momenten die invloed hebben gehad op zijn jeugd. Dat was niet anders toen hij voor zijn serie THE PURPLE ROOM terugging naar Istanboel, de stad waar hij een jaar of vijf geleden een gelukkige en romantische periode in zijn leven meemaakte. Alle foto’s die hij in de Turkse metropool maakte, zijn reflecties van zijn eigen leven, zegt Léon. Hij kwam terug in een stad die in hoog tempo wordt verwoest, nog steeds. De wonden van de stad leken zijn eigen wonden te weerspiegelen: zijn angsten, obsessies, rouw en intimiteit. 

Léonard Pongo

Léonard Pongo

The Uncanny (Congo, 2011-2013)

Léonard Pongo fotografeerde in Congo het dagelijkse leven de in wijken van de miljoenensteden Kinshasa, Kananga en Lubumbashi. Vanuit zijn verlangen om in contact te komen met de Conglolese cultuur van zijn vader volgde Pongo niet alleen vrienden, familie en vreemden, maar ook lokale politici, kerkleiders en tv-uitzendingen. Het resultaat is een verzameling ontmoetingen, beïnvloed door levenservaringen, verlangens en een gedeelde werkelijkheid die Pongo in staat stelde om de bewoners van Congo’s stedelijke wijken vast te leggen. In plaats van te focussen op de conflicten en crises in het land, wilde Pongo begrijpen hoe Congo’s bestaan er buiten de brandhaarden uitziet.

Alisa Resnik

Alisa Resnik

One Another (2008-2015)

Een eindeloze nacht, die zich uitstrekt over Berlijn en Sint-Petersburg, en binnendringt in afgeleefde interieurs waarin mensen voorbijlopen of poseren – zo zou je de serie ONE ANOTHER van Alisa Resnik kunnen zien. Ze fotografeert het leven en zijn reflectie, fragiliteit, gratie en melancholie. Het resultaat is een opeenvolging van eenzame mensen, met mismaakte gezichten, verlepte lichamen, verstrengeld in een omhelzing of alleen. Het is een getroubleerd universum, gefotografeerd in zware kleuren, waarin de kijker boven alles Resniks diepgaande empathie voelt voor de protagonisten en plaatsen die ze fotografeert.

Ronny Sen

Ronny Sen

Khmer Din (2012)

In november 2012 ging Ronny Sen naar de Cambodjaanse stad Siem Reap, huurde voor twee dollar per dag een fiets en reed ’s nachts rond om foto’s te maken. Zonder vooropgezet plan fotografeerde hij gezichten, dieren en lichamen, in een poging zowel beslissende als schijndode momenten vast te leggen. Daarbij voelde hij zich aangetrokken tot mensen aan de rand van de maatschappij die er in slagen te overleven en te ontsnappen aan voorspelbare eindstations zoals de gevangenis, het gesticht of de dood. De duistere kant van de stad fascineerde Ronny Sen niet alleen, maar vertoonde sterke gelijkenissen met het gedesillusioneerde gevoel dat hij destijds had.

Yusuf Sevinçli

Yusuf Sevinçli

Good Dog (2008-2012)

Behalve dat het een eerbetoon aan Daido Moriyama’s foto Stray Dog is, heeft de buurt in Istanboel waar Yusuf Sevinçli woont deze titel als bijnaam. Hier fotografeert hij de alledaagse taferelen die hij overdag en ‘s nachts tegenkomt. Zijn rauwe, grofkorrelige zwart-witfoto’s lijken uit vervlogen tijden te komen, waardoor ze de vluchtigheid van het menselijke bestaan onderstrepen. Sevinçli wil niet de werkelijkheid laten zien zoals hij is, maar zijn eigen werkelijkheid en zijn eigen dromen. Hij laat zien wat er resteert aan menselijkheid als we het politieke eenmaal voorbij zijn.

Magdalena Świtek

Magdalena Świtek

Borderlines (2011-2015)

In de ogen van de Poolse Magdalena Åšwitek is de aarde een ongelofelijk laboratorium, waarin we als individu slecht een fractie van een seconde doorbrengen. Alles wat we in het leven ervaren, creëren en waarvan we getuige zijn, hoort bij ons, zegt Magdalena Åšwitek. In haar langlopende serie BORDERLINES verzamelt ze haar persoonlijke kijk op de wereld, waarbij haar ogen als een schildwacht langs de grens tussen bewustzijn en ongeloof patrouilleren. Het nut van deze borderline is om het moment tussen droom en werkelijkheid, vuil en puur te kunnen onderscheiden en vastleggen. Elke foto verhaalt over de continuïteit van het lichaam, de fragmentatie van tijd en de ogenschijnlijke onvoorspelbaarheid van ons bestaan. 

Munemasa Takahashi

Munemasa Takahashi

Laying Stones (2015)

Volgens een oud Japans gezegde wordt een kind dat eerder sterft dan zijn ouders, bestraft met het moeten stapelen van stenen, die door een kwaadaardige demon regelmatig worden omgegooid. Ouders verlichten daarom het leed van hun gestorven kind door zelf ook torentjes van stenen te maken. Nadat een goede vriend zichzelf van het leven had beroofd, ging Munemasa Takahashi ‘stenen leggen’, zoals dit in Japan wordt genoemd. Tegelijkertijd fotografeerde hij bloemen, planten en lichamen van mensen, zaken die allemaal aan hun einde zullen komen om in een andere vorm tot nieuw leven te leiden. Het zijn rituelen om tot afsluiting te komen van gebeurtenissen die onherroepelijk zijn, een pad van het donker naar het licht.

Rogier ten Hacken

Rogier ten Hacken

Muteness (2010-2014)

Het maakt niet uit waar Rogier ten Hacken zich bevindt: overal voelt hij zich vreemd, ongemakkelijk. Zelf denkt hij dat hij misschien in een permanente staat van dromerigheid verkeert. In die toestand reisde hij door het land, onderwijl grondig om zich heen kijkend en intuïtief fotograferend wat zijn aandacht trok of zijn gevoelstoestand weerspiegelde. De ene keer oefende een bepaalde plaats aantrekkingskracht op hem uit, de andere keer belandde hij ergens bij toeval. Terwijl de dagen voorbijgleden, vond Ten Hacken er een stilzwijgen in.

Gihan Tubbeh

Gihan Tubbeh

Nights of Grace (2012)

In de serie NIGHTS OF GRACE documenteert de Peruaan Gihan Tubbeh de meest primitieve menselijke instincten. De toon is bijtend: de serie ziet de mens al zijn grenzen overschrijden. Tubbeh’s verhalen gaan over de kwetsbare overdaad van verlangens, de onstilbare honger naar plezier, op het randje van het lijden, over schending van het vlees, genot door misdrijven, angst, zwakheid en schuld: het lichaam als een slagveld van verlangens en destructie.

<< Terug naar expositie