Fotografen / Traces & Omens

Traces & Omens

Christophe Agou

Christophe Agou

FACING SILENCE (2001-2002)

Sinds 1992 woont Christophe Agou in New York. Na de gebeurtenissen op 11 september voelde hij het sterke verlangen om terug te keren naar de Forez, zijn geboortestreek in Frankrijk. Eenmaal terug werd Agou gegrepen door het authentieke bestaan van de lokale boeren. "Hoe meer ik ervan zag, hoe meer ik mij wilde onderdompelen in de stilte die hun bestaan leek te omgeven", aldus de fotograaf. Vanaf dat moment reisde hij regelmatig naar het gebied om het leven van deze traditionele boeren vast te leggen op foto, geluidsband en video. "In hun bestaan weerklinkt de echo van ontelbare generaties", verklaart Agou zijn fascinatie. "Tegelijkertijd zie je dat hun manier van leven met uitsterven wordt bedreigd."

Christophe Agou >>

  • FACING SILENCE (2001-2002)

    Sinds 1992 woont Christophe Agou in New York. Na de gebeurtenissen op 11 september voelde hij het sterke verlangen om terug te keren naar de Forez, zijn geboortestreek in Frankrijk. Eenmaal terug werd Agou gegrepen door het authentieke bestaan van de lokale boeren. "Hoe meer ik ervan zag, hoe meer ik mij wilde onderdompelen in de stilte die hun bestaan leek te omgeven", aldus de fotograaf. Vanaf dat moment reisde hij regelmatig naar het gebied om het leven van deze traditionele boeren vast te leggen op foto, geluidsband en video. "In hun bestaan weerklinkt de echo van ontelbare generaties", verklaart Agou zijn fascinatie. "Tegelijkertijd zie je dat hun manier van leven met uitsterven wordt bedreigd."

  • FACING SILENCE (2001-2002)

  • FACING SILENCE (2001-2002)

  • FACING SILENCE (2001-2002)

  • FACING SILENCE (2001-2002)

David Almeida

David Almeida

DISPLACEMENT (2004)

Displacement (2004) toont alledaagse gebruiksvoorwerpen die zijn achtergelaten op de straten van South Beach, een kuststrook van de Amerikaanse staat Florida. Normaal gesproken zijn het voorwerpen waaraan iedereen aan voorbijloopt, maar nu ze buiten hun gebruikelijke context zijn geplaatst, krijgen ze een nieuwe, surrealistische dimensie. Ontdaan van hun oorspronkelijke functie in woon- of badkamer wachten ze, ontheemd, op een nieuwe bestemming. Mogelijk haalt de vuilnisdienst ze op of worden ze vanwege hun relatief goede staat opnieuw gebruikt in een andere omgeving. Zoals we niets weten over hun afkomst, kunnen we slechts gissen naar hun toekomst, die misschien wel een geheel nieuwe levenscyclus omvat.

David Almeida >>

  • DISPLACEMENT (2004)

    Displacement (2004) toont alledaagse gebruiksvoorwerpen die zijn achtergelaten op de straten van South Beach, een kuststrook van de Amerikaanse staat Florida. Normaal gesproken zijn het voorwerpen waaraan iedereen aan voorbijloopt, maar nu ze buiten hun gebruikelijke context zijn geplaatst, krijgen ze een nieuwe, surrealistische dimensie. Ontdaan van hun oorspronkelijke functie in woon- of badkamer wachten ze, ontheemd, op een nieuwe bestemming. Mogelijk haalt de vuilnisdienst ze op of worden ze vanwege hun relatief goede staat opnieuw gebruikt in een andere omgeving. Zoals we niets weten over hun afkomst, kunnen we slechts gissen naar hun toekomst, die misschien wel een geheel nieuwe levenscyclus omvat.

  • DISPLACEMENT (2004)

  • DISPLACEMENT (2004)

  • DISPLACEMENT (2004)

  • DISPLACEMENT (2004)

Harvey Benge

Harvey Benge

39 TREES (1997-2004)

Sinds 1997 fotografeert Harvey Benge bomen in de steden die hij overal ter wereld bezoekt, zoals New York, Parijs, Milaan, Boedapest en Amsterdam. Voorwaarde is dat de bomen door mensen zijn bewerkt. Zo draagt een in Berlijn gefotografeerd exemplaar, ooit gesitueerd in het communistische deel van de stad, een ingekerfd hart met de datum 1984. Op een boom in Hanoi is simpelweg een vraagteken gespoten. Deze merktekens in 39 Trees (1997-2004), of zoals Benge zegt 'sporen en littekens van het verleden', roepen vragen op. Vragen over de makers, over het wanneer en het waarom. 'Ik denk dat veel van deze tekens de mensen, gebeurtenissen en relaties waaruit ze zijn voortgekomen hebben overleefd,' zegt Benge. 'Ze laten het verleden doordringen in het heden.'

Harvey Benge >>

  • 39 TREES (1997-2004)

    Sinds 1997 fotografeert Harvey Benge bomen in de steden die hij overal ter wereld bezoekt, zoals New York, Parijs, Milaan, Boedapest en Amsterdam. Voorwaarde is dat de bomen door mensen zijn bewerkt. Zo draagt een in Berlijn gefotografeerd exemplaar, ooit gesitueerd in het communistische deel van de stad, een ingekerfd hart met de datum 1984. Op een boom in Hanoi is simpelweg een vraagteken gespoten. Deze merktekens in 39 Trees (1997-2004), of zoals Benge zegt 'sporen en littekens van het verleden', roepen vragen op. Vragen over de makers, over het wanneer en het waarom. 'Ik denk dat veel van deze tekens de mensen, gebeurtenissen en relaties waaruit ze zijn voortgekomen hebben overleefd,' zegt Benge. 'Ze laten het verleden doordringen in het heden.'

  • 39 TREES (1997-2004)

  • 39 TREES (1997-2004)

  • 39 TREES (1997-2004)

  • 39 TREES (1997-2004)

Pep Bonet

Pep Bonet

FAITH IN CHAOS (2002-2003)

Hadden ze God te pakken gekregen, dan was die ook vermoord', werd in Sierra Leone over de rebellen gezegd. De burgeroorlog die hier woedde van 1991 tot 2001 wordt gerekend tot de bloedigste in de Afrikaanse geschiedenis. Tienduizenden burgers werden vermoord, nog eens honderdduizenden verkracht, verminkt, gemarteld of tot slaaf gemaakt. Slachtoffers bij wie een been of arm werd afgehakt, domineren nog steeds het straatbeeld. Pep Bonet trok direct na de oorlog naar Sierra Leone. Hij legde in Faith in Chaos (2002-2003) vast hoe de bevolking, geestelijk en fysiek getekend door haar extreme ervaringen, een nieuw bestaan probeert op te bouwen. 'De vastberadenheid van deze slachtoffers van oorlog en armoede stelt ons allemaal in de schaduw', aldus Bonet.

Pep Bonet >>

  • FAITH IN CHAOS (2002-2003)

    Hadden ze God te pakken gekregen, dan was die ook vermoord', werd in Sierra Leone over de rebellen gezegd. De burgeroorlog die hier woedde van 1991 tot 2001 wordt gerekend tot de bloedigste in de Afrikaanse geschiedenis. Tienduizenden burgers werden vermoord, nog eens honderdduizenden verkracht, verminkt, gemarteld of tot slaaf gemaakt. Slachtoffers bij wie een been of arm werd afgehakt, domineren nog steeds het straatbeeld. Pep Bonet trok direct na de oorlog naar Sierra Leone. Hij legde in Faith in Chaos (2002-2003) vast hoe de bevolking, geestelijk en fysiek getekend door haar extreme ervaringen, een nieuw bestaan probeert op te bouwen. 'De vastberadenheid van deze slachtoffers van oorlog en armoede stelt ons allemaal in de schaduw', aldus Bonet.

  • FAITH IN CHAOS (2002-2003)

  • FAITH IN CHAOS (2002-2003)

  • FAITH IN CHAOS (2002-2003)

  • FAITH IN CHAOS (2002-2003)

Kai Bornhöft

Kai Bornhöft

TRUE COLOURS (2003-2004)

Het werk van Kai Bornhöft gaat in op het wijdverbreide idee dat alle aspecten van het leven het beste kunnen worden onderwerpen aan de principes van efficiency, technologie en rationalisme. Met zijn foto's toont hij de impact die dit proces op ons leven heeft, aan de hand van vragen over onze vervreemding van de natuur, de voortschrijdende mechanisatie in ons werk en dagelijks leven, en de individualisering van de mens, en de gevolgen daarvan. True Colours(2003-2004) kwam tot stand in verschillende Europese viskwekerijen. Voor Bornhöft is deze industrie een treffende allegorie, omdat hier al sprake is van een doorlopend productieproces waarbij vis onder wetenschappelijk toezicht wordt gekweekt en gevangen. Deze industrie zal in de toekomst een steeds grotere rol gaan spelen, aangezien de hoeveelheid vis in de vrije natuur als gevolg van overbevissing uitgeput raakt.

Kai Bornhöft >>

  • TRUE COLOURS (2003-2004)

    Het werk van Kai Bornhöft gaat in op het wijdverbreide idee dat alle aspecten van het leven het beste kunnen worden onderwerpen aan de principes van efficiency, technologie en rationalisme. Met zijn foto's toont hij de impact die dit proces op ons leven heeft, aan de hand van vragen over onze vervreemding van de natuur, de voortschrijdende mechanisatie in ons werk en dagelijks leven, en de individualisering van de mens, en de gevolgen daarvan. True Colours(2003-2004) kwam tot stand in verschillende Europese viskwekerijen. Voor Bornhöft is deze industrie een treffende allegorie, omdat hier al sprake is van een doorlopend productieproces waarbij vis onder wetenschappelijk toezicht wordt gekweekt en gevangen. Deze industrie zal in de toekomst een steeds grotere rol gaan spelen, aangezien de hoeveelheid vis in de vrije natuur als gevolg van overbevissing uitgeput raakt.

  • TRUE COLOURS (2003-2004)

  • TRUE COLOURS (2003-2004)

  • TRUE COLOURS (2003-2004)

  • TRUE COLOURS (2003-2004)

João Castilho

João Castilho

UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)

De Vallei van Jequitinhonha, een van de armste regio's van Brazilië, heeft sinds de jaren zeventig te maken met een rigoureus gevoerde landschapspolitiek. Een van de meest ingrijpende plannen is de constructie van een dam die een groot deel van de vallei onder water zet. Hierdoor zal de spaarzame vruchtbare grond in het gebied zo goed als verdwijnen en zijn 1150 boerenfamilies, verdeeld over 42 gemeenschappen, gedwongen te verhuizen. Vele zijn nog nooit buiten de vallei geweest. Het verlies van de voor deze gezinnen belangrijke diamantwinning wordt vanwege het illegale karakter niet financieel gecompenseerd.

João Castilho >>

  • UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)


    De Vallei van Jequitinhonha, een van de armste regio's van Brazilië, heeft sinds de jaren zeventig te maken met een rigoureus gevoerde landschapspolitiek. Een van de meest ingrijpende plannen is de constructie van een dam die een groot deel van de vallei onder water zet. Hierdoor zal de spaarzame vruchtbare grond in het gebied zo goed als verdwijnen en zijn 1150 boerenfamilies, verdeeld over 42 gemeenschappen, gedwongen te verhuizen. Vele zijn nog nooit buiten de vallei geweest. Het verlies van de voor deze gezinnen belangrijke diamantwinning wordt vanwege het illegale karakter niet financieel gecompenseerd.

  • UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)

Pedro David

Pedro David

UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)

De Vallei van Jequitinhonha, een van de armste regio's van Brazilië, heeft sinds de jaren zeventig te maken met een rigoureus gevoerde landschapspolitiek. Een van de meest ingrijpende plannen is de constructie van een dam die een groot deel van de vallei onder water zet. Hierdoor zal de spaarzame vruchtbare grond in het gebied zo goed als verdwijnen en zijn 1150 boerenfamilies, verdeeld over 42 gemeenschappen, gedwongen te verhuizen. Vele zijn nog nooit buiten de vallei geweest. Het verlies van de voor deze gezinnen belangrijke diamantwinning wordt vanwege het illegale karakter niet financieel gecompenseerd.

Pedro David >>

  • UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)


    De Vallei van Jequitinhonha, een van de armste regio's van Brazilië, heeft sinds de jaren zeventig te maken met een rigoureus gevoerde landschapspolitiek. Een van de meest ingrijpende plannen is de constructie van een dam die een groot deel van de vallei onder water zet. Hierdoor zal de spaarzame vruchtbare grond in het gebied zo goed als verdwijnen en zijn 1150 boerenfamilies, verdeeld over 42 gemeenschappen, gedwongen te verhuizen. Vele zijn nog nooit buiten de vallei geweest. Het verlies van de voor deze gezinnen belangrijke diamantwinning wordt vanwege het illegale karakter niet financieel gecompenseerd.

  • UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)

Pedro Motta

Pedro Motta

UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)

De Vallei van Jequitinhonha, een van de armste regio's van Brazilië, heeft sinds de jaren zeventig te maken met een rigoureus gevoerde landschapspolitiek. Een van de meest ingrijpende plannen is de constructie van een dam die een groot deel van de vallei onder water zet. Hierdoor zal de spaarzame vruchtbare grond in het gebied zo goed als verdwijnen en zijn 1150 boerenfamilies, verdeeld over 42 gemeenschappen, gedwongen te verhuizen. Vele zijn nog nooit buiten de vallei geweest. Het verlies van de voor deze gezinnen belangrijke diamantwinning wordt vanwege het illegale karakter niet financieel gecompenseerd.

Pedro Motta >>

  • UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)


    De Vallei van Jequitinhonha, een van de armste regio's van Brazilië, heeft sinds de jaren zeventig te maken met een rigoureus gevoerde landschapspolitiek. Een van de meest ingrijpende plannen is de constructie van een dam die een groot deel van de vallei onder water zet. Hierdoor zal de spaarzame vruchtbare grond in het gebied zo goed als verdwijnen en zijn 1150 boerenfamilies, verdeeld over 42 gemeenschappen, gedwongen te verhuizen. Vele zijn nog nooit buiten de vallei geweest. Het verlies van de voor deze gezinnen belangrijke diamantwinning wordt vanwege het illegale karakter niet financieel gecompenseerd.

  • UNDERWATER LANDSCAPE (2002-2006)

Stéphane Duroy

Stéphane Duroy

L'EUROPE DU SILENCE (2000)

Van 1979 tot 1997 reisde de Franse fotograaf Stéphane Duroy onafgebroken door Europa. Hij wilde vooral begrijpen hoe een beschaafd werelddeel zich zo heeft kunnen overgeven aan oorlog en geweld. De beste illustratie van deze tegenstelling vond hij tijdens de Koude Oorlog in Berlijn. Hier ontwaarde hij de twee gezichten van het Duitse volk, 'het ene extreem verfijnd, het andere dat van een monster'. Het deed hem besluiten op verder onderzoek te gaan in de DDR en de rest van het Oostblok, waar de vooruitstrevende Weimar-cultuur en Auschwitz naast elkaar hadden kunnen bestaan. Hij trof er een gebied waar de tijd leek te hebben stilgestaan. Duroy eindigeL'Europe du Silence (2000) in zijn thuisland Frankrijk, in het landschap dat nog steeds de littekens draagt van de massale slachtingen die plaatshadden tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Stéphane Duroy >>

  • L'EUROPE DU SILENCE (2000)

    Van 1979 tot 1997 reisde de Franse fotograaf Stéphane Duroy onafgebroken door Europa. Hij wilde vooral begrijpen hoe een beschaafd werelddeel zich zo heeft kunnen overgeven aan oorlog en geweld. De beste illustratie van deze tegenstelling vond hij tijdens de Koude Oorlog in Berlijn. Hier ontwaarde hij de twee gezichten van het Duitse volk, 'het ene extreem verfijnd, het andere dat van een monster'. Het deed hem besluiten op verder onderzoek te gaan in de DDR en de rest van het Oostblok, waar de vooruitstrevende Weimar-cultuur en Auschwitz naast elkaar hadden kunnen bestaan. Hij trof er een gebied waar de tijd leek te hebben stilgestaan. Duroy eindigeL'Europe du Silence (2000) in zijn thuisland Frankrijk, in het landschap dat nog steeds de littekens draagt van de massale slachtingen die plaatshadden tijdens de Eerste Wereldoorlog.

  • L'EUROPE DU SILENCE (2000)

  • L'EUROPE DU SILENCE (2000)

  • L'EUROPE DU SILENCE (2000)

  • L'EUROPE DU SILENCE (2000)

Adrienne van Eekelen

Adrienne van Eekelen

RAPHAËLA (1994-2004)

Gedurende tien jaar fotografeerde Adrienne van Eekelen het meisje Raphaëla en haar fysieke ontwikkeling tot jonge vrouw. Van Eekelen bedacht het project omdat ze niet meer bewust kon terughalen hoe ze zelf de visuele en emotionele veranderingen had ervaren tijdens haar groeiproces van kind tot volwassen vrouw. Daarbij wilde ze, zo zegt ze, de durf tonen om in deze tijd te laten zien wat 'puur, eerlijk en echt is'. Met het volste vertrouwen van Raphaëla en haar moeder begon ze aan de serie, en RAPHAËLA (1994-2004) is nu klaar om aan de buitenwereld te worden getoond. Daarmee wilde ze wachten tot Raphaëla volwassen was, omdat het project volgens haar voor alle betrokkenen 'kwetsbaar, fragiel en intiem' is.

Adrienne van Eekelen >>

  • RAPHAËLA (1994-2004)

    Gedurende tien jaar fotografeerde Adrienne van Eekelen het meisje Raphaëla en haar fysieke ontwikkeling tot jonge vrouw. Van Eekelen bedacht het project omdat ze niet meer bewust kon terughalen hoe ze zelf de visuele en emotionele veranderingen had ervaren tijdens haar groeiproces van kind tot volwassen vrouw. Daarbij wilde ze, zo zegt ze, de durf tonen om in deze tijd te laten zien wat 'puur, eerlijk en echt is'. Met het volste vertrouwen van Raphaëla en haar moeder begon ze aan de serie, en RAPHAËLA (1994-2004) is nu klaar om aan de buitenwereld te worden getoond. Daarmee wilde ze wachten tot Raphaëla volwassen was, omdat het project volgens haar voor alle betrokkenen 'kwetsbaar, fragiel en intiem' is.

  • RAPHAËLA (1994-2004)

  • RAPHAËLA (1994-2004)

  • RAPHAËLA (1994-2004)

  • RAPHAËLA (1994-2004)

Joakim Eneroth

Joakim Eneroth

TESTIMONY (2004)

Sinds de Volksrepubliek China in 1986 het VN-verdrag tegen martelen tekende, ontkent het land nog martelingen uit te voeren. De verklaringen van Tibetanen die om politieke redenen naar India zijn gevlucht wijzen op het tegenovergestelde. Joakim Eneroth portretteerde een aantal van deze vluchtelingen voor Testimony (2004), samen met de Chinese martelinstrumenten die een van hen wist mee te smokkelen. China heeft de afgelopen jaren meer mensen geëxecuteerd dan alle andere landen samen. Internationale kritiek blijft vaak uit vanwege economische belangen. Zo bouwt een Duitse maatschappij momenteel een spoorlijn in Tibet en is een Australisch bedrijf eigenaar van alle Tibetaanse goudmijnen. Ook is China in 2008 organisator van de Olympische Spelen.

Joakim Eneroth >>

  • TESTIMONY (2004)

    Sinds de Volksrepubliek China in 1986 het VN-verdrag tegen martelen tekende, ontkent het land nog martelingen uit te voeren. De verklaringen van Tibetanen die om politieke redenen naar India zijn gevlucht wijzen op het tegenovergestelde. Joakim Eneroth portretteerde een aantal van deze vluchtelingen voor Testimony (2004), samen met de Chinese martelinstrumenten die een van hen wist mee te smokkelen. China heeft de afgelopen jaren meer mensen geëxecuteerd dan alle andere landen samen. Internationale kritiek blijft vaak uit vanwege economische belangen. Zo bouwt een Duitse maatschappij momenteel een spoorlijn in Tibet en is een Australisch bedrijf eigenaar van alle Tibetaanse goudmijnen. Ook is China in 2008 organisator van de Olympische Spelen.

  • TESTIMONY (2004)

  • TESTIMONY (2004)

  • TESTIMONY (2004)

  • TESTIMONY (2004)

Larry Fink

Larry Fink

THE FORBIDDEN PICTURES (2001)

Weimar-kunstenaars als George Grosz, Otto Dix en Max Beckman stelden de decadentie van hun periode aan de kaak in kritische, politiek getinte schilderijen. In een eigentijdse variant neemt Larry Fink de politieke leiders van Amerika op de hak. De foto's in The Forbidden Pictures (2001), oorspronkelijk bedoeld voor The New York Times Magazine, werden vlak voor 9/11 gemaakt. Na de aanslag op de Twin Towers wilde geen enkel blad ze meer publiceren. Pas in 2004 konden ze voor het eerst worden geëxposeerd in Amerika, wat meteen leidde tot een storm van protest. Vooral de hand van een lookalike van George Bush op de borst van een model zorgde voor verontwaardiging. 'De vrouw worden moet gezien als een metafoor voor ons buitenlands beleid,' reageerde Fink. 'Dat bestaat uit rücksichtslos gegraai en het heerszuchtig misbruiken van onze macht.'

Larry Fink >>

  • THE FORBIDDEN PICTURES (2001)

    Weimar-kunstenaars als George Grosz, Otto Dix en Max Beckman stelden de decadentie van hun periode aan de kaak in kritische, politiek getinte schilderijen. In een eigentijdse variant neemt Larry Fink de politieke leiders van Amerika op de hak. De foto's in The Forbidden Pictures (2001), oorspronkelijk bedoeld voor The New York Times Magazine, werden vlak voor 9/11 gemaakt. Na de aanslag op de Twin Towers wilde geen enkel blad ze meer publiceren. Pas in 2004 konden ze voor het eerst worden geëxposeerd in Amerika, wat meteen leidde tot een storm van protest. Vooral de hand van een lookalike van George Bush op de borst van een model zorgde voor verontwaardiging. 'De vrouw worden moet gezien als een metafoor voor ons buitenlands beleid,' reageerde Fink. 'Dat bestaat uit rücksichtslos gegraai en het heerszuchtig misbruiken van onze macht.'

  • THE FORBIDDEN PICTURES (2001)

  • THE FORBIDDEN PICTURES (2001)

  • THE FORBIDDEN PICTURES (2001)

Paul Fusco

Paul Fusco

CHERNOBYL RADIATION (1997)

In 1986 explodeerde een nucleaire reactor in Tsjernobyl. Honderdnegentig ton radioactieve stoffen vergiftigde een kwart van de Russische bevolking en het Russische landschap. Nog altijd zijn de sporen zichtbaar. Veel Russen worden ziek van de radioactieve stoffen die zij dagelijks met hun voedsel en drinkwater binnenkrijgen. Een nieuwe generatie kampt met een scala van fysieke, neurologische en psychologische aandoeningen. Paul Fusco fotografeerde het dagelijks leven in het getroffen gebied voor Chernobyl Radiation (1997). Hij richtte zich vooral op de kinderopvang in Minsk. Daar komen veel baby's terecht die zo misvormd zijn dat hun ouders ze niet meer willen hebben. Hoewel de kerncentrale van Tsjernobyl in staal en beton is verpakt, lekt deze nog altijd radioactieve stoffen.

Paul Fusco >>

  • CHERNOBYL RADIATION (1997)

    In 1986 explodeerde een nucleaire reactor in Tsjernobyl. Honderdnegentig ton radioactieve stoffen vergiftigde een kwart van de Russische bevolking en het Russische landschap. Nog altijd zijn de sporen zichtbaar. Veel Russen worden ziek van de radioactieve stoffen die zij dagelijks met hun voedsel en drinkwater binnenkrijgen. Een nieuwe generatie kampt met een scala van fysieke, neurologische en psychologische aandoeningen. Paul Fusco fotografeerde het dagelijks leven in het getroffen gebied voor Chernobyl Radiation (1997). Hij richtte zich vooral op de kinderopvang in Minsk. Daar komen veel baby's terecht die zo misvormd zijn dat hun ouders ze niet meer willen hebben. Hoewel de kerncentrale van Tsjernobyl in staal en beton is verpakt, lekt deze nog altijd radioactieve stoffen.

  • CHERNOBYL RADIATION (1997)

  • CHERNOBYL RADIATION (1997)

  • CHERNOBYL RADIATION (1997)

  • CHERNOBYL RADIATION (1997)

Stephen Gill

Stephen Gill

RUSSIAN WOMEN SMOKERS (2002)

Stephen Gill koestert de schoonheid van het banale. Zo maakte hij een serie over boodschappenwagentjes en fotografeerde hij de achterkant van reclamebillboards. Voor Russian Women Smokers (2002) richtte hij zich op rondslingerende Russische sigarettenpeuken. Wie de sigaretten hebben opgerookt is onbekend, al verraadt de lipstick op het filter dat ze ooit aan vrouwen hebben toebehoord. Deze sporen zette de fantasie van Gill in werking, iets wat hij met zijn fotoserie ook hoopt te bewerkstelligen bij de toeschouwer. 'De sigarettenpeuken vertellen je weinig', aldus Gill, 'maar ze maken wel gedachten los die je mogelijk laten uitkomen bij een gezicht in plaats van een object.'

Stephen Gill >>

  • RUSSIAN WOMEN SMOKERS (2002)

    Stephen Gill koestert de schoonheid van het banale. Zo maakte hij een serie over boodschappenwagentjes en fotografeerde hij de achterkant van reclamebillboards. Voor Russian Women Smokers (2002) richtte hij zich op rondslingerende Russische sigarettenpeuken. Wie de sigaretten hebben opgerookt is onbekend, al verraadt de lipstick op het filter dat ze ooit aan vrouwen hebben toebehoord. Deze sporen zette de fantasie van Gill in werking, iets wat hij met zijn fotoserie ook hoopt te bewerkstelligen bij de toeschouwer. 'De sigarettenpeuken vertellen je weinig', aldus Gill, 'maar ze maken wel gedachten los die je mogelijk laten uitkomen bij een gezicht in plaats van een object.'

  • RUSSIAN WOMEN SMOKERS (2002)

  • RUSSIAN WOMEN SMOKERS (2002)

  • RUSSIAN WOMEN SMOKERS (2002)

  • RUSSIAN WOMEN SMOKERS (2002)

Gladys

Gladys

CASA ORTIZ (1993)

De fotoserie Casa Ortiz (1993) is gemaakt in het gelijknamige huis in Laredo, een dorpje aan de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico. Vroeger was Laredo Mexicaans, tegenwoordig ligt het in de Amerikaanse staat Texas. Laredo wordt van Mexico gescheiden door de rivier de Rio Grande, die veel Mexicanen illegaal oversteken om hun geluk te beproeven in Amerika. Vrijwel elke nacht biedt de Casa Ortiz uitzicht op de jacht van de Amerikaanse grenspolitie op Mexicaanse illegalen. De Franse fotografe Gladys portretteerde het klassieke landhuis en de generaties vrouwen en kinderen die erin wonen. Beide lijken gevangenen van de geschiedenis, zegt ze. Door de historische atmosfeer van Casa Ortiz gedragen ook de bewoners zich alsof ze leven in een andere tijd.

Gladys >>

  • CASA ORTIZ (1993)

    De fotoserie Casa Ortiz (1993) is gemaakt in het gelijknamige huis in Laredo, een dorpje aan de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico. Vroeger was Laredo Mexicaans, tegenwoordig ligt het in de Amerikaanse staat Texas. Laredo wordt van Mexico gescheiden door de rivier de Rio Grande, die veel Mexicanen illegaal oversteken om hun geluk te beproeven in Amerika. Vrijwel elke nacht biedt de Casa Ortiz uitzicht op de jacht van de Amerikaanse grenspolitie op Mexicaanse illegalen. De Franse fotografe Gladys portretteerde het klassieke landhuis en de generaties vrouwen en kinderen die erin wonen. Beide lijken gevangenen van de geschiedenis, zegt ze. Door de historische atmosfeer van Casa Ortiz gedragen ook de bewoners zich alsof ze leven in een andere tijd.

  • CASA ORTIZ (1993)

  • CASA ORTIZ (1993)

  • CASA ORTIZ (1993)

  • CASA ORTIZ (1993)

Brigitte Grignet

Brigitte Grignet

HERE AND NOW (2000-2005)

Elke dag zien en horen we eindeloos veel dingen. Het is alsof iemand ons een verhaal vertelt waaraan steeds weer nieuwe details worden toegevoegd en dat nooit eindigt, aldus Brigitte Grignet. Veel van wat we zien en horen gaat verloren, maar sommige dingen - hoe triviaal ook - trekken onbewust onze aandacht. Voordat Grignet weet te analyseren waar het om gaat, heeft ze al intuïtief de ontspanknop van haar fototoestel ingedrukt. Zo legt ze een wereld vast die haar onbewust aanspreekt - mogelijk vanwege eerdere persoonlijke ervaringen, bijvoorbeeld uit haar jeugd. Samengevoegd vormen deze momenten in Here and Now (2000-2005) een universum op zich en een uiterst persoonlijk verhaal over hoe we plekken en momenten kunnen ervaren - een sensatie die we allemaal kennen.

Brigitte Grignet >>

  • HERE AND NOW (2000-2005)

    Elke dag zien en horen we eindeloos veel dingen. Het is alsof iemand ons een verhaal vertelt waaraan steeds weer nieuwe details worden toegevoegd en dat nooit eindigt, aldus Brigitte Grignet. Veel van wat we zien en horen gaat verloren, maar sommige dingen - hoe triviaal ook - trekken onbewust onze aandacht. Voordat Grignet weet te analyseren waar het om gaat, heeft ze al intuïtief de ontspanknop van haar fototoestel ingedrukt. Zo legt ze een wereld vast die haar onbewust aanspreekt - mogelijk vanwege eerdere persoonlijke ervaringen, bijvoorbeeld uit haar jeugd. Samengevoegd vormen deze momenten in Here and Now (2000-2005) een universum op zich en een uiterst persoonlijk verhaal over hoe we plekken en momenten kunnen ervaren - een sensatie die we allemaal kennen.

  • HERE AND NOW (2000-2005)

  • HERE AND NOW (2000-2005)

  • HERE AND NOW (2000-2005)

  • HERE AND NOW (2000-2005)

Bianca Gutberlet

Bianca Gutberlet

LUBBERLAND (2003)

De moderne mens baadt in weelde en overvloed, constateert Bianca Gutberlet. Het aantal voorzieningen dat ons ter beschikking staat is zo groot, dat het onmogelijk is ze allemaal dagelijks te gebruiken. Ze kunnen slechts beetje bij beetje worden geconsumeerd. En wat blijft er nog te wensen over, vraagt Gutberlet zich af. In het 'park der mensheid' zijn alle dromen vervuld. Ze verbeeldt dit gegeven in Lubberland (2003), dat bestaat uit omgevingen die voor en door mensen zijn gemaakt. Compositie en kleurgebruik baseerde ze op de even vrolijke als naïeve voorstellingen die doorgaans in reisgidsen en vakantiebrochures zijn te vinden. Door de zoete kleuren fel aan te zetten wordt het idee versterkt van de moderne maatschappij als een immense snoepwinkel, waarin de moderne mens zich ongegeneerd kan volproppen. De beloftes die de reclame ons iedere dag voorspiegelt, worden in haar foto's even realiteit.

Bianca Gutberlet >>

  • LUBBERLAND (2003)

    De moderne mens baadt in weelde en overvloed, constateert Bianca Gutberlet. Het aantal voorzieningen dat ons ter beschikking staat is zo groot, dat het onmogelijk is ze allemaal dagelijks te gebruiken. Ze kunnen slechts beetje bij beetje worden geconsumeerd. En wat blijft er nog te wensen over, vraagt Gutberlet zich af. In het 'park der mensheid' zijn alle dromen vervuld. Ze verbeeldt dit gegeven in Lubberland (2003), dat bestaat uit omgevingen die voor en door mensen zijn gemaakt. Compositie en kleurgebruik baseerde ze op de even vrolijke als naïeve voorstellingen die doorgaans in reisgidsen en vakantiebrochures zijn te vinden. Door de zoete kleuren fel aan te zetten wordt het idee versterkt van de moderne maatschappij als een immense snoepwinkel, waarin de moderne mens zich ongegeneerd kan volproppen. De beloftes die de reclame ons iedere dag voorspiegelt, worden in haar foto's even realiteit.

  • LUBBERLAND (2003)

  • LUBBERLAND (2003)

  • LUBBERLAND (2003)

  • LUBBERLAND (2003)

Bo Hai

Bo Hai

DUSK (2002)

Fotografie helpt ons het verleden te bewaren. Zonder dit medium zouden herinneringen kunnen vervagen en mogelijk zelfs verdwijnen. Hai Bo gebruikt de fotografie om herinneringen aan prettige gebeurtenissen en locaties nieuw leven inblazen. In Dusk (2002) legt hij portretten van zijn familieleden naast beelden die een belangrijke plaats in hun leven hebben ingenomen. Om hun herinneringen weer levend te maken, heeft hij geprobeerd de plaatsen zo goed mogelijk te reconstrueren. Hoe oud je ook bent, het is altijd prettig om terug te keren naar het verleden, zegt Hai Bo. "Het verleden is een tijd die nog vol is van dromen."

Bo Hai >>

  • DUSK (2002)

    Fotografie helpt ons het verleden te bewaren. Zonder dit medium zouden herinneringen kunnen vervagen en mogelijk zelfs verdwijnen. Hai Bo gebruikt de fotografie om herinneringen aan prettige gebeurtenissen en locaties nieuw leven inblazen. In Dusk (2002) legt hij portretten van zijn familieleden naast beelden die een belangrijke plaats in hun leven hebben ingenomen. Om hun herinneringen weer levend te maken, heeft hij geprobeerd de plaatsen zo goed mogelijk te reconstrueren. Hoe oud je ook bent, het is altijd prettig om terug te keren naar het verleden, zegt Hai Bo. "Het verleden is een tijd die nog vol is van dromen."

  • DUSK (2002)

  • DUSK (2002)

Miyako Ishiuchi

Miyako Ishiuchi

MOTHER'S 2000-2005 - TRACES OF THE FUTURE (2000-2005)

In het jaar 2000 overleed de moeder van Miyako Ishiuchi. Hoewel ze nooit erg goed met elkaar overweg konden, was Ishiuchi zeer van slag. Ze besloot haar moeders voormalige bezittingen te fotograferen om haar dood - en leven - beter te kunnen verwerken. De spullen die ze documenteerde, vertellen het verhaal van een modieuze, zelfbewuste vrouw. Nadat haar man vermist raakte in de Tweede Wereldoorlog, verdiende ze de kost als truckchauffeur. Toen ze zwanger raakte van een ander, dook plots haar echtgenoot weer op. De scheiding volgde een week voor de geboorte van Ishiuchi. Met haar fotoserie Mother's 2000-2005 - Traces of the Future wil Ishiuchi een 'contactpunt maken tussen heden en verleden'. Dankzij de foto's heeft ze, naar eigen zeggen, haar moeder beter leren begrijpen.

Miyako Ishiuchi >>

  • MOTHER'S 2000-2005 - TRACES OF THE FUTURE (2000-2005)

    In het jaar 2000 overleed de moeder van Miyako Ishiuchi. Hoewel ze nooit erg goed met elkaar overweg konden, was Ishiuchi zeer van slag. Ze besloot haar moeders voormalige bezittingen te fotograferen om haar dood - en leven - beter te kunnen verwerken. De spullen die ze documenteerde, vertellen het verhaal van een modieuze, zelfbewuste vrouw. Nadat haar man vermist raakte in de Tweede Wereldoorlog, verdiende ze de kost als truckchauffeur. Toen ze zwanger raakte van een ander, dook plots haar echtgenoot weer op. De scheiding volgde een week voor de geboorte van Ishiuchi. Met haar fotoserie Mother's 2000-2005 - Traces of the Future wil Ishiuchi een 'contactpunt maken tussen heden en verleden'. Dankzij de foto's heeft ze, naar eigen zeggen, haar moeder beter leren begrijpen.

  • MOTHER'S 2000-2005 - TRACES OF THE FUTURE (2000-2005)

  • MOTHER'S 2000-2005 - TRACES OF THE FUTURE (2000-2005)

  • MOTHER'S 2000-2005 - TRACES OF THE FUTURE (2000-2005)

  • MOTHER'S 2000-2005 - TRACES OF THE FUTURE (2000-2005)

Antonin Kratochvil

Antonin Kratochvil

VANISHING (2005)

Voor zijn project Vanishing (2005) legde Antonin Kratochvil zestien jaar lang overal ter wereld zaken vast die ernstig worden aangetast of op het punt staan te verdwijnen. Zo fotografeerde hij de goudwinning in Guyana, die gepaard gaat met grote hoeveelheden cyanide. Het gebruik van deze giftige stof heeft grote gevolgen voor het landschap en de volksgezondheid. In Bolivia richtte hij zich op de tinmijnen, die ooit floreerden, maar door slecht management moesten worden gesloten. In Congo fotografeerde Kratochvil de illegale handel in bedreigde diersoorten, in Ecuador het door olie vervuilde milieu. Allemaal zijn het kwesties die op de wereldagenda ontbreken, terwijl ze ernstige gevolgen hebben voor het milieu, en daarmee voor de mens.

Antonin Kratochvil >>

  • VANISHING (2005)

    Voor zijn project Vanishing (2005) legde Antonin Kratochvil zestien jaar lang overal ter wereld zaken vast die ernstig worden aangetast of op het punt staan te verdwijnen. Zo fotografeerde hij de goudwinning in Guyana, die gepaard gaat met grote hoeveelheden cyanide. Het gebruik van deze giftige stof heeft grote gevolgen voor het landschap en de volksgezondheid. In Bolivia richtte hij zich op de tinmijnen, die ooit floreerden, maar door slecht management moesten worden gesloten. In Congo fotografeerde Kratochvil de illegale handel in bedreigde diersoorten, in Ecuador het door olie vervuilde milieu. Allemaal zijn het kwesties die op de wereldagenda ontbreken, terwijl ze ernstige gevolgen hebben voor het milieu, en daarmee voor de mens.

  • VANISHING (2005)

  • VANISHING (2005)

  • VANISHING (2005)

  • VANISHING (2005)

Michael Lange

Michael Lange

L.A. DRIVE-BY (1996-2000)

Los Angeles vernieuwt zichzelf aan de lopende band. De stad kent maar een paar gebouwen die ouder zijn dan honderd jaar. De overige bebouwing - huizen, straten, winkelcentra, parkeerplaatsen - dateert van de afgelopen eeuw. LA geeft daardoor de indruk nog maar net te zijn ontstaan. Als een eigentijdse archeoloog ging de Duitse fotograaf Michael Lange op zoek naar LA's zichtbare geschiedenis. Hij dwaalde door de vervallen wijken uit de jaren veertig en vijftig, die vanwege hun relatieve ouderdom door de meeste inwoners van de stad worden gemeden. Dit is het gebied van de arme zwarte bevolking en de Latino's, waar geweld en drive-by shootings aan de orde van de dag zijn. Lange fotografeerde de omgeving vanuit de beslotenheid van zijn auto, als een dreigende, op zichzelf staande wereld waarvoor het blanke, rijke deel van LA zich afsluit.

Michael Lange >>

  • L.A. DRIVE-BY (1996-2000)

    Los Angeles vernieuwt zichzelf aan de lopende band. De stad kent maar een paar gebouwen die ouder zijn dan honderd jaar. De overige bebouwing - huizen, straten, winkelcentra, parkeerplaatsen - dateert van de afgelopen eeuw. LA geeft daardoor de indruk nog maar net te zijn ontstaan. Als een eigentijdse archeoloog ging de Duitse fotograaf Michael Lange op zoek naar LA's zichtbare geschiedenis. Hij dwaalde door de vervallen wijken uit de jaren veertig en vijftig, die vanwege hun relatieve ouderdom door de meeste inwoners van de stad worden gemeden. Dit is het gebied van de arme zwarte bevolking en de Latino's, waar geweld en drive-by shootings aan de orde van de dag zijn. Lange fotografeerde de omgeving vanuit de beslotenheid van zijn auto, als een dreigende, op zichzelf staande wereld waarvoor het blanke, rijke deel van LA zich afsluit.

  • L.A. DRIVE-BY (1996-2000)

  • L.A. DRIVE-BY (1996-2000)

  • L.A. DRIVE-BY (1996-2000)

Owen Logan

Owen Logan

MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004)

In het satirische foto-essay MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004) laat Owen Logan een performer in Michael Jackson-kostuum door Nigeria reizen. Logan bedacht de serie nadat hij een Michael Jackson-imitator had zien optreden in een Nigeriaanse club. Het publiek, bestaande uit blanke expats, reageerde alsof er in het postkoloniale tijdperk niets was veranderd. Nog steeds lijkt Nigeria een zwart land dat voor blanken is gemaakt. Westerlingen zien de zwarte bevolking in de eerste plaats als goedkope arbeidskrachten, een rol waarin de Nigerianen zich schikken. Logan zag een treffend symbool in Michael Jackson. Ook Jackson verloochende zijn roots in de jacht op een breed, blank publiek. Bovendien vertoont zijn innige band met de platenindustrie sterke overeenkomsten met de warmte die de Nigeriaanse politieke elite koestert voor de blanke afnemers van de nationale olievoorraad.

Owen Logan >>

  • MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004)

    In het satirische foto-essay MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004) laat Owen Logan een performer in Michael Jackson-kostuum door Nigeria reizen. Logan bedacht de serie nadat hij een Michael Jackson-imitator had zien optreden in een Nigeriaanse club. Het publiek, bestaande uit blanke expats, reageerde alsof er in het postkoloniale tijdperk niets was veranderd. Nog steeds lijkt Nigeria een zwart land dat voor blanken is gemaakt. Westerlingen zien de zwarte bevolking in de eerste plaats als goedkope arbeidskrachten, een rol waarin de Nigerianen zich schikken. Logan zag een treffend symbool in Michael Jackson. Ook Jackson verloochende zijn roots in de jacht op een breed, blank publiek. Bovendien vertoont zijn innige band met de platenindustrie sterke overeenkomsten met de warmte die de Nigeriaanse politieke elite koestert voor de blanke afnemers van de nationale olievoorraad.

  • MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004)

  • MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004)

  • MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004)

  • MASQUERADE: NIGERIA HITS MICHAEL JACKSON (2000-2004)

Paula Luttringer

Paula Luttringer

THE WAILING OF THE WALLS (2000)

Paula Luttringer tekende de getuigenissen op van vijftig vrouwen die tijdens het bewind van de Argentijnse dictator Videla werden ontvoerd en vastgezet. Ze maakte er foto's bij van de ruim 350 clandestiene gevangenissen die Argentinië kende in de periode 1976-1983. Na de val van de dictatuur werd de verantwoordelijke politiemannen en militairen amnestie verleend. Het gevolg was dat veel vrouwen, vooral in kleine dorpjes, moesten leven naast de mannen die hen illegaal hadden gevangengezet en gemarteld. Pas sinds kort durven deze vrouwen het zwijgen over hun gevangenschap te doorbreken en treden ze met hun verhaal naar buiten.

Paula Luttringer >>

  • THE WAILING OF THE WALLS (2000)


    Paula Luttringer tekende de getuigenissen op van vijftig vrouwen die tijdens het bewind van de Argentijnse dictator Videla werden ontvoerd en vastgezet. Ze maakte er foto's bij van de ruim 350 clandestiene gevangenissen die Argentinië kende in de periode 1976-1983. Na de val van de dictatuur werd de verantwoordelijke politiemannen en militairen amnestie verleend. Het gevolg was dat veel vrouwen, vooral in kleine dorpjes, moesten leven naast de mannen die hen illegaal hadden gevangengezet en gemarteld. Pas sinds kort durven deze vrouwen het zwijgen over hun gevangenschap te doorbreken en treden ze met hun verhaal naar buiten.

  • THE WAILING OF THE WALLS (2000)

  • THE WAILING OF THE WALLS (2000)

  • THE WAILING OF THE WALLS (2000)

  • THE WAILING OF THE WALLS (2000)

David Maisel

David Maisel

THE LAKE PROJECT (2001-2004)

De landschappen van David Maisel zijn ernstig aangetast door menselijk handelen. Ze zijn vanuit de lucht gefotografeerd, wat ze even surrealistisch als spectaculair maakt, terwijl in een oogopslag duidelijk wordt hoe groot de schade is. In 2001 begon Maisel met het vastleggen van Owens Lake, THE LAKE PROJECT (2001-2004). Dit meer van ruim tweehonderd vierkante kilometer kwam in 1926 vrijwel droog te staan door de export van water naar Los Angeles. De vruchtbare omgeving veranderde in een dor landschap en het resterende water kreeg door de ongewoon hoge concentratie mineralen een bloedrode kleur. Om de zandstormen als gevolg van het droogvallen te bestrijden, werd het meer halverwege 2001 weer onder water gezet. Zo ontstond, opnieuw als gevolg van grootschalig menselijk ingrijpen, voor de tweede maal een geheel nieuw landschap.

David Maisel >>

  • THE LAKE PROJECT (2001-2004)


    De landschappen van David Maisel zijn ernstig aangetast door menselijk handelen. Ze zijn vanuit de lucht gefotografeerd, wat ze even surrealistisch als spectaculair maakt, terwijl in een oogopslag duidelijk wordt hoe groot de schade is. In 2001 begon Maisel met het vastleggen van Owens Lake, THE LAKE PROJECT (2001-2004). Dit meer van ruim tweehonderd vierkante kilometer kwam in 1926 vrijwel droog te staan door de export van water naar Los Angeles. De vruchtbare omgeving veranderde in een dor landschap en het resterende water kreeg door de ongewoon hoge concentratie mineralen een bloedrode kleur. Om de zandstormen als gevolg van het droogvallen te bestrijden, werd het meer halverwege 2001 weer onder water gezet. Zo ontstond, opnieuw als gevolg van grootschalig menselijk ingrijpen, voor de tweede maal een geheel nieuw landschap.

  • THE LAKE PROJECT (2001-2004)

  • THE LAKE PROJECT (2001-2004)

  • THE LAKE PROJECT (2001-2004)

  • THE LAKE PROJECT (2001-2004)

Hiroyuki Masuyama

Hiroyuki Masuyama

DER WEG 01.01.2001 - 31.12.2001 (2002)

Van 1 januari tot en met 31 december 2001 nam fotograaf en 'nieuwe mediakunstenaar' Hiroyuki Masuyama dagelijks een foto vanaf hetzelfde looppad. Iedere dag verschoof hij zijn fototoestel zo'n anderhalve meter van het punt waarvan hij de dag ervoor had gefotografeerd. Deze werkwijze paste hij toe over een traject van tweehonderd meter; na een jaar smeedde hij de foto's aaneen in een videoloop. Dat stelt de toeschouwer in staat hetzelfde pad te bewandelen als de fotograaf, terwijl de seizoenen in snel tempo aan hem voorbij trekken. In DER WEG 01.01.2001 - 31.12.2001 (2002) wordt zo een jaar samengevat in minuten.

Hiroyuki Masuyama >>

  • DER WEG 01.01.2001 - 31.12.2001 (2002)

    Van 1 januari tot en met 31 december 2001 nam fotograaf en 'nieuwe mediakunstenaar' Hiroyuki Masuyama dagelijks een foto vanaf hetzelfde looppad. Iedere dag verschoof hij zijn fototoestel zo'n anderhalve meter van het punt waarvan hij de dag ervoor had gefotografeerd. Deze werkwijze paste hij toe over een traject van tweehonderd meter; na een jaar smeedde hij de foto's aaneen in een videoloop. Dat stelt de toeschouwer in staat hetzelfde pad te bewandelen als de fotograaf, terwijl de seizoenen in snel tempo aan hem voorbij trekken. In DER WEG 01.01.2001 - 31.12.2001 (2002) wordt zo een jaar samengevat in minuten.

  • DER WEG 01.01.2001 - 31.12.2001 (2002)

Bradley McCallum & Jacqueline Tarry

Bradley McCallum & Jacqueline Tarry

CIVIC ENDURANCE (2003)

CIVIC ENDURANCE (2003) komt voort uit een performance van 26 uur. Op een willekeurige dag in Seattle werd aan 26 dakloze jongeren op straat gevraagd of ze wilden poseren. Eerst werden ze gefotografeerd, daarna moesten ze een uur lang stilstaan voor een verdekt opgestelde camera. De 26 filmpjes werden samengebracht op één dvd, die twaalf keer versneld wordt afgespeeld. Het resultaat symboliseert hoe de maatschappij aan dakloze jongeren voorbij raast. Ook is het voor deze jongeren, die vaak kampen met psychische problemen, een drugsverslaving of een gebrek aan aandacht, een daad van betekenis om een uur lang stil te staan. De soundtrack van CIVIL ENDURANCE bestaat uit straatgeluiden en de verhalen van de gefilmde jongeren.

Bradley McCallum & Jacqueline Tarry >>

  • CIVIC ENDURANCE (2003)

    CIVIC ENDURANCE (2003) komt voort uit een performance van 26 uur. Op een willekeurige dag in Seattle werd aan 26 dakloze jongeren op straat gevraagd of ze wilden poseren. Eerst werden ze gefotografeerd, daarna moesten ze een uur lang stilstaan voor een verdekt opgestelde camera. De 26 filmpjes werden samengebracht op één dvd, die twaalf keer versneld wordt afgespeeld. Het resultaat symboliseert hoe de maatschappij aan dakloze jongeren voorbij raast. Ook is het voor deze jongeren, die vaak kampen met psychische problemen, een drugsverslaving of een gebrek aan aandacht, een daad van betekenis om een uur lang stil te staan. De soundtrack van CIVIL ENDURANCE bestaat uit straatgeluiden en de verhalen van de gefilmde jongeren.

  • CIVIC ENDURANCE (2003)

  • CIVIC ENDURANCE (2003)

  • CIVIC ENDURANCE (2003)

  • CIVIC ENDURANCE (2003)

Christien Meindertsma

Christien Meindertsma

CHECKED BAGGAGE (2003)

410 zakmessen, 211 flessenopeners, twaalf dartpijltjes en een aansteker in de vorm van een kogel. Het is slechts een greep uit de totaal 3264 voorwerpen die Christien Meindertsma kocht op een veiling in Amsterdam. De huishoudelijke voorwerpen werden door de douane op Schiphol in één week tijd bij meer dan 600.000 passagiers in beslag genomen. Alle voorwerpen werden als 'gevaarlijk' bestempeld na de gebeurtenissen op 11 september 2001. Meindertsma sorteerde ze op basis van vorm, soort en kleur en legde zo een verzameling aan van alledaagse voorwerpen die van de ene op de andere dag terroristische wapens werden. Die transformatie straalt ook af op de bezitters, stelt Meindertsma: sinds 9/11 worden vliegreizigers met een zakmes of nagelknipper als potentiële terrorist beschouwd.

Christien Meindertsma >>

  • CHECKED BAGGAGE (2003)

    410 zakmessen, 211 flessenopeners, twaalf dartpijltjes en een aansteker in de vorm van een kogel. Het is slechts een greep uit de totaal 3264 voorwerpen die Christien Meindertsma kocht op een veiling in Amsterdam. De huishoudelijke voorwerpen werden door de douane op Schiphol in één week tijd bij meer dan 600.000 passagiers in beslag genomen. Alle voorwerpen werden als 'gevaarlijk' bestempeld na de gebeurtenissen op 11 september 2001. Meindertsma sorteerde ze op basis van vorm, soort en kleur en legde zo een verzameling aan van alledaagse voorwerpen die van de ene op de andere dag terroristische wapens werden. Die transformatie straalt ook af op de bezitters, stelt Meindertsma: sinds 9/11 worden vliegreizigers met een zakmes of nagelknipper als potentiële terrorist beschouwd.

  • CHECKED BAGGAGE (2003)

  • CHECKED BAGGAGE (2003)

  • CHECKED BAGGAGE (2003)

  • CHECKED BAGGAGE (2003)

Mike Mike

Mike Mike

FACE OF TOMORROW (2003-2005)

In de wereldsteden die hij bereist, maakt Mike Mike foto's van de eerste honderd mensen die voor hem willen poseren. Vervolgens legt hij de foto's digitaal over elkaar, tot er twee 'gemiddelde' gezichten ontstaan, een van een man en een van een vrouw. Door alle rassen en invloeden van een stad te mengen wil Mike het gezicht van de toekomstige bewoner creëren. Zijn montages laten zien dat de verschillen tussen mensen overal ter wereld steeds kleiner worden. Dat is een gevolg van de toenemende globalisering, al is dat proces volgens Mike Mike in zijn woonplaats Istanboel, gelegen op het kruispunt van vier continenten, al duizend jaar geleden begonnen.

Mike Mike >>

  • FACE OF TOMORROW (2003-2005)

    In de wereldsteden die hij bereist, maakt Mike Mike foto's van de eerste honderd mensen die voor hem willen poseren. Vervolgens legt hij de foto's digitaal over elkaar, tot er twee 'gemiddelde' gezichten ontstaan, een van een man en een van een vrouw. Door alle rassen en invloeden van een stad te mengen wil Mike het gezicht van de toekomstige bewoner creëren. Zijn montages laten zien dat de verschillen tussen mensen overal ter wereld steeds kleiner worden. Dat is een gevolg van de toenemende globalisering, al is dat proces volgens Mike Mike in zijn woonplaats Istanboel, gelegen op het kruispunt van vier continenten, al duizend jaar geleden begonnen.

  • FACE OF TOMORROW (2003-2005)

  • FACE OF TOMORROW (2003-2005)

  • FACE OF TOMORROW (2003-2005)

  • FACE OF TOMORROW (2003-2005)

Christopher Morris

Christopher Morris

GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001)

In 1865 eindigde de Amerikaanse burgeroorlog, die meer Amerikaanse slachtoffers maakte dan welke oorlog dan ook. Nog altijd waart de geest van de verliezende partij, de Zuidelijke Confederatie, door de Verenigde Staten. Of het nu gaat om voormalige woningen van Klu Klux Klan-leden, monumenten voor de burgeroorlog of openbare bouwwerken, overal is de bekende vlag van de rebellen te zien. Christopher Morris legde in GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001) de sporen vast van de Conferedatie, die onuitwisbaar lijken in de Zuidelijke staten van Amerika. Onlangs nog besloot Mississippi het zuidelijk embleem op te nemen in de vlag. De zwarte bevolking handhaaft als tegenreactie haar eigen rituelen. Zo wordt de mars voor zwarte burgerrechten, in 1965 georganiseerd in het plaatsje Selma, jaarlijks opnieuw gelopen.

Christopher Morris >>

  • GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001)


    In 1865 eindigde de Amerikaanse burgeroorlog, die meer Amerikaanse slachtoffers maakte dan welke oorlog dan ook. Nog altijd waart de geest van de verliezende partij, de Zuidelijke Confederatie, door de Verenigde Staten. Of het nu gaat om voormalige woningen van Klu Klux Klan-leden, monumenten voor de burgeroorlog of openbare bouwwerken, overal is de bekende vlag van de rebellen te zien. Christopher Morris legde in GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001) de sporen vast van de Conferedatie, die onuitwisbaar lijken in de Zuidelijke staten van Amerika. Onlangs nog besloot Mississippi het zuidelijk embleem op te nemen in de vlag. De zwarte bevolking handhaaft als tegenreactie haar eigen rituelen. Zo wordt de mars voor zwarte burgerrechten, in 1965 georganiseerd in het plaatsje Selma, jaarlijks opnieuw gelopen.

  • GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001)

  • GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001)

  • GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001)

  • GHOSTS OF THE CONFEDERACY (2001)

Michael Najjar

Michael Najjar

INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

De gebeurtenissen op 11 september 2001 hebben grote gevolgen gehad, niet in het minst voor onze perceptie, zegt Michael Najjar. De manier waarop oorlog en terrorisme in de media aan bod komen, is sindsdien drastisch veranderd. De oorlog in Irak was op zenders als CNN live te volgen, soms zelfs 24 uur achtereen. De verslaggeving was vaak spannend en spectaculair, en leunde sterk op het vocabulaire van de Hollywoodfilm. Bovendien was het maar de vraag in hoeverre er sprake was van verslaggeving: lag de daadwerkelijke regie niet bij het Pentagon? Michael Najjar mengde voor INFORMATION AND APOCALYPSE (2003), in samenwerking met Dieter Jaufmann, beelden van 11 september en de oorlog in Irak met eigen fotowerk, en voorzag informatie uit de media zo van een nieuwe context. Met een geheel eigen beeldregie toont hij de oorlog en de strijd tegen het terrorisme in de eerste plaats als media-evenement.

Michael Najjar >>

  • INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

    De gebeurtenissen op 11 september 2001 hebben grote gevolgen gehad, niet in het minst voor onze perceptie, zegt Michael Najjar. De manier waarop oorlog en terrorisme in de media aan bod komen, is sindsdien drastisch veranderd. De oorlog in Irak was op zenders als CNN live te volgen, soms zelfs 24 uur achtereen. De verslaggeving was vaak spannend en spectaculair, en leunde sterk op het vocabulaire van de Hollywoodfilm. Bovendien was het maar de vraag in hoeverre er sprake was van verslaggeving: lag de daadwerkelijke regie niet bij het Pentagon? Michael Najjar mengde voor INFORMATION AND APOCALYPSE (2003), in samenwerking met Dieter Jaufmann, beelden van 11 september en de oorlog in Irak met eigen fotowerk, en voorzag informatie uit de media zo van een nieuwe context. Met een geheel eigen beeldregie toont hij de oorlog en de strijd tegen het terrorisme in de eerste plaats als media-evenement.

  • INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

  • INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

  • INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

  • INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

  • INFORMATION AND APOCALYPSE (2003)

  • NETROPOLIS (2003-2005)

    De Industriële Revolutie veranderde het aanzicht van de grote wereldsteden radicaal. De impact van de digitalisering is niet minder groot. Computers en computernetwerken bepalen voor een belangrijk deel de ontwikkeling van het stedelijk landschap. Steden bestaan niet meer alleen in fysieke zin, maar kennen ook een digitale versie. De stad zelf is een samensmelting geworden van fysieke en digitale ruimte. Michael Najjar verbeeldt dit nieuwe, deels onzichtbare landschap in NETROPOLIS (2003-2005). Hij maakte vanuit verschillende hoeken panoramische foto's van steden als Berlijn, Parijs en Tokio en plakte deze over elkaar. Het resultaat is een landschap van lijntjes, dat zich laat lezen als een tapijt van digitale relaties. Daaronder blijven de contouren van de geselecteerde steden zichtbaar.

Osamu James Nakagawa

Osamu James Nakagawa

MA - BETWEEN THE PAST (2003-2005)

In het atelier van James Nakagawa stond jarenlang een koffer die hij van zijn vader kreeg, vlak voor deze overleed. Toen Nakagawa uiteindelijk de moed verzamelde om de koffer te openen, trof hij een verzameling films en foto's aan die zijn vader en grootvader tijdens hun leven hadden geschoten. Nakagawa verweefde dit materiaal met foto's die hij zelf in de loop der tijd had gemaakt en kwam zo tot een visuele familiegeschiedenis die zich uitstrekt over drie generaties. Hij noemde het werk MA, naar de Japanse aanduiding voor 'ruimte tussen twee eenheden' - niet alleen vanwege de kloof tussen heden en verleden, maar ook vanwege de verdeling van zijn familiegeschiedenis over Amerika en Japan.

Osamu James Nakagawa >>

  • MA - BETWEEN THE PAST (2003-2005)

    In het atelier van James Nakagawa stond jarenlang een koffer die hij van zijn vader kreeg, vlak voor deze overleed. Toen Nakagawa uiteindelijk de moed verzamelde om de koffer te openen, trof hij een verzameling films en foto's aan die zijn vader en grootvader tijdens hun leven hadden geschoten. Nakagawa verweefde dit materiaal met foto's die hij zelf in de loop der tijd had gemaakt en kwam zo tot een visuele familiegeschiedenis die zich uitstrekt over drie generaties. Hij noemde het werk MA, naar de Japanse aanduiding voor 'ruimte tussen twee eenheden' - niet alleen vanwege de kloof tussen heden en verleden, maar ook vanwege de verdeling van zijn familiegeschiedenis over Amerika en Japan.

  • MA - BETWEEN THE PAST (2003-2005)

  • MA - BETWEEN THE PAST (2003-2005)

  • MA - BETWEEN THE PAST (2003-2005)

  • MA - BETWEEN THE PAST (2003-2005)

Liza Nguyen

Liza Nguyen

SOUVENIRS OF VIETNAM (2004)

Precies dertig jaar geleden viel Saigon in communistische handen. Liza Nguyen herdenkt deze gebeurtenis uit de Vietnam-oorlog in SOUVENIRS OF VIETNAM (2004) met twee series. SURFACE toont kleine beetjes grond die afkomstig zijn van historische locaties in Vietnam, zoals My Lai, bekend van de Amerikaanse slachting onder Vietnamese burgers. Nog steeds zit de oorlog in de Vietnamese bodem, zegt Nguyen. Niet alleen door de vele slachtoffers, maar ook door de verontreiniging die is veroorzaakt door Agent Orange. POSTCARDS is een parodie op de ansichtkaarten die aan toeristen worden verkocht in Vietnam. In plaats van de gebruikelijke landschappen of tempels zijn de kaarten bedrukt met oorlogsmonumenten, wapentuig en oorlogsslachtoffers - zaken die eveneens onlosmakelijk zijn verbonden met de geschiedenis van Vietnam.

Liza Nguyen >>

  • SOUVENIRS OF VIETNAM (2004)

    Precies dertig jaar geleden viel Saigon in communistische handen. Liza Nguyen herdenkt deze gebeurtenis uit de Vietnam-oorlog in SOUVENIRS OF VIETNAM (2004) met twee series. SURFACE toont kleine beetjes grond die afkomstig zijn van historische locaties in Vietnam, zoals My Lai, bekend van de Amerikaanse slachting onder Vietnamese burgers. Nog steeds zit de oorlog in de Vietnamese bodem, zegt Nguyen. Niet alleen door de vele slachtoffers, maar ook door de verontreiniging die is veroorzaakt door Agent Orange. POSTCARDS is een parodie op de ansichtkaarten die aan toeristen worden verkocht in Vietnam. In plaats van de gebruikelijke landschappen of tempels zijn de kaarten bedrukt met oorlogsmonumenten, wapentuig en oorlogsslachtoffers - zaken die eveneens onlosmakelijk zijn verbonden met de geschiedenis van Vietnam.

  • SOUVENIRS OF VIETNAM (2004)

  • SOUVENIRS OF VIETNAM (2004)

  • SOUVENIRS OF VIETNAM (2004)

  • SOUVENIRS OF VIETNAM (2004)

Trent Parke

Trent Parke

MINUTES TO MIDNIGHT (2004)

Australië wordt wel 'the lucky county' genoemd. Het klimaat is zonnig, de stranden zijn mooi, de bewoners ontspannen en de geïsoleerde ligging heeft het land buiten de grote conflicten gehouden. Maar de laatste jaren is er iets veranderd. Hevige droogte, grote branden, insectenplagen en een economische crisis hebben de bevolking het gevoel gegeven dat het land zijn onschuld heeft verloren. Volgens onderzoeken vindt de helft van de Australiërs dat de tijden definitief zijn veranderd. Met een tent, four wheel drive en camera trok Trent Parke twee jaar lang van beach naar bush. Hij documenteerde de onzekere staat van zijn land in MINUTES TO MIDNIGHT (2004), een onheilspellend reisverslag dat ingaat op de emoties van deze tijd.

Trent Parke >>

  • MINUTES TO MIDNIGHT (2004)

    Australië wordt wel 'the lucky county' genoemd. Het klimaat is zonnig, de stranden zijn mooi, de bewoners ontspannen en de geïsoleerde ligging heeft het land buiten de grote conflicten gehouden. Maar de laatste jaren is er iets veranderd. Hevige droogte, grote branden, insectenplagen en een economische crisis hebben de bevolking het gevoel gegeven dat het land zijn onschuld heeft verloren. Volgens onderzoeken vindt de helft van de Australiërs dat de tijden definitief zijn veranderd. Met een tent, four wheel drive en camera trok Trent Parke twee jaar lang van beach naar bush. Hij documenteerde de onzekere staat van zijn land in MINUTES TO MIDNIGHT (2004), een onheilspellend reisverslag dat ingaat op de emoties van deze tijd.

  • MINUTES TO MIDNIGHT (2004)

  • MINUTES TO MIDNIGHT (2004)

  • MINUTES TO MIDNIGHT (2004)

  • MINUTES TO MIDNIGHT (2004)

Zhijie Qiu

Zhijie Qiu

BLACKBOARDS (2004)

Als tiener kwam Zhijie Qiu vaak laat thuis omdat hij op school had gewerkt aan een 'bordkrant'. Deze krant bestond uit een mix van nieuwtjes en aankondigingen die meestal in schoonschrift op een schoolbord werden genoteerd. De inhoud kon zowel uit politiek nieuws en propaganda bestaan als uit tips tegen inbrekers en informatie over persoonlijke hygiëne of de SARS-uitbraak. In China zijn de schoolbordkranten overal te vinden: in legerbarakken, fabrieken en scholen, zowel in de stad als op het platteland. Hun nationale aanwezigheid maakt ze tot een publieke barometer, een uiting van 'de hoop en angsten van mijn tijd', zoals Qiu het noemt. Ondanks de grote invloed van radio en televisie zijn de schoolbordkranten in China onverminderd populair. Zhijie Qiu fotografeerde een groot aantal in BLACKBOARDS (2004) en verwerkte ze tot collages.

Zhijie Qiu >>

  • BLACKBOARDS (2004)

    Als tiener kwam Zhijie Qiu vaak laat thuis omdat hij op school had gewerkt aan een 'bordkrant'. Deze krant bestond uit een mix van nieuwtjes en aankondigingen die meestal in schoonschrift op een schoolbord werden genoteerd. De inhoud kon zowel uit politiek nieuws en propaganda bestaan als uit tips tegen inbrekers en informatie over persoonlijke hygiëne of de SARS-uitbraak. In China zijn de schoolbordkranten overal te vinden: in legerbarakken, fabrieken en scholen, zowel in de stad als op het platteland. Hun nationale aanwezigheid maakt ze tot een publieke barometer, een uiting van 'de hoop en angsten van mijn tijd', zoals Qiu het noemt. Ondanks de grote invloed van radio en televisie zijn de schoolbordkranten in China onverminderd populair. Zhijie Qiu fotografeerde een groot aantal in BLACKBOARDS (2004) en verwerkte ze tot collages.

  • BLACKBOARDS (2004)

Orit Raff

Orit Raff

INSIDE DRAWING (1997-2004)

De installatie INSIDE DRAWING (1997-2004) bestaat uit foto's die Orit Raff nam op scholen in New York. Volgens Raff speelt de schooltijd een cruciale rol bij de vorming van ons geheugen: de vertrouwde sfeer van thuis wordt er voor het eerst ingeruild voor een sociale omgeving. Ze fotografeerde ogenschijnlijk triviale sporen, zoals inkervingen in bureaus en veegsporen op schoolborden. Met de jaren groeiden deze steeds talrijker wordende sporen uit tot kleine geschiedenissen, die een tastbare herinnering vormen aan de voor de mens zo belangrijke schooltijd. Door de slijtplekken geïsoleerd te fotograferen, voorziet Raff ze van een onverwachte schoonheid.

Orit Raff >>

  • INSIDE DRAWING (1997-2004)

    De installatie INSIDE DRAWING (1997-2004) bestaat uit foto's die Orit Raff nam op scholen in New York. Volgens Raff speelt de schooltijd een cruciale rol bij de vorming van ons geheugen: de vertrouwde sfeer van thuis wordt er voor het eerst ingeruild voor een sociale omgeving. Ze fotografeerde ogenschijnlijk triviale sporen, zoals inkervingen in bureaus en veegsporen op schoolborden. Met de jaren groeiden deze steeds talrijker wordende sporen uit tot kleine geschiedenissen, die een tastbare herinnering vormen aan de voor de mens zo belangrijke schooltijd. Door de slijtplekken geïsoleerd te fotograferen, voorziet Raff ze van een onverwachte schoonheid.

  • INSIDE DRAWING (1997-2004)

  • INSIDE DRAWING (1997-2004)

  • INSIDE DRAWING (1997-2004)

  • INSIDE DRAWING (1997-2004)

Martin Roemers

Martin Roemers

RELICS OF THE COLD WAR (1998-2004)

Elke oorlog, gewonnen of verloren, heeft zijn monumenten en gedenkplaatsen. Behalve de Koude Oorlog, constateert Martin Roemers. Daarvan resteren hooguit sporen in het landschap, die zullen verdwijnen met het verstrijken van de tijd. In RELICS OF THE COLD WAR (1998-2004) richt Roemers zich op de fysieke overblijfselen van deze oorlog die nooit echt is gevoerd. Hij fotografeerde voormalige kazernes, oude bunkers, verlaten atoomschuilkelders en achtergebleven oorlogsmaterieel. De Koude Oorlog was een periode met massale legers en immense defensie-uitgaven. Deze periode van spanningen tussen Oost en West kwam ten einde in 1989, met de val van de Berlijnse Muur.

Martin Roemers >>

  • RELICS OF THE COLD WAR (1998-2004)

    Elke oorlog, gewonnen of verloren, heeft zijn monumenten en gedenkplaatsen. Behalve de Koude Oorlog, constateert Martin Roemers. Daarvan resteren hooguit sporen in het landschap, die zullen verdwijnen met het verstrijken van de tijd. In RELICS OF THE COLD WAR (1998-2004) richt Roemers zich op de fysieke overblijfselen van deze oorlog die nooit echt is gevoerd. Hij fotografeerde voormalige kazernes, oude bunkers, verlaten atoomschuilkelders en achtergebleven oorlogsmaterieel. De Koude Oorlog was een periode met massale legers en immense defensie-uitgaven. Deze periode van spanningen tussen Oost en West kwam ten einde in 1989, met de val van de Berlijnse Muur.

  • RELICS OF THE COLD WAR (1998-2004)

Ken Schles

Ken Schles

HOMELAND SECURITY (2004-2005)

Als inwoner van New York was Ken Schles getuige van de aanslag op de Twin Towers. Hij fotografeerde de tragedie, die volgens hem leidde tot een nieuwe wereldorde waarin de angst regeert. Sinds 11 september is de manier van oorlogvoeren veranderd, zegt Schles. Vanuit tactisch, psychologisch en propagandistisch oogpunt is het slagveld verlegd van militair terrein naar de burgermaatschappij. Schles registreerde de gevolgen voor het dagelijks leven in New York. Hij fotografeerde stille, tedere en onheilspellende momenten en mengde deze met foto's van plekken die mogelijk in aanmerking komen voor een terroristische aanslag. Het maakt HOMELAND SECURITY (2004-2005) tot een essay over een veilige leefomgeving die van de ene op de andere dag veranderde in een bedreigd territorium.

Ken Schles >>

  • HOMELAND SECURITY (2004-2005)

    Als inwoner van New York was Ken Schles getuige van de aanslag op de Twin Towers. Hij fotografeerde de tragedie, die volgens hem leidde tot een nieuwe wereldorde waarin de angst regeert. Sinds 11 september is de manier van oorlogvoeren veranderd, zegt Schles. Vanuit tactisch, psychologisch en propagandistisch oogpunt is het slagveld verlegd van militair terrein naar de burgermaatschappij. Schles registreerde de gevolgen voor het dagelijks leven in New York. Hij fotografeerde stille, tedere en onheilspellende momenten en mengde deze met foto's van plekken die mogelijk in aanmerking komen voor een terroristische aanslag. Het maakt HOMELAND SECURITY (2004-2005) tot een essay over een veilige leefomgeving die van de ene op de andere dag veranderde in een bedreigd territorium.

  • HOMELAND SECURITY (2004-2005)

  • HOMELAND SECURITY (2004-2005)

  • HOMELAND SECURITY (2004-2005)

  • HOMELAND SECURITY (2004-2005)

Dominique Steiner

Dominique Steiner

CHRONOTOPE (2003)

De installatie CHRONOTOPE (2003) is een moderne interpretatie van het werk van Caspar David Friedrich (1774-1840), een vooraanstaand landschapsschilder uit de Duitse romantiek. Hij schilderde vaak personages die met het gezicht van de toeschouwer staan afgekeerd en in het weidse landschap lijken op te gaan. Dominique Steiner zet een aantal mensen in een soortgelijke positie en laat ze staren naar een reeks hedendaagse landschappen. Dat nodigt de toeschouwer uit om tot dezelfde overpeinzingen te komen als bij de schilderijen van Friedrich: waaraan denken de personen? Waar kijken ze naar? Wat vertelt hun gezicht? Zo belanden we in dezelfde positie als de personen waar we naar kijken en worden we onderdeel van hun verstilling. We gaan op in de installatie en stappen daarmee even in een andere tijd en ruimte.

Dominique Steiner >>

  • CHRONOTOPE (2003)

    De installatie CHRONOTOPE (2003) is een moderne interpretatie van het werk van Caspar David Friedrich (1774-1840), een vooraanstaand landschapsschilder uit de Duitse romantiek. Hij schilderde vaak personages die met het gezicht van de toeschouwer staan afgekeerd en in het weidse landschap lijken op te gaan. Dominique Steiner zet een aantal mensen in een soortgelijke positie en laat ze staren naar een reeks hedendaagse landschappen. Dat nodigt de toeschouwer uit om tot dezelfde overpeinzingen te komen als bij de schilderijen van Friedrich: waaraan denken de personen? Waar kijken ze naar? Wat vertelt hun gezicht? Zo belanden we in dezelfde positie als de personen waar we naar kijken en worden we onderdeel van hun verstilling. We gaan op in de installatie en stappen daarmee even in een andere tijd en ruimte.

  • CHRONOTOPE (2003)

  • CHRONOTOPE (2003)

  • CHRONOTOPE (2003)

  • CHRONOTOPE (2003)

Anoek Steketee

Anoek Steketee

FRONTSTAGE (2004-2005)

Uit nieuwsgierigheid naar het realiteitsgehalte van het beeld dat in de westerse media over Iran wordt uitgedragen, reisde Anoek Steketee zelf naar dit land. Ze begon een eigen onderzoek naar de positie van het individu in de Iraanse samenleving en ontdekte dat er verschillende normen en regels worden gehanteerd. Waar in de beslotenheid van het eigen huis op een tamelijk vrije manier wordt geleefd, gelden op straat de mores van de islamitische maatschappij. Als buitenstaander ervoer Steketee het openbare leven in Iran als een theaterspel met surrealistische trekken. Om vorm te geven aan haar vervreemding, vroeg ze voor FRONTSTAGE (2004-2005)willekeurige Iraniërs op straat om voor haar te poseren, terwijl ze zich inbeeldden een fictieve theaterscène te spelen.

Anoek Steketee >>

  • FRONTSTAGE (2004-2005)

    Uit nieuwsgierigheid naar het realiteitsgehalte van het beeld dat in de westerse media over Iran wordt uitgedragen, reisde Anoek Steketee zelf naar dit land. Ze begon een eigen onderzoek naar de positie van het individu in de Iraanse samenleving en ontdekte dat er verschillende normen en regels worden gehanteerd. Waar in de beslotenheid van het eigen huis op een tamelijk vrije manier wordt geleefd, gelden op straat de mores van de islamitische maatschappij. Als buitenstaander ervoer Steketee het openbare leven in Iran als een theaterspel met surrealistische trekken. Om vorm te geven aan haar vervreemding, vroeg ze voor FRONTSTAGE (2004-2005)willekeurige Iraniërs op straat om voor haar te poseren, terwijl ze zich inbeeldden een fictieve theaterscène te spelen.

  • FRONTSTAGE (2004-2005)

  • FRONTSTAGE (2004-2005)

  • FRONTSTAGE (2004-2005)

  • FRONTSTAGE (2004-2005)

Angela Strassheim

Angela Strassheim

LEFT BEHIND (2005)

Angela Strassheim groeide op in een familie van 'born-agains', christenen die op latere leeftijd tot het geloof zijn gekomen. Met de serie LEFT BEHIND (2005) gaat ze in op de leefwereld van deze christenen, waartoe bijvoorbeeld ook George Bush behoort. Strassheim maakte portretten van haar familie en mengde deze met huiselijke beelden die zijn geïnspireerd op haar jeugd. Het resultaat is een portret van een zelfvoldane wereld, die draait om controle en geloof. Onder de perfect ogende oppervlakte sluimert een verontrustend gedachtegoed, dat niet-gelovigen veroordeelt en alleen ruimte biedt aan de eigen, onaantastbare waarheid. Met de titel LEFT BEHIND refereert Strassheim zowel aan de omschrijving die born-agains geven aan ongelovigen als aan de keuze van deze christenen om zich op te sluiten in een volledig eigen wereld.

Angela Strassheim >>

  • LEFT BEHIND (2005)

    Angela Strassheim groeide op in een familie van 'born-agains', christenen die op latere leeftijd tot het geloof zijn gekomen. Met de serie LEFT BEHIND (2005) gaat ze in op de leefwereld van deze christenen, waartoe bijvoorbeeld ook George Bush behoort. Strassheim maakte portretten van haar familie en mengde deze met huiselijke beelden die zijn geïnspireerd op haar jeugd. Het resultaat is een portret van een zelfvoldane wereld, die draait om controle en geloof. Onder de perfect ogende oppervlakte sluimert een verontrustend gedachtegoed, dat niet-gelovigen veroordeelt en alleen ruimte biedt aan de eigen, onaantastbare waarheid. Met de titel LEFT BEHIND refereert Strassheim zowel aan de omschrijving die born-agains geven aan ongelovigen als aan de keuze van deze christenen om zich op te sluiten in een volledig eigen wereld.

  • LEFT BEHIND (2005)

  • LEFT BEHIND (2005)

  • LEFT BEHIND (2005)

  • LEFT BEHIND (2005)

Ali Taptik

Ali Taptik

REMEMBERING ME (2001-2005)

Sinds hij in 2001 begon met fotograferen, documenteert Ali Taptik zijn leven in de grootste stad van Turkije, Istanboel. Maar de realiteit is voor hem slechts ruw basismateriaal. Met zijn fotografie creëert hij zijn eigen waarheid. Hij herschikt relaties, speelt met gezichtsuitdrukkingen en verandert de atmosfeer. Zo construeert hij een nieuwe persoonlijke geschiedenis die - zoals hij zelf zegt - 'zo echt is als de beelden die ik maak'. Herinneringen kunnen vervagen, maar foto's blijven bestaan. Zo is het mogelijk dat de fictieve autobiografie van Taptik, REMEMBERING ME (2001-2005), uiteindelijk de plaats inneemt van zijn persoonlijke geschiedenis; niet alleen voor wie zijn foto's bekijkt, maar ook voor Taptik zelf.

Ali Taptik >>

  • REMEMBERING ME (2001-2005)

    Sinds hij in 2001 begon met fotograferen, documenteert Ali Taptik zijn leven in de grootste stad van Turkije, Istanboel. Maar de realiteit is voor hem slechts ruw basismateriaal. Met zijn fotografie creëert hij zijn eigen waarheid. Hij herschikt relaties, speelt met gezichtsuitdrukkingen en verandert de atmosfeer. Zo construeert hij een nieuwe persoonlijke geschiedenis die - zoals hij zelf zegt - 'zo echt is als de beelden die ik maak'. Herinneringen kunnen vervagen, maar foto's blijven bestaan. Zo is het mogelijk dat de fictieve autobiografie van Taptik, REMEMBERING ME (2001-2005), uiteindelijk de plaats inneemt van zijn persoonlijke geschiedenis; niet alleen voor wie zijn foto's bekijkt, maar ook voor Taptik zelf.

  • REMEMBERING ME (2001-2005)

  • REMEMBERING ME (2001-2005)

  • REMEMBERING ME (2001-2005)

  • REMEMBERING ME (2001-2005)

Annet van der Voort

Annet van der Voort

A LIFETIME (1998-1999)

A LIFETIME (1998-1999) bestaat uit een aantal grote portretten van oude vrouwen en een serie kleine foto's van schoonheidskoninginnen, die zijn gemaakt in de tijd dat de oude vrouwen nog jong waren. De nog altijd heersende idealen over schoonheid en jeugd worden zo naast het natuurlijke, voor iedereen geldende verouderingsproces gelegd: een geïdealiseerd beeld is door de tijd verbonden met een door het leven getekend gezicht. Is het mogelijk dat het om dezelfde dames gaat? Met A LIFETIME werpt Annet van der Voort vragen op over jeugd, ouderdom en schoonheid. Hoe lang is schoonheid houdbaar? Wat doet onze vergankelijkheid met ons?

Annet van der Voort >>

  • A LIFETIME (1998-1999)

    A LIFETIME (1998-1999) bestaat uit een aantal grote portretten van oude vrouwen en een serie kleine foto's van schoonheidskoninginnen, die zijn gemaakt in de tijd dat de oude vrouwen nog jong waren. De nog altijd heersende idealen over schoonheid en jeugd worden zo naast het natuurlijke, voor iedereen geldende verouderingsproces gelegd: een geïdealiseerd beeld is door de tijd verbonden met een door het leven getekend gezicht. Is het mogelijk dat het om dezelfde dames gaat? Met A LIFETIME werpt Annet van der Voort vragen op over jeugd, ouderdom en schoonheid. Hoe lang is schoonheid houdbaar? Wat doet onze vergankelijkheid met ons?

  • A LIFETIME (1998-1999)

  • A LIFETIME (1998-1999)

  • A LIFETIME (1998-1999)

  • A LIFETIME (1998-1999)

Danwen Xing

Danwen Xing

URBAN FICTION (2004-2005)

Het idee voor URBAN FICTION (2004-2005) ontstond toen Danwen Xing een treinreis door Europa maakte. Ze realiseerde zich dat steden overal ter wereld steeds meer op elkaar gaan lijken. Het onder dak brengen van mensen is vooral een kwestie geworden van het plaatsen van zoveel mogelijk onpersoonlijke hoogbouw. Dit soort woningen gaat pas leven als de bewoners er iets van hun eigen persoonlijkheid en drama in stoppen, aldus de fotografe. Om daarop vooruit te lopen plaatste ze zichzelf in maquettes van toekomstige Chinese woonprojecten. Ze voorziet de gebouwen van sfeer door zich verschillende, fictieve rollen aan te meten. 'Soms ben ik een overwerkte kantoormedewerkster', zegt Xing. 'Dan weer een jonge vrouw die per ongeluk haar minnaar heeft vermoord.'

Danwen Xing >>

  • URBAN FICTION (2004-2005)

    Het idee voor URBAN FICTION (2004-2005) ontstond toen Danwen Xing een treinreis door Europa maakte. Ze realiseerde zich dat steden overal ter wereld steeds meer op elkaar gaan lijken. Het onder dak brengen van mensen is vooral een kwestie geworden van het plaatsen van zoveel mogelijk onpersoonlijke hoogbouw. Dit soort woningen gaat pas leven als de bewoners er iets van hun eigen persoonlijkheid en drama in stoppen, aldus de fotografe. Om daarop vooruit te lopen plaatste ze zichzelf in maquettes van toekomstige Chinese woonprojecten. Ze voorziet de gebouwen van sfeer door zich verschillende, fictieve rollen aan te meten. 'Soms ben ik een overwerkte kantoormedewerkster', zegt Xing. 'Dan weer een jonge vrouw die per ongeluk haar minnaar heeft vermoord.'

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

  • URBAN FICTION (2004-2005)

Francesco Zizola

Francesco Zizola

MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002)

Meer dan een miljoen inwoners van Mozambique zijn HIV-positief, wat neerkomt op 13 procent van de bevolking. Behandeling van het virus kost op jaarbasis 350 dollar per persoon, terwijl het jaarlijks budget voor de gezondheidszorg slechts 10 dollar per inwoner bedraagt. Als gevolg van aids zal de levensverwachting in Mozambique in 2010 zijn gedaald van 43 naar 27 jaar, een niveau dat sinds de negentiende eeuw niet meer is bereikt. Fotograaf Franceso Zizola maakte een reportage van de crisis en vernoemde MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002) naar een uitspraak van de premier van het land. Die waarschuwde dat de gevolgen van aids groter zijn voor Afrika dan wanneer er een atoombom was gegooid. In dat laatste geval had de internationale gemeenschap tenminste gereageerd, denkt Zizola. Nu blijft 'de stille atoombom' ontploffen, zonder dat de wereld iets doet.

Francesco Zizola >>

  • MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002)

    Meer dan een miljoen inwoners van Mozambique zijn HIV-positief, wat neerkomt op 13 procent van de bevolking. Behandeling van het virus kost op jaarbasis 350 dollar per persoon, terwijl het jaarlijks budget voor de gezondheidszorg slechts 10 dollar per inwoner bedraagt. Als gevolg van aids zal de levensverwachting in Mozambique in 2010 zijn gedaald van 43 naar 27 jaar, een niveau dat sinds de negentiende eeuw niet meer is bereikt. Fotograaf Franceso Zizola maakte een reportage van de crisis en vernoemde MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002) naar een uitspraak van de premier van het land. Die waarschuwde dat de gevolgen van aids groter zijn voor Afrika dan wanneer er een atoombom was gegooid. In dat laatste geval had de internationale gemeenschap tenminste gereageerd, denkt Zizola. Nu blijft 'de stille atoombom' ontploffen, zonder dat de wereld iets doet.

  • MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002)

  • MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002)

  • MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002)

  • MOZAMBIQUE: AIDS - THE SILENT ATOMIC BOMB (2002)

Tsunami

Sasha Bezzubov

Sasha Bezzubov

Things Fall Apart

Overal ter wereld fotografeerde Sasha Bezzubov gebieden die door een natuurramp zijn getroffen. Indonesië en Thailand bezocht hij vlak na de Tsunami. Wat hij aantrof kwam overeen met zijn eerdere ervaringen: de immense natuurkrachten hadden het gebied veranderd in een surrealistisch, apocalyptisch landschap. Overlevenden liepen wezenloos rond, op zoek naar hun bezittingen. Bezzubov kreeg het gevoel in een futuristisch doemscenario te zijn beland. Hij stelde zich voor een van de laatste getuigen te zijn van de ondergang van de wereld. In de stijl van de traditionele landschapsfotografie maakte hij Things Fall Apart (2004), een toekomstbeeld waarin de natuur wraak neemt op alles wat de mens hem heeft aangedaan.

Sasha Bezzubov >>

  • Things Fall Apart

    Overal ter wereld fotografeerde Sasha Bezzubov gebieden die door een natuurramp zijn getroffen. Indonesië en Thailand bezocht hij vlak na de Tsunami. Wat hij aantrof kwam overeen met zijn eerdere ervaringen: de immense natuurkrachten hadden het gebied veranderd in een surrealistisch, apocalyptisch landschap. Overlevenden liepen wezenloos rond, op zoek naar hun bezittingen. Bezzubov kreeg het gevoel in een futuristisch doemscenario te zijn beland. Hij stelde zich voor een van de laatste getuigen te zijn van de ondergang van de wereld. In de stijl van de traditionele landschapsfotografie maakte hij Things Fall Apart (2004), een toekomstbeeld waarin de natuur wraak neemt op alles wat de mens hem heeft aangedaan.

  • Things Fall Apart

  • Things Fall Apart

  • Things Fall Apart

  • Things Fall Apart

Stephen Dupont

Stephen Dupont

Tsunami Aftermath

In januari 2005, twee weken na de zeebeving en de daaropvolgende Tsunami, reisde Stephen Dupont naar het Indonesische Banda Atjeh, het stadje dat het dichtst bij het epicentrum van de beving lag. Hij was er getuige van de verwoestende kracht die de natuur kan uitoefenen op de mens. De vloedgolf, die in heel Zuidoost-Azië honderdduizenden doden eiste en miljoenen mensen dakloos maakte, had Banda Atjeh zo goed als weggevaagd. Er restte slechts chaos en ellende. Zelfs de overlevenden die naar de resten van hun huis zochten zagen er uit als zombies, zegt Dupont. 'Er was geen emotie meer in deze plek. Alles was dood of verloren.'

Stephen Dupont >>

  • Tsunami Aftermath

    In januari 2005, twee weken na de zeebeving en de daaropvolgende Tsunami, reisde Stephen Dupont naar het Indonesische Banda Atjeh, het stadje dat het dichtst bij het epicentrum van de beving lag. Hij was er getuige van de verwoestende kracht die de natuur kan uitoefenen op de mens. De vloedgolf, die in heel Zuidoost-Azië honderdduizenden doden eiste en miljoenen mensen dakloos maakte, had Banda Atjeh zo goed als weggevaagd. Er restte slechts chaos en ellende. Zelfs de overlevenden die naar de resten van hun huis zochten zagen er uit als zombies, zegt Dupont. 'Er was geen emotie meer in deze plek. Alles was dood of verloren.'

  • Tsunami Aftermath

  • Tsunami Aftermath

  • Tsunami Aftermath

  • Tsunami Aftermath

Joakim Eneroth

Joakim Eneroth

Waiting

De serie Waiting (2005) is gemaakt aan de Thaise kust, in de weken na de Tsunami. Op dat moment hadden media overal ter wereld al een stortvloed aan beelden getoond waarin het drama vanuit alle denkbare invalshoeken werd belicht. Joakim Eneroth vraagt met Waiting vooral om reflectie en overdenking, zonder direct aan te sturen op heftige emoties. Zijn foto's roepen ons op om de vele beelden die we in ons geheugen van de Tsunami hebben weer voor de geest te halen en ze nog eens rustig te overdenken. Zo krijgen ze de ruimte die ze naar alle waarschijnlijkheid niet kregen bij de eerste, massale en vaak op sensatie gerichte consumptie. Door de zee kalm en dreigend te fotograferen geeft Eneroth bovendien gestalte aan de onvoorspelbaarheid van de natuur.

Joakim Eneroth >>

  • Waiting

    De serie Waiting (2005) is gemaakt aan de Thaise kust, in de weken na de Tsunami. Op dat moment hadden media overal ter wereld al een stortvloed aan beelden getoond waarin het drama vanuit alle denkbare invalshoeken werd belicht. Joakim Eneroth vraagt met Waiting vooral om reflectie en overdenking, zonder direct aan te sturen op heftige emoties. Zijn foto's roepen ons op om de vele beelden die we in ons geheugen van de Tsunami hebben weer voor de geest te halen en ze nog eens rustig te overdenken. Zo krijgen ze de ruimte die ze naar alle waarschijnlijkheid niet kregen bij de eerste, massale en vaak op sensatie gerichte consumptie. Door de zee kalm en dreigend te fotograferen geeft Eneroth bovendien gestalte aan de onvoorspelbaarheid van de natuur.

  • Waiting

  • Waiting

  • Waiting

  • Waiting

Mohamed Iqbal

Mohamed Iqbal

Faces of the Survivors

Wie de Tsunami niet zelf onderging, beleefde de ramp via de media. Maar de beelden in de media zijn vaak oppervlakkig en gericht op sensatie, stelt Mohamed Iqbal. Slachtoffers worden niet als individu gepresenteerd, maar als pionnen in het drama. 'Ze worden teruggebracht tot een element in een visueel sensationele en overdonderende presentatie', aldus de fotograaf. Met Faces of the Survivors (2005) wil hij de ware identiteit van de Tsunami-slachtoffers laten zien. Hij toont hun gezichten, die de sporen van de ramp dragen, maar tegelijkertijd hoop uitstralen; zij hebben tenslotte overleefd. Iqbal presenteert zijn foto's op levensgroot formaat. Daarmee wil hij de overlevingskracht van de slachtoffers benadrukken en het respect dat hij als fotograaf voor hen heeft.

Mohamed Iqbal >>

  • Faces of the Survivors

    Wie de Tsunami niet zelf onderging, beleefde de ramp via de media. Maar de beelden in de media zijn vaak oppervlakkig en gericht op sensatie, stelt Mohamed Iqbal. Slachtoffers worden niet als individu gepresenteerd, maar als pionnen in het drama. 'Ze worden teruggebracht tot een element in een visueel sensationele en overdonderende presentatie', aldus de fotograaf. Met Faces of the Survivors (2005) wil hij de ware identiteit van de Tsunami-slachtoffers laten zien. Hij toont hun gezichten, die de sporen van de ramp dragen, maar tegelijkertijd hoop uitstralen; zij hebben tenslotte overleefd. Iqbal presenteert zijn foto's op levensgroot formaat. Daarmee wil hij de overlevingskracht van de slachtoffers benadrukken en het respect dat hij als fotograaf voor hen heeft.

  • Faces of the Survivors

  • Faces of the Survivors

  • Faces of the Survivors

  • Faces of the Survivors

Helen Kudrich

Helen Kudrich

Tsunami Evidence

Kinderspeeltjes, vrouwenondergoed, een mannenschoen: halfverborgen liggen ze in de modder, deze alledaagse voorwerpen die het blijkbaar zonder eigenaar moeten stellen. Van wie waren ze, waarom liggen ze hier, wat zeggen ze over de voormalige bezitter? En de belangrijkste vraag die deze bizarre stillevens oproepen: wat is hier gebeurd? De beelden in Tsunami Evidence (2005) zijn gemaakt aan de Thaise westkust, vlak na de Tsunami. Helen Kudrich fotografeerde de dure, overwegend door westerse toeristen bevolkte vakantieresorts, die door de vloedgolf werden verwoest. Het contrast tussen de van oorsprong luxe voorwerpen en de versleten aanblik die ze nu bieden, zegt iets over de kwetsbaarheid van de mens en het valse gevoel van zekerheid dat bezit hem geeft, vindt Kudrich.

Helen Kudrich >>

  • Tsunami Evidence

    Kinderspeeltjes, vrouwenondergoed, een mannenschoen: halfverborgen liggen ze in de modder, deze alledaagse voorwerpen die het blijkbaar zonder eigenaar moeten stellen. Van wie waren ze, waarom liggen ze hier, wat zeggen ze over de voormalige bezitter? En de belangrijkste vraag die deze bizarre stillevens oproepen: wat is hier gebeurd? De beelden in Tsunami Evidence (2005) zijn gemaakt aan de Thaise westkust, vlak na de Tsunami. Helen Kudrich fotografeerde de dure, overwegend door westerse toeristen bevolkte vakantieresorts, die door de vloedgolf werden verwoest. Het contrast tussen de van oorsprong luxe voorwerpen en de versleten aanblik die ze nu bieden, zegt iets over de kwetsbaarheid van de mens en het valse gevoel van zekerheid dat bezit hem geeft, vindt Kudrich.

  • Tsunami Evidence

  • Tsunami Evidence

  • Tsunami Evidence

  • Tsunami Evidence

Massimo Mastrorillo

Massimo Mastrorillo

Indonesia 2005: Just Another Day

Massimo Mastrorillo fotografeerde de gevolgen van de Tsunami in het zwaar getroffen Banda Atjeh. Hij constateerde tegelijkertijd dat het in de rest van Indonesië evengoed een strijd is om te overleven. Bijvoorbeeld in de sloppenwijken langs de spoorlijn in Jakarta of in de kleine katholieke gemeenschap van Sint Egidio, die zich moet handhaven in de grootste moslimnatie van de wereld. Ook de natuur heeft het zonder Tsunami zwaar te verduren. In Pekambara zorgt de petroleumwinning voor immense schade aan het milieu. Wie dat ziet, krijgt bijna de indruk dat de natuur met de Tsunami wraak heeft willen nemen, aldus Mastrorillo in INDONESIA 2005: JUST ANOTHER DAY (2005).

Massimo Mastrorillo >>

  • Indonesia 2005: Just Another Day

    Massimo Mastrorillo fotografeerde de gevolgen van de Tsunami in het zwaar getroffen Banda Atjeh. Hij constateerde tegelijkertijd dat het in de rest van Indonesië evengoed een strijd is om te overleven. Bijvoorbeeld in de sloppenwijken langs de spoorlijn in Jakarta of in de kleine katholieke gemeenschap van Sint Egidio, die zich moet handhaven in de grootste moslimnatie van de wereld. Ook de natuur heeft het zonder Tsunami zwaar te verduren. In Pekambara zorgt de petroleumwinning voor immense schade aan het milieu. Wie dat ziet, krijgt bijna de indruk dat de natuur met de Tsunami wraak heeft willen nemen, aldus Mastrorillo in INDONESIA 2005: JUST ANOTHER DAY (2005).

  • Indonesia 2005: Just Another Day

  • Indonesia 2005: Just Another Day

  • Indonesia 2005: Just Another Day

  • Indonesia 2005: Just Another Day

Land van Belofte

Anders Petersen

Anders Petersen

Anders Petersen >>

Adrienne van Eekelen

Adrienne van Eekelen

Adrienne van Eekelen >>

Antoine d'Agata

Antoine d'Agata

Antoine d'Agata >>

John Davies

John Davies

John Davies >>

Ken Schles

Ken Schles

Ken Schles >>

Verborgen Terreinen

Terri Weifenbach

Terri Weifenbach

Terri Weifenbach >>

Machiel Botman

Machiel Botman

Machiel Botman >>

Andreas Gefeller

Andreas Gefeller

Andreas Gefeller >>

Marco Wiegers

Marco Wiegers

Marco Wiegers >>